8

“ยาคลายกำหนัด... ในลิ้นชักของข้า ตรงมุมห้อง เม็ดสีดำ... ท่านทานเสียก่อน... อุ๊บ!”

ไม่ทันสิ้นประโยคดี ริมฝีปากร้อนผ่าวของเสนาบดีหนุ่มก็ทาบทับลงมาปิดปากนางเสียสนิท รสสัมผัสที่จาบจ้วงและรุกรานทำเอาสติของนางพร่าเลือน สมองตื้อไปหมด ลืมทฤษฎีทุกอย่างที่เคยร่ำเรียนมาเสียสิ้น

ในขณะที่บุรุษทั้งสองกำลังเล้าโลมนางอย่างบ้าคลั่ง แม่ทัพหรงเยว่ที่เพิ่งจะคว้ายาเม็ดสีดำในลิ้นชักเข้าปากก็กลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทางงุ่นง่าน ฤทธิ์ยาถอนพิษยังไม่ทันทำงานเต็มที่...

“ยาปลุกกำหนัดนี้แรงมาก พี่ใหญ่ ถ้าไม่คลายกำหนัด ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายมากน้อยเพียงใด” เขาบอกกับทั้งสองที่นัวเนียอยู่กับร่างอันเย้ายั่วบนเตียง นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด ราวกับอยากจะปลิดชีพก้างขวางคอทิ้งเสียตรงนี้ เพื่อจะได้ครอบครองโฉมงามเพียงผู้เดียว

หว่านฉิงที่กำลังถูกรุกรานจากสองทิศทางรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือ คว้าหมับเข้าเรียวขาแกร่งของแม่ทัพหนุ่มที่ยืนค้ำศีรษะนางอยู่ ปรายตามองด้วยสายตาฉ่ำหวาน

ดูขาของท่านแม่ทัพที่สูงชะลูดหุ่นนายแบบนี่สิ... ยาวกว่าวาสนาของนางเสียอีก!

“ข้าบอกว่าจะช่วย... ก็คือช่วย... นั่งลงบนเตียงเถิดเจ้าค่ะ คุณชาย” นางไม่หลุดเรียกยศของพวกเขาออกมาให้ไก่ตื่น ขณะที่ดวงตาคู่งามยังคงเปี่ยมด้วยอำนาจการสั่งการจนบุรุษทั้งสามชะงักไปครู่ หรงเยว่ยอมโอนอ่อนตามนางอย่างว่าง่าย

เมื่อจัดการหนุ่มสักคนให้ยอมสงบลงบ้างแล้ว หว่านฉิงไม่รอช้า นางใช้ทักษะความว่องไวดึงสายคาดเอวของเยี่ยนเฉิงออก ตามด้วยอาภรณ์สีดำปักเลื่อมสง่างามของรุ่ยอ๋องให้พ้นทาง ปลายเท้าขวาที่แม้จะสั่นเทาทว่ายังคงแม่นยำ นาบลงบนจุดกึ่งกลางกายของแม่ทัพใหญ่ เคล้าคลึงเบา ๆ อย่างจงใจ...

“อา... แม่นางน้อย” เสียงคำรามต่ำหลุดออกมาอย่างพึงใจ เมื่อนางหลุบมองเขาที่พิงแผ่นหลังตรงมุมหัวเตียงด้วยแววตาเย้ายั่ว อีกสองคนก็ยังงุ่นง่านอยู่กับซอกคอของนาง ใช้ปลายนิ้วเท้าคลึงบริเวณส่วนปลายหัวมน สัมผัสถึงความแข็งขึงและเปียกปอนที่ทะลุผ่านเนื้อผ้าชั้นในออกมา

นาทีนี้ไม่มีใครทนไหวอีกต่อไป...

หว่านฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มพิษเย็นที่กำลังตีรวนกับความร้อนรุ่ม ก่อนที่พายุอารมณ์จะระเบิดออก อาภรณ์ชั้นในชิ้นสุดท้ายของนางถูกดึงทิ้งลงพื้นไปด้วยมือรำคาญของรุ่ยอ๋อง

ความเงียบเข้าปกคลุมในชั่วอึดใจ สายตาทั้งสามคู่พร่าพรายด้วยไฟราคะที่ลุกโชน

“คุณหนูเล็กสกุลมู่... เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน งามเกินกว่าที่ข้าจะยอมลดตัวไปเรียกโฉมงามอันดับหนึ่งมาปรนนิบัติแทนเจ้า...”

