4

ภายในห้องกว้างขวางที่แบ่งแยกเป็นสัดส่วนทั้งห้องนอนและห้องอาบน้ำ สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันราวกับคฤหาสน์หลังย่อม พร้อมคนรับใช้กว่าสามสิบชีวิต หว่านฉิงยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับมันจนถึงทุกวันนี้

ให้ตายเถอะ! นางทะลุมิติมามีเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวกลางเมืองฉางอัน ถึงจะเป็นโลกของเกมและนิยายก็ตามที ทว่าทิวทัศน์งดงามริมแม่น้ำสายยาว มีคนคอยปรนนิบัติตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเช่นนี้ เป็นวาสนาของมาดามใหญ่ชัด ๆ

ช่างแตกต่างจากชาติก่อนที่ต้องซุกหัวนอนในคอนโดมิเนียมขนาดกลาง ถึงสะดวกสบายตามยุคสมัย ทว่ากลับไม่หรูหราอลังการเท่าเศรษฐินีในยุคโบราณ เงินนี่เป็นเรื่องสำคัญตั้งแต่อดีตจนถึงอนาคตเลยจริง ๆ

นายหญิงใหญ่นั่งคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่บนตั่งไม้ริมหน้าต่าง กระทั่ง เฟิงเหวินจิน ผลักประตูไม้เข้ามาด้วยหน้าตาเป็นกังวล

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วเป็นเครื่องยืนยันว่าอาการพิษของนางกำเริบหนัก บ่าวชายด้านนอกต่างเร่งรีบช่วยกันยกรอกดึงน้ำสะอาดขึ้นมาส่งให้หลายอ่าง ส่วนสาวใช้นำผ้าปูเตียงที่เปื้อนคราบโลหิตไปจัดการอย่างเงียบเชียบ เมื่อนายหญิงกำชับหนักแน่นว่าเรื่องที่นางถูกพิษต้องเป็นความลับ จะไปซักล้างที่ใดก็แล้วแต่ ขอเพียงอย่าให้ความลับรั่วไหล

นางฝืนหยิบกล้องยาสูบหยกแดงขึ้นมาคาบไว้ เพื่อระงับความเจ็บปวด

“เรื่องแม่ทัพไป๋หรงเยว่ที่ข้าสั่งให้เจ้าไปสืบมา... ได้ความว่าอย่างไรบ้าง?”

“เขายังคงพักอยู่ในกระโจมขอรับ ตั้งแต่เสร็จศึกแคว้นเหยียน เขามิได้ก้าวเท้าออกไปที่ใดเลย...” องครักษ์เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเศร้าหมองลงยามหลุบมองมือที่สั่นเทาของนายหญิงขณะคีบยาสูบ “ข้าน้อยได้ยินมาว่าทางตระกูลไป๋พยายามจะเกี่ยวดองกับตระกูลลู่ ทว่าแม่ทัพหรงเยว่กลับบ่ายเบี่ยงมาโดยตลอด ดูท่าเขาจะไม่พิศวาสบุตรีของเสนาบดีลู่เลยแม้แต่น้อย”

ฝ่ายหนึ่งคือ ‘ตระกูลไป๋’ มหาเศรษฐีผู้มั่งคั่งด้วยกิจการผ้าไหมและโรงน้ำชา พวกเขามีบุตรชายเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร มีบุตรชายคนโตคือรุ่ยอ๋อง อ๋องต่างแซ่ผู้รวบรวมแผ่นดิน กุมอำนาจล้นฟ้าในนครฉางอัน

จะอย่างไรก็ตาม ในสายตาของขุนนางเก่าแก่ ตระกูลไป๋ก็ยังเป็นเพียงพ่อค้า เหล่าอาวุโสผู้กระหายอำนาจจึงพยายามผลักดันการเกี่ยวดองกับ ‘ตระกูลลู่’ ของรองเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งกรมพิธีการ เพื่อยกระดับฐานะขึ้นเป็นชนชั้นสูงอย่างเต็มตัว ทว่าแม่ทัพหรงเยว่ผู้ถือเกียรตินักรบกลับมองว่า การแต่งงานเพื่อใช้สตรีเป็นบันไดไต่เต้าทางการเมืองเช่นนี้ น่ารังเกียจสิ้นดี

“เรื่องพิษของคุณหนู... เกี่ยวพันกับท่านแม่ทัพหรงเยว่หรือขอรับ?”

“ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด”

“ไยท่านจึงถามถึงเขาเล่าขอรับ?” องครักษ์หนุ่มถามเสียงต่ำด้วยความฉงน

คุณหนูใช้ก้านกล้องยาสูบหยกแดงแตะใต้คางเขาเบา ๆ เป็นเชิงหยอกเย้า ทว่าแฝงความนัย

“อาเฟิง... ข้าเชื่อใจเจ้าที่สุด แต่ข้ายังไม่สะดวกใจที่จะบอกเจ้า ในเมื่อข้าสั่งให้ไปสืบ ก็จงทำตามคำสั่งข้าเถิด อย่าได้ถามหาเหตุผลให้มากความเลย”

“ขอรับ” องครักษ์เฟิงรับคำอย่างจำนน เขากลอกตาไปมาด้วยความรู้สึกเขินอายกับการเรียกขานชื่อเล่นในท่าทีเย้ายั่วอันเป็นธรรมชาติของนายหญิงอยู่ไม่น้อย ยิ่งตัวเขาถวายหัวปกป้องคุณหนูมาตั้งแต่เยาว์วัย “แต่คุณหนูรับปากข้าแล้วนะขอรับ ห้ามคืนคำเป็นอันขาด”

“อื้ม... ข้ารับปาก” นางหลุดขำเบา ๆ ก่อนจะถามต่อ “เรื่ององค์หญิงมู่อวี่เล่า เจ้าพบร่องรอยนางบ้างหรือไม่? คืนนั้นองค์ชายสามไม่ได้พานางมาด้วย ข้าว่ามันแปลกนัก... หรือพี่น้องคู่นี้จะไม่ลงรอยกัน?”

“องค์ชายสามเป็นพี่ชายต่างมารดาขององค์หญิงมู่อวี่ขอรับ ฐานะของทั้งสองต่างกันราวฟ้ากับเหว มารดาขององค์ชายเป็นสนมชั้นล่าง ส่วนองค์หญิงเป็นถึงพระธิดาของพระสนมเอก ย่อมมิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้เป็นธรรมดา เมื่อวานนี้ข้าไปเดินตลาด ได้ยินชาวบ้านลือกันทั่วว่าขบวนขององค์หญิงแคว้นเป่ยเหลียงจะเสด็จมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการประกาศให้ทราบโดยทั่วกันแล้วขอรับ”

“อ้อ... เป็นเช่นนี้เอง” หว่านฉิงพึมพำ ควันยาสูบสีจางลอยคลุ้งบดบังแววตาที่กำลังจมลึกอยู่ในห้วงความคิด

-------------

หว่านฉิงลุกขึ้นจากตั่งนวม ปล่อยให้อาภรณ์ชุดเดิมหลุดร่วงลงบนพรมขนสัตว์ ก่อนจะสวมทับด้วยชุดผ้าไหมเนื้อละเอียดสีชาด ปักดิ้นทองเป็นลายดอกเหมยที่ดูอ่อนช้อย ตัวเสื้อรัดรึงเน้นทรวดทรงองค์เอวที่แม้จะซูบผอมลงจากพิษร้าย ทว่ายังคงความเย้ายวนในแบบสตรีผู้สูงศักดิ์

ปิ่นบุปผชาติทองคำถูกปักประดับลงบนมวยผม สาวใช้ถักเปียเดี่ยวเรียบลู่ไปตามแผ่นหลังแล้วผูกด้วยโบสีแดง ทิ้งปอยผมด้านหน้าให้เคลียคลอไปกับใบหน้าเรียวรูปไข่ นางสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนาสีขาวสะอาด ซึ่งได้รับสืบทอดมาจากบิดาผู้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ เขามักจะออกศึกในหน้าหนาวด้วยชุดขนหมาป่าอันทนทานในสนามรบมากกว่าขนสัตว์ชนิดอื่น

บนใบหน้าที่เคยซีดเซียวถูกแต่งแต้มด้วยชาดแดง ทั้งริมฝีปากและหางตา ขับเน้นดวงตากลมโตที่แฝงเร้นความฉลาดเฉลียวให้โดดเด่นดุจนางพญา ปกปิดความขาวซีดจากอาการเจ็บป่วยได้อย่างแนบเนียน

หว่านฉิงก้าวอย่างเชื่องช้าไปยังห้องโถงกลาง โดยมีองครักษ์หนุ่มติดตามรับใช้เคียงข้าง สาวใช้ประจำตัวนางอีกสองคน

ทันทีที่นายหญิงใหญ่ปรากฏตัวอย่างงามสง่า ทั้งบุรุษและสตรีทั่วทั้งโถงต่างหันมองนางเป็นตาเดียว เหล่าคณิกาต่างก้มศีรษะคำนับด้วยสายตาเทิดทูนซาบซึ้ง ราวกับนางเป็นผู้มอบชีวิตใหม่มิใช่เพียงเจ้านายทั่วไป

“ต้อนรับนายหญิงขอรับ!”

“นายหญิงแห่งหอหงเหมยมาถึงแล้ว!”