ความท้าทายที่ไม่น่าเบื่อ

รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปากหนาตั้งแต่ตอนไหนเจ้าตัวก็ไม่อาจรู้ นานแค่ไหนที่ภควัฒน์นิ่งมองใบหน้าสวยของพนักงานสาวคนใหม่ เขาก็คงจะตอบตัวเองไม่ได้ แต่เมื่อเห็นหญิงสาวหลุดขำ สติของเขาที่หลุดลอยไปจึงกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม

"หน้าของแอมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ ทำไมคุณภาคย์มองนานจัง" อลิสาแกล้งถามเมื่อเห็นอาการนิ่งงันของเจ้านายหนุ่ม แม้จะชินตากับภาพของผู้ชายที่ชอบจ้องหน้าเธอนาน ๆ และเธอก็ไม่เคยคิดจะสนใจ แต่สำหรับภควัฒน์เธอกลับไม่อยากจะเมินเฉยต่อสายตาและอาการนั้นของเขา

"ไม่มีครับ ขอโทษทีที่ทำให้คุณแอมไม่พอใจ" ภควัฒน์เลิ่กลั่กตอบก่อนจะปรับสีหน้าและท่าทางให้กลับมาเป็นปกติตามที่เจ้านายควรจะแสดงต่อลูกน้อง

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แอมแค่ล้อเล่น"

"คุณแอมอารมณ์ดีจังเลยนะครับ เชิญนั่งครับ" หยอกล้อกันพอสมควร ภควัฒน์จึงเอ่ยปากเชิญให้หญิงสาวเข้ามานั่งหน้าโต๊ะทำงานของเขาเพื่อทำความรู้จักกับพนักงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่ตามที่เจ้าของบริษัทควรจะรับรู้

"คุณภาคย์ไม่ต้องเรียกแอมว่าคุณหรอกค่ะ แอมก็เป็นพนักงานเหมือนคนอื่นของคุณภาคย์เหมือนกัน" อลิสาพูดพลางหย่อนตัวลงนั่งยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

"ถ้าอย่างนั้นพี่เรียกว่าแอมแล้วกัน ส่วนแอมก็เรียกพี่ว่าพี่ภาคย์เหมือนกับคนอื่น ๆ นะ"

"โอเคค่ะ...พี่ภาคย์"

"แอมมีประสบการณ์ทำงานมาก่อนแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ แอมเคยเป็นมัณฑนากรอยู่ที่บริษัทลูฟอินทีเรียแอนด์คอนซัลท์มาก่อนค่ะ" ชื่อบริษัทรับเหมาก่อสร้างอาคารที่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ทำให้ภัควัฒน์นึกสงสัยว่าเหตุใดอลิสาถึงได้ออกจากบริษัทใหญ่แบบนั้นแล้วมาเลือกทำงานกับบริษัทที่กำลังพัฒนาอย่างบริษัทของเขา

"แล้วทำไมถึงลาออก"

"แอมว่าการทำงานในบริษัทใหญ่ที่มีความมั่นคงอยู่แล้วไม่ค่อยจะท้าทายสักเท่าไหร่ แอมเลยอยากมาลองทำบริษัทที่กำลังจะเติบโตอย่างบริษัทของพี่ภาคย์ดูค่ะ เพราะแอมคิดว่าแอมคงได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากบริษัทเล็ก ๆ ที่กำลังจะก้าวไปเป็นบริษัทใหญ่ ได้เติบโตไปพร้อมบริษัทมันคงจะท้าทายกว่าการไปเป็นพนักงานตัวเล็ก ๆ ในบริษัทที่ใหญ่โตอยู่ก่อนแล้วจริงไหมคะ"

นับว่าอลิสาเป็นคนที่มีความคิดไม่เหมือนคนอื่น โดยส่วนมากแล้วทุกคนก็อยากจะพุ่งเป้าไปที่บริษัทใหญ่ ๆ กันทั้งนั้นเพราะมันหมายถึงความมั่นคง แต่สำหรับคำตอบของอลิสาที่ตอบมา ทำให้ภควัฒน์รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดูท้าทายไม่น่าเบื่อเหมือนคนอื่น ๆ โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับคนที่บ้านของเขา

