7

หว่านฉิงรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กที่ร้อนจัดอันยากจะดิ้นรน... ไม่สิ... นางไม่ดิ้นเลยต่างหาก!

แม่ทัพหนุ่มวัยสามสิบสองปีดูคมเข้มดิบเถื่อนกว่ารุ่ยอ๋องหลายเท่า คิ้วหนาดกดำขมวดมุ่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาจ้องมองนางราวกับราชสีห์ที่เจอเหยื่ออันโอชะ สันกรามหนาขึ้นรูปชัดเจนแลดูดุดันอย่างร้ายกาจ นางได้ยินเขาคำรามต่ำเบา ๆ ในลำคอ จมูกซุกไซ้อยู่ตรงซอกคอ “ช่วยข้าด้วย... แม่นาง ไยเจ้าตัวหอมเหลือเกิน”

สิ้นคำเท่านั้น อีกสองหนุ่มพลันพุ่งเข้ามาพยายามจะยื้อแย่งนาง ทว่ากลับถูกผลักออกไปจนกระเด็น สองคนที่ล้มลงบนพื้นต่อสู้กันเล็กน้อยด้วยความเมามายสุราและฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด อาจเพราะว่าพวกเขายังคงไร้สัมปชัญญะ จึงท่าทางเหมือนสตรีตบตีกันมากกว่าจะเข่นฆ่าเอาชีวิต เปิดโอกาสให้แม่ทัพหนุ่มอุ้มหญิงสาวไปวางลงบนเตียงอย่างนิ่มนวล

หรงเยว่มิได้ทะนุถนอมนางราวกับนางเป็นตุ๊กตา เขากอดรัดนางด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำและกลืนกินนางไปทั้งตัว เพียงเพื่อดับไฟราคะที่แผดเผาอยู่ภายใน แต่ถึงแม้ว่าเขาจะดิบเถื่อนดุจราชสีห์ ใบหน้าที่โน้มลงมาบดเบียดริมฝีปากนางกลับเป็นจุมพิตที่อ่อนหวานจนแทบละลาย ขัดกับภาพลักษณ์โดยสิ้นเชิง

อาจารย์เวยเวยผู้หิวโหยมาทั้งชีวิต เผลอเอามือลูบไล้ไปตามหน้าอกแกร่งอย่างลืมตัว

‘แม่เจ้า... นี่มันพ่อหนุ่มนักกล้ามในฝันของสาวแก่แม่ม่ายชัด ๆ!’

นางหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันอ่อนหวานดุจน้ำผึ้งเดือนห้า คิดในใจว่าระบบไม่ได้หลอกนางจริง ๆ งานนี้ต่อให้พิษกำเริบจนไอเป็นเลือดอีกกี่รอบ นางจะยอมตายคาอกหนั่นแน่นของท่านแม่ทัพนี่แหละ!

ทว่าความหฤหรรษ์เพิ่งจะเริ่มต้น... เมื่อคนหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการบดจูบอย่างดูดดื่ม อีกคนตั้งสติได้ก็ปีนขึ้นเตียงเข้ามาดึงรั้งเอวบางของนาง แต่คงเพราะกลัวว่านางจะขาดเป็นสองท่อนเสียก่อน พวกเขาจึงผ่อนแรงลง เปลี่ยนมาลูบไล้เรือนกายอรชรด้วยท่าทีอ่อนโยนขึ้น ส่วนคนที่คว้าปลายเท้าเปลือยเปล่าของนางได้ ก็เอาแต่คลอเคลียด้วยแววตาหลงใหล

“พี่ใหญ่... พี่รอง... ท่านควรเสียสละให้น้องเล็กก่อนขอรับ” น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นระริกด้วยแรงปรารถนา ขณะที่ท่านอ๋องกลับเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

“แต่ข้าเห็นนางก่อน ข้ามาก่อน ข้าบอกพวกเจ้าแล้วว่าข้าต้องตานาง...”

รุ่ยอ๋องอาศัยจังหวะนั้นดึงตัวนางไปจากหรงเยว่ และเมื่อเห็นว่านางมิได้มีท่าทีขัดขืน ทว่าใบหน้าแดงก่ำเอียงอาย ขัดเขินพวกเขาเสียแทน สองพี่น้องก็เริ่มขยับกายเข้าหา ปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้น

เยี่ยนเฉิงที่เบื่อหน่ายจะกอดเพียงข้อเท้าเล็กนุ่มนิ่ม หาจังหวะคืบคลานขึ้นไปบนเตียงกว้าง บัดนี้ดูเล็กลงถนัดตาเมื่อต้องรองรับร่างกำยำของชายฉกรรจ์ถึงสามคน

หว่านฉิงเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ตรงหน้านั้นเกินจะต้านทาน พลังทำลายล้างของหนุ่มหล่อสามสไตล์ที่เข้ามาพร้อมกัน ทำให้นางหายใจไม่ทั่วท้อง

‘ระบบ! ขอยาคลายกำหนัดด่วน ขืนปล่อยให้ลุยต่อสภาพนี้ ฉันได้ตายคากองทัพซอมบี้หนุ่มหล่อก่อนพิษเย็นจะฆ่าฉันแน่!’

