ตอนที่ 6 วัยเด็ก

      เช้าวันปิดเทอมของฤดูเก็บเกี่ยว เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบกำลังวิ่งตามหลังพี่ชายพี่สาวเพื่อไปขุดแย้กับพ่อแม่ ข้าวหอมเริ่มรู้ว่าเธอจำเรื่องราวในอดีตชาติของตัวเองได้ตั้งแต่อายุครบเจ็ดขวบ แต่เธอก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง จากนั้นก็ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีความคิดความอ่านที่โตกว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่เธอยังอ่านหนังสือไม่ออกและเขียนหนังสือไม่ได้ เพราะชาติที่แล้วของเธอไม่เคยได้เรียนหนังสือ เหตุการณ์ก่อนที่เธอจะจากมาอยู่ในยุคนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่เคยจางหาย ภาพผู้ชายคนนั้นที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำไม่เสื่อมคลาย เธอจำได้ขึ้นใจว่าเขาชื่อวีร์

            ข้าวหอมเดินตามหลังพี่กับพ่อแล้วยิ้มอย่างมีความสุข ชีวิตในชาตินี้ก็ไม่ถือว่าลำบาก เธอยังมีข้าวปลาอาหารได้กินอิ่มทุกมื้อ มีเสื้อผ้าให้สวมใส่ มีน้ำสะอาดให้ดื่มกิน มีที่ให้หลับนอนไม่ต้องเร่ร่อนไปทุกแห่งหน ถึงแม้ครอบครัวจะไม่ค่อยมีเงินแต่ก็ไม่ได้อดมื้อกินมื้อเหมือนชาติที่แล้ว แค่นี้เธอก็ถือว่าพรที่เธอร้องขอจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ท่านได้ประทานให้แล้ว

            พ่อกับพี่ชายกำลังใช้เสียมขุดแย้ ส่วนพี่สาวกับแม่กำลังใช้เสียมขุดจิ้งโกร่ง บนพื้นดินทรายที่อยู่ติดกับป่าสาธารณประโยชน์ของหมู่บ้านที่มีพื้นที่กว่ายี่สิบไร่ ยามหน้าฝนผู้คนในหมู่บ้านมักมาหาเก็บเห็ดและผักป่าในป่าแห่งนี้ ซึ่งเป็นภาพที่เธอคุ้นชินตั้งแต่เธอเริ่มจำความได้ วันนี้ก็เช่นกันมีชาวบ้านหลายคนออกมาขุดแย้กับจิ้งโกร่งตามแนวป่า แย้และจิ้งโกร่งมีจำนวนมากพวกเขาหาไปประกอบอาหารไม่ได้หาไปขาย มันจึงไม่สูญพันธุ์ง่าย ๆ

            ข้าวหอมถือข้องมาหาพี่สาวกับแม่เพื่อใส่จิ้งโกร่ง “พี่ทิพย์กับแม่ขุดเก่งจังเลยค่ะ” ข้าวหอมนั่งยองลงข้างพี่สาวเพื่อดูพี่สาวขุดจิ้งโกร่งอย่างชำนาญ เธอถูกเลี้ยงมาให้กินของที่มีในท้องถิ่น

            “ถ้าข้าวหอมโตขึ้นก็จะขุดเก่งเหมือนพี่” ธารทิพย์บอกน้องสาว ที่ดูเหมือนว่ายิ่งโตขึ้น หน้าตาของน้องสาวก็ยิ่งแตกต่างจากคนในครอบครัวมากขึ้น แต่คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้สงสัย เพราะอย่างไรก็เข้าใจว่าข้าวหอมคือลูกของน้องสาวพุดจีบ และไม่มีใครพูดว่าข้าวหอมไม่ใช่ลูกของดอมกับพุดจีบให้เธอได้ยินแม้แต่ครั้งเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนอยากเห็นหน้าตาน้องสาวพุดจีบอยู่ดี เพราะเด็กคนนี้ดูเหมือนเครื่องหน้าจะสวยสะดุดตาตั้งแต่เด็ก แถมผิวพรรณยังขาวเนียนต่างไปจากคนในครอบครัวมาก

            พ่อกับพี่ชายขุดแย้ด้วยกันอย่างสนุกสนาน เพราะบางตัวมันวิ่งออกจากรูจนทั้งสองต้องวิ่งตาม แต่ถึงอย่างนั้นก็วิ่งตามไม่ทันมัน เพราะแย้เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่วิ่งเร็วมาก สุดท้ายก็ต้องปล่อยมันไปและเริ่มขุดรูใหม่

