10

นางพยายามจะกระถดกายหนี ทว่าแรงบีบกระชับที่เอวกลับฉุดรั้งร่างเปลือยเปล่าให้บดเบียดเข้ากับมวลกล้ามเนื้อร้อนผ่าวหนักยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะคนด้านหลังอย่างเยี่ยนเฉิงที่ซุกตัวเข้าหานางด้วยท่าทางงัวเงียออดอ้อนพลางพร่ำเรียกหาแต่ ‘พี่สาว’ ทว่าตัวตนเบื้องล่างที่แข็งขึงตามสัญชาตญาณยามเช้าของบุรุษ กลับบดเบียดรุกรานจงใจหยอกเย้าอยู่ตรงง่ามขา

“ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้าเสียหน่อย...” รุ่ยอ๋องกระซิบเสียงพร่าทุ้มชิดใบหู ทว่าฝ่ามือหนากลับเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างมีเลศนัย

หว่านฉิงสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่เริ่มตั้งเค้าขึ้นใหม่ในกายบุรุษทั้งสาม ‘ไอ้พวกหน้าหล่อนี่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่คิดจะหลับนอนพักผ่อนกันบ้างหรือไง!’

[เปิดระบบ! ท่าไม้ตาย: มัดใจชายงาม... สวมบทนายหญิงผู้น่าสงสาร!]

สิ้นเสียงแจ้งเตือน ร่างของหว่านฉิงก็ถูกแรงลึกลับกระแทกเข้าอย่างจังจนเกือบถลาตกเตียง ทว่านางยังโชคดีที่อยู่ในพันธนาการของพญามังกรหนุ่ม รุ่ยอ๋องว่องไวพอที่จะรั้งร่างระหงกลับมาแนบอกได้ทันท่วงที

‘ไอ้ระบบเฮงซวย! แกถีบฉันทำไมวะ!’ นางสบถด่าในใจอย่างเดือดดาล ขณะหรี่ตาลงอย่างอ่อนแรง ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง นางยกมือขึ้นกุมหน้าท้องพลางส่งเสียงครวญครางอย่างความเจ็บปวด “เจ็บชะมัด...”

“เจี่ยเจีย! ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

เยี่ยนเฉิงตกใจจนสร่างเมา เขาเบิกตาโพลงมองเอวบางที่ตนโอบกอดด้วยความกังวล ก่อนจะโวยวายข้ามไหล่นางไป “พี่ใหญ่! นางอุตส่าห์ช่วยชีวิตพวกเรานะ เหตุใดท่านต้องรุนแรงกับนางถึงเพียงนี้!”

“ท่านอย่าได้คิดจะทำร้ายนางเด็ดขาด นางเป็นสตรีคนแรกของข้า!” หรงเยว่ที่ฟุบหน้าอยู่บนสะโพกมนตวาดลั่นอย่างลืมตัว แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังพี่ชายอย่างเอาเรื่อง ทำเอารุ่ยอ๋องถึงกับหน้าถอดสี เขารีบปฏิเสธเสียงแข็ง

“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรนางเลย!”

หว่านฉิงรีบตัดบท “พวกท่านอย่าทะเลาะกันเลยเจ้าค่ะ... พักหลังมานี้ข้าถูกสิ่งลี้ลับคอยติดตาม บางครามันก็ช่วยเหลือข้า ทว่าบางทีมันก็ร้ายนัก... ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ”

“ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น... เมื่อครู่คล้ายมีมวลอากาศกระแทกลงบนตัวเจ้า” รุ่ยอ๋องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน เขาขยับกายลุกขึ้นหวังจะสำรวจแผ่นหลังบางว่ามีรอยบอบช้ำหรือไม่ ทว่าลมหายใจของเขากลับต้องสะดุดกึก

ผิวขาวเนียนดุจหยกสลักเมื่อคืนนี้ เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงทั่วทุกอณู ร่องรอยการถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงย้ำเตือนถึงบทรักอันบ้าคลั่งที่เพิ่งผ่านพ้น... ซึ่งแน่นอนว่าจะเป็นฝีมือผู้ใดไปได้ หากมิใช่พวกเขาทั้งสามคน รอยหยดเลือดจาง ๆ บนฟูกนอนขาวสะอาดนั้นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่านางสูญสิ้นความบริสุทธิ์ไปแล้ว และนางมิใช่นางโลมในหอคณิกา

บุรุษทั้งสามต่างสบตากันอย่างเงียบงัน หัวใจกล้าแข็งของบุรุษพลันวูบไหวด้วยความรู้สึกผิดและหวงแหนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่หว่านฉิงหยัดกายลุกขึ้น คว้าผ้านวมหน้าขึ้นปกปิดเหนือทรวงอกงาม