"พี่ชอบความคิดของเรานะ ขอบคุณที่เลือกมาทำงานที่บริษัทนี้ หวังว่าเราจะได้เติบโตไปพร้อมกันอย่างที่แอมว่า" คำที่พูดออกไปอาจจะหมายถึงแค่เรื่องงาน แต่สายตาที่สื่อไปมันมีความหมายเกินกว่านั้นมาก และเหมือนอลิสาเองก็จะรู้ในความหมายนั้นเช่นเดียวกัน

"ถ้าพี่ภาคย์ให้โอกาสแอมได้เติบโตไปพร้อมกับพี่ แอมก็จะไม่ทำให้พี่ผิดหวังค่ะ" อลิสาตอบกลับในประโยคเดียวกันแต่แฝงความหมายบางอย่างไว้ในคำพูดนั้น รอยยิ้มและสายตาที่ส่งตอบกลับไปให้ชายหนุ่มเป็นการยืนยันชัดเจนว่าเธอเองก็แปลความหมายไปในทางเดียวกับที่ภควัฒน์รู้สึก

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าของเจ้านายหนุ่ม อลิสาก็บอกกับตัวเองว่าเธอคิดไม่ผิดที่เลือกมาทำงานที่บริษัทแห่งนี้ อย่างแรกบริษัทนี้กำลังเติบโตและคงจะท้าทายความสามารถของเธออย่างที่เธอต้องการ และอย่างที่สองใบหน้าอันหล่อเหลาและมีเสน่ห์ของเจ้านายอย่างภควัฒน์ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าการมาทำงานที่นี่คงมีอะไรให้น่าสนใจมากกว่าแค่เรื่องงาน

กล่องสินค้าที่แพ็กเรียบร้อยเพื่อส่งให้ลูกค้าที่ออเดอร์สินค้ามาทางเพจรัญชิดาถูกยกออกมาวางเรียงตรงบริเวณหน้าบ้านเพื่อเอาไปส่งให้แก่ลูกค้า แต่เพราะจำนวนออเดอร์ที่เพิ่มขึ้นปริมาณของกล่องก็มากขึ้นตามไปด้วย จึงทำให้หญิงสาวไม่สามารถถือออกไปปากซอยเพื่อเรียกแท็กซี่ได้เหมือนทุกครั้ง ครั้นจะโทรหาภควัฒน์ผู้เป็นสามีให้มารับก็คงจะทำไม่ได้ เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้อย่าว่าแต่จะให้เขาขับรถมารับเธอเลย แค่โทรศัพท์ที่นาน ๆ ครั้งกว่าเธอจะโทรไปรบกวนเขา เขาก็ยังไม่เคยจะรับสายด้วยซ้ำ คงมีแค่ตอนที่เขากลับมาจากทำงานเท่านั้นเธอถึงจะได้คุยกับเขา

กว่าจะเสร็จจากงานบ้านและแพ็กสินค้าลงกล่องก็ปาเข้าไปในเวลาบ่าย รัญชิดาจึงต้องเร่งฝีเท้าเดินฝ่าแสงแดดที่แผดแสงลงมาในเวลาบ่ายโมงไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อให้ทันต่อการไปส่งสินค้าก่อนบ่ายสองซึ่งเป็นเวลาตัดรอบของบริษัทขนส่ง

เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนใบหน้าในขณะที่ฝีเท้าก้าวอย่างรีบเร่ง มือบางยกขึ้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากของตัวเองทิ้งอย่างไม่สนใจ แม้แดดจะร้อนสักแค่ไหน หรือแม้ว่าร่างกายของเธอจะต้องลำบากสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่คิดที่จะท้อกับสิ่งที่กำลังทำ เพียงเพราะอยากจะทำให้ภัควัฒน์เห็นว่าเธอก็สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองเพื่อให้เขาภูมิใจตัวของเธอบ้าง

เขาไม่ว่างมารับเหมือนเมื่อก่อน เธอก็ยังมีแท็กซี่ให้ใช้บริการ