            ได้แย้กับจิ้งโกร่งตามจำนวนที่ต้องการแล้วทั้งห้าคนก็พากันกลับบ้าน ธันวาให้น้องขี่หลังเดินไปตามถนนลูกรัง สองข้างทางรวงข้าวกำลังกลายเป็นสีเหลืองทอง พวกเขาต้องเริ่มเก็บเกี่ยวมันแล้ว ควายสองตัวที่ผูกล่ามไว้ยังตั้งหน้าตั้งตากินหญ้าอย่างเอร็ดอร่อย

            ดอมนำแย้ที่ขุดมาได้ก้อยใส่มะม่วงกระสอ พุดจีบทำจิ้งโกร่งขั้วเกลือ ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้ตำน้ำพริก ลูกทั้งสามก็กินอาหารตามที่พ่อกับแม่ทำให้อย่างคุ้นเคยเป็นอย่างดี

            “พี่ธันคะ ตอนเย็นสอนหนูขี่ควายได้ไหมคะ”

            “ได้สิ แต่ต้องหลังจากที่พี่เกี่ยวข้าวแปลงใหญ่ช่วยพ่อกับแม่เสร็จก่อนนะ” ตอนนี้ธันวาและธารทิพย์โตพอที่จะช่วยงานพ่อกับแม่ได้ทุกอย่างแล้ว

            “เย้! ขอบคุณมากค่ะ” ข้าวหอมชูมือข้างหนึ่งขึ้นด้วยความดีใจ ฉีกยิ้มกว้างให้พี่จนตาหยี การได้มาเกิดกับครอบครัวนี้ถือว่าเธอมีบุญมาก พ่อกับแม่รักเธอมาก อีกทั้งพี่ทั้งสองยังรักใคร่เอ็นดูเธอมากด้วยเช่นกัน 

            เกือบบ่ายสองทุกคนจึงไปทำงานอีกครั้ง ข้าวหอมก็ไปด้วย แต่ต้องไปนั่งเล่นขายของในกระโจมที่พ่อทำจากฟางข้าวไว้ให้ ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากพ่อแม่นัก และทุกคนก็เดินมาดื่มน้ำที่อยู่ข้างเธอบ่อยครั้ง ข้าวหอมจึงไม่รู้สึกเหงาเลย ข้าวหอมโตขึ้นมาเป็นเด็กที่ค่อนข้างทนแดดทนฝน ทั้งที่ผิวพรรณภายนอกค่อนข้างบอบบาง แต่ตั้งแต่ดอมเจอเธอจนถึงตอนนี้ข้าวหอมไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยเลยสักครั้ง

            เกือบบ่ายสี่โมงครึ่ง ธันวาเกี่ยวข้าวแปลงนั้นช่วยพ่อกับแม่เสร็จจึงเดินมาหาน้องสาวที่นั่งเล่นสนุกอยู่คนเดียว

            “พร้อมจะขี่ควายหรือยัง”

            คนตัวเล็กละสายตาจากดอกหญ้าในมือที่นำมาเล่นขายของคนเดียวแล้วช้อนตามองพี่ชาย “พี่ธันเกี่ยวข้าวเสร็จแล้วเหรอคะ”

            “เสร็จแล้ว”

            “พี่ทิพย์ไปด้วยกันไหมคะ”

            “ไปจ้ะ พี่ธันกับข้าวหอมขี่ไอ้ทองก็แล้วกัน ส่วนพี่จะขี่ไอ้ท้อเอง” ไอ้ท้อเป็นแม่ของไอ้ทอง ทั้งสองเป็นควายที่เด็ก ๆ รักมาก และควายทั้งสองตัวก็ผูกพันกับเด็ก ๆ มากเช่นกัน ไม่ว่าเด็กทั้งสามจะทำอะไรกับมัน ควายทั้งสองตัวก็ไม่เคยหงุดหงิดใส่เลย

            “ค่ะ”

            “ไปกันเถอะ” ธันวาพูดขึ้น และเดินนำหน้าน้องทั้งสองไป ส่วนธารทิพย์เดินจูงมือข้าวหอมตามไปไม่ห่าง

            ธันวาขึ้นไปขี่บนหลังควายก่อน แล้วค่อยให้ธารทิพย์อุ้มข้าวหอมส่งให้ ข้าวหอมนั่งอยู่ด้านหน้าพี่ชาย ส่วนธันวาเป็นคนบังคับเชือกควายให้มันกินหญ้าไปอย่างช้า ๆ ตามแปลงนาที่เก็บเกี่ยวข้าวออกแล้ว ข้าวหอมชอบบรรยากาศแบบนี้มากที่สุด ในยามที่แสงแดดอ่อนลงเรื่อย ๆ ลมหนาวเริ่มพัดเข้ามาแทนที่ ควายตัวที่พี่สาวขี่มีนกเอี้ยงมาเกาะบนหัวของมันด้วย นกเอี้ยงมาเลี้ยงควายเฒ่าแบบไม่กลัวคนเลยจริง ๆ