[ยาและไอเทมทั่วไปใช้ไม่ได้ผลกับตัวละครหลักขอรับ พลังของพวกเขาอยู่ในระดับทำลายล้าง สามารถสั่นสะเทือนโลกได้ สูงเกินกว่าความสามารถของระบบ แม้แต่ NPC เช่นท่าน หากถูกพวกเขาปองร้ายหรือมาดหมายจะทำอะไร จะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงนับร้อยเท่า อันตราย ๆ ติ้ด!]

‘ไอ้บ้าเอ๊ย! งั้นมียาอะไรที่ฉันใช้ได้เองไหม? ยาเสน่ห์หรือยาอะไรก็ได้ที่พูดแล้วพวกเขาทั้งสามคนจะยอมเชื่อฟังฉันบ้าง!’

[กำลังเปิดระบบร้านค้าฉุกเฉิน : โหลดไอเทม 1... 2... 3... ระบบกำลังหมุนวนเลือกสิ่งของที่เหมาะสมกับคะแนนของโฮสต์... ติ๊ด! ยินดีด้วยขอรับ! โฮสต์ได้รับไอเทม... อ่า... ขออภัยด้วย... ระบบขัดข้องขอรับ...]

ไอเทมร้านค้าที่นางแลกมาด้วยหยาดเหงื่อกลับกลายเป็นความล้มเหลวไม่เป็นท่า! หว่านฉิงกัดกรามกรอด อยากจะกระชากไอ้ระบบเฮงซวยออกมาสับเป็นหมื่นชิ้น ติดที่สถานการณ์ตรงหน้าวิกฤตเกินกว่าจะมัวพ่นคำด่า

ร่างระหงสั่นเทาอยู่ท่ามกลางกลุ่มบุรุษที่ถูกไฟราคะครอบงำ นางจึงงัดทักษะการแสดงระดับตัวแม่ ตีสีหน้าโศกศัลย์น่าเวทนา นางละล่ำละลักอ้อนวอน “คุณชาย... อ่อนโยนหน่อยได้หรือไม่? ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ”

นางเอ่ยเสียงสั่นพร่าอย่างน่าสงสารพลางคว้าหมับเข้าที่มือหนาซึ่งกำลังรุกรานเรียวขาของนางอยู่ ตามเนื้อเรื่องในนิยาย เสนาบดีน้อยเยี่ยนเฉิงผู้นี้จิตใจอ่อนโยนกว่าพระเอกคนอื่นอยู่บ้าง นางสบตาเขาแล้วอ้อนวอนซ้ำ “ข้ารับปากว่าจะช่วยพวกท่าน... ได้โปรด อ่อนโยนกับข้าสักนิดเถิด...”

วาจาหวานหูและท่าทีตระหนกนั้นดึงรั้งสติของยอดขุนพลอย่างแม่ทัพหรงเยว่ให้กลับคืนมา มโนธรรมในใจเตือนสติว่าเขาไม่ควรข่มเหงสตรี แม้จะถูกพิษกำหนัดจากถ้วยชาขององค์ชายโฉดเล่นงานก็ตาม เขาเป็นคนแรกที่ยอมผละกายออกไป เปิดช่องว่างให้เสนาบดีหนุ่มจอมอ้อนบุกจู่โจมเข้ามาแทน!

เยี่ยนเฉิงสะบัดปลายเท้าถีบรุ่ยอ๋องจนกระเด็นติดผนัง ก่อนจะโถมกายเข้าหาหว่านฉิงอย่างรวดเร็ว

ดวงตาคมซึ้งปานหยาดน้ำค้างสบประสานกับนัยน์ตาของนาง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับรอยยิ้มซุกซน บัดนี้แดงซ่านด้วยฤทธิ์ยา ขนตาหนาเป็นแพสั่นระริกยามที่เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน กลิ่นหอมสะอาดแบบบัณฑิตทำให้นางใจสั่นวาบอย่างเสียไม่ได้

“ล่วงเกินท่านแล้ว... เจี่ยเจีย... ข้าสัญญาว่าจะรับผิดชอบท่าน”

น้ำเสียงแหบพร่าที่เรียกนางว่าพี่สาวนั้นออดอ้อนระคนเว้าวอน เยี่ยนเฉิงหอบหายใจรดรินซอกคอขาวจนนางขนลุกซู่ นางใช้สติที่เหลืออันน้อยนิดชี้ทางรอด