“เรื่องเมื่อคืนนี้ข้าจะเก็บเป็นความลับ ไม่แพร่งพรายไปเป็นอันขาด พวกท่านลืมมันไปเสียเถิด... ไม่จำเป็นต้องเก็บเรื่องพรหมจรรย์ของข้ามาใส่ใจ เดิมทีข้าก็เป็นนายหญิงแห่งหอนางโลมอยู่แล้ว ประสบการณ์ในค่ำคืนแรกที่ได้ร่วมอภิรมย์กับยอดบุรุษพร้อมกันถึงสามท่านเช่นนี้... ช่างหาได้ยากยิ่งนัก”

หว่านฉิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่ากรีดลึกเข้าไปในใจคนฟัง นางฝืนกายลุกขึ้นไปคว้าหยิบอาภรณ์สีขาวสะอาดตัวบางมาสวม “ข้าจะสั่งให้บ่าวที่ไว้ใจได้นำทางพวกท่านออกไปทางประตูลับสำหรับแขกพิเศษ จะไม่มีผู้ใดรู้เห็นว่าท่านเดินทางมาที่นี่ในวันนี้เจ้าค่ะ”

“เจี่ยเจีย... ท่านรังเกียจข้าหรือ?” เยี่ยนเฉิงทำหน้าสลดประหนึ่งลูกหมาถูกทิ้ง เขาถลาเข้ามากุมข้อมือนางไว้แน่น “ท่านคงเกลียดข้ามากสินะ...”

“ปละ... เปล่าเลย ข้ามิได้คิดเช่นนั้น” นางตอบตะกุกตะกักอย่างเสียอาการ เมื่อเจอ ‘เมน’ คนโปรดมาออดอ้อน นางพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา “ข้าจำเป็นต้องปกป้องศักดิ์ศรีของพวกท่าน ข้าเป็นเพียงบุตรอนุ ถึงบิดาจะเป็นแม่ทัพ ทว่ามารดาของข้าเป็นนางคณิกา... แม้แต่การจะเป็นมิตรสหายกับผู้สูงศักดิ์เช่นพวกท่าน ข้าก็ยังมิคู่ควรเลยเจ้าค่ะ”

“ข้าเองก็เป็นเพียงคุณชายผู้ต่ำต้อย เป็นลูกอนุเหมือนท่าน... เจี่ยเจีย” เสนาบดีหนุ่มบีบน้ำตาคลอเบ้าอย่างแนบเนียน หวังจะเรียกคะแนนสงสาร

“เล่นละครงิ้วบทพี่สาวน้องชายพอหรือยัง? ท่านเสนาบดีลู่” รุ่ยอ๋องขัดขึ้น ตาคมตวัดมองไปยังหญิงสาวด้วยท่าทีออกคำสั่ง “ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมีสิทธิตัดสินใจ คุณหนูเล็กตระกูลมู่ นายหญิงหว่านฉิง”

พ่อพระเอกธงแดงคลั่งรักของฉัน! แบ้ดชะมัด กรี๊ดดดด! คงให้คนสนิทไปสืบเรื่องของฉันมาหมดแล้วใช่ไหมล่ะ

หว่านฉิงกรีดร้องในใจจนแทบกระอักเลือด ทว่าภายนอกกลับทำเพียงเบือนหน้าหนี ไม่ยอมปริปากราวกับหญิงสาวแสนงอนที่กำลังประชดประชันสามี

ทางด้านรุ่ยอ๋องเองก็ขุ่นมัวในใจไม่น้อย เมื่อเช้านางยังนอนซุกอกเขาอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับปล่อยให้เจ้าเสนาบดีนั่นคลอเคลียซุกไซ้ประหนึ่งสุนัขประจบเจ้าของ!

“เมื่อคืนนี้ข้าเป็นบุรุษคนแรกที่ครอบครองนาง...” รุ่ยอ๋องประกาศเสียงเรียบทว่าทรงอำนาจ ก่อนจะปรายตามองบุรุษอีกสองคน “ส่วนพวกเจ้า... เป็นได้เพียงอนุ”

“อนุเหรอ!?”

“ข้าไม่ใช่อนุ! จะเป็นอนุได้อย่างไร เมื่อคืนนี้ข้าอ่อนโยนกับเจี่ยเจีย นางชอบลีลาของข้าที่สุด ใช่หรือไม่?” เยี่ยนเฉิงซุกใบหน้าลงกับอกอวบอิ่ม ออดอ้อนนางอย่างไร้ยางอาย ส่วนแม่ทัพใหญ่หรงเยว่ก็หาทางแทรกกายเข้ามาจนได้ แม้จะต้องแลกฝ่ามือกับพี่ใหญ่ ปะทะกันวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่งก็ตาม