รุ่ยอ๋องเอ่ยเสียงพร่า สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่างดงามประหนึ่งประติมากรรมหยกขาว ทรวงอกอิ่มสลักเสลาได้รูปรับกับช่วงเอวคอดกิ่ว ผิวพรรณสีระเรื่อคล้ายเหมันต์ที่ถูกแต่งแต้มด้วยบุปผาสีชาด

รุ่ยอ๋องผู้แสนเย็นชาคำรามในลำคอ ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น

สัมผัสรุกรานนั้นทำเอาหว่านฉิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทว่านางกลับถูกเยี่ยนเฉิงดึงรั้งข้อเท้าข้างซ้ายเอาไว้ เสนาบดีหนุ่มใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปตามเรียวขางามอย่างคลั่งไคล้ เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าออดอ้อนระคนเว้าวอน

“เจี่ยเจีย... ท่านช่างร้ายกาจนัก”

ขณะที่แม่ทัพหรงเยว่ซึ่งถูกเท้าเล็กบางข้างหนึ่งของนางกดทับจุดยุทธศาสตร์ไว้ดูจะเจียมตนที่สุด เมื่อเขาเพิ่งได้รับยาถอนกำหนัดไป หว่านฉิงกลับไม่ยอมปล่อยให้เขาต้องน้อยเนื้อต่ำใจลำพัง นางใช้ปลายเท้าเล็กละเอียดเคล้าคลึงมังกรร้ายอย่างหยอกเย้า สร้างความเสียวซ่านรุนแรงจนบุรุษที่นั่งพิงแผ่นหลังอยู่ตรงมุมเตียงต้องคำรามต่ำออกมาไม่ขาด

ริมฝีปากของนางคลอเคลียอยู่กับรุ่ยอ๋อง ส่วนเยี่ยนเฉิงบุกรุกเข้าจู่โจมช่วงล่างบริเวณกลางกายสาว เขาปรนเปรอนางด้วยปลายลิ้นร้อนอย่างชำนาญโดยสัญชาตญาณบุรุษ แม้จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสเรื่องพรรค์นี้ก็ตาม

รสสัมผัสจาบจ้วงผ่านเสนาบดีน้อยเยี่ยนเฉิง พาลพาให้นางเสียวซ่านจนสมองขาวโพลน ปลายเท้าที่เคยกดทับจุดยุทธศาสตร์ของแม่ทัพหรงเยว่บัดนี้เหยียดเกร็งและขยับสะเปะสะปะตามแรงอารมณ์

หว่านฉิงสะอึกสะอื้นครางหวาน นางไม่อาจเก็บกั้นความเสียวซ่านได้อีกต่อไป ปลายเท้าของนางจิกเกร็งทันทีที่หัวสมองขาวโพลน มองเห็นดวงดาวพร่างพราวสวยงามเกินจินตนาการ นางกรีดร้อง หอบหายใจแรงด้วยสีหน้าเร่าร้อนรัญจวน จนคนหนึ่งต้องยอมผละจากริมฝีปากนาง

ประสบการณ์สุขสมครั้งแรกทำเอาบุรุษทั้งสามถึงกับเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง...

“นางเสร็จแล้ว...”

“เจี่ยเจีย ท่านทั้งหอมทั้งหวานเช่นนี้... เท่าไรจึงจะเพียงพอ” เยี่ยนเฉิงเลียรอบขอบปากมองนางด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก อีกสองคนดูท่าจะริษยาเสนาบดีหนุ่มที่ก้มหน้าลงดื่มด่ำน้ำหวานหนืดอย่างตะกละตะกลาม

พวกเขาหาได้สนใจกันและกันไม่ สายตาทั้งสามคู่พุ่งเป้าไปยังเรือนร่างเย้ายวนที่สั่นสะท้านอยู่กลางเตียง ก่อนที่ผู้ทรงอำนาจและเอาแต่ใจที่สุดอย่างรุ่ยอ๋องจะดึงนางไปจากน้องเล็กดื้อ ๆ เขารวบข้อเท้านางขึ้นพาดบ่า แทรกกายกำยำเข้ามากลางระหว่างเรียวขางาม ความแข็งขึงดุจเหล็กกล้าบดเบียดเข้ากับความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำเยิ้ม จนนางสะท้านเยือกไปทั้งตัว

“ได้โปรดอ่อนโยนกับข้า... คุณชาย ข้าไม่เคย... หลับนอนกับใคร” นางอ้อนวอนเสียงพร่า น้ำตาคลอหน่วยตาด้วยความสับสนและหวาดหวั่น

“ข้าจะทะนุถนอมเจ้า... แต่เจ้าต้องช่วยข้าคลายกำหนัด”

รุ่ยอ๋องเอ่ยคำสั่งเฉียบขาด แม้แต่กับน้องชายที่จ้องจะบุกเข้ามาดึงตัวนางด้วยความหิวกระหาย เขาตวัดนัยน์ตาคมวาบเปี่ยมด้วยรังสีเข่นฆ่า ราวกับพร้อมจะสังหารทุกคนที่บังอาจมาแย่งชิงเหยื่ออันโอชะชิ้นนี้

คนหนึ่งเป็นน้องชายแท้ ๆ อีกคนเป็นน้องร่วมสาบานที่มิได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด