หน้าที่และเหตุผล 1

“ท่านปู่ท่านไม่ต้องห่วง พวกเราเกิดมาในสกุลเหอ หน้าที่ของบรรพบุรุษพวกเราเต็มใจแบกรับ”

เหอหยวนพยักหน้ารับคำ เหออันก็พูดตามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เหอตงกับเหอชางก็มองเหอเจาหยวนอย่างเข้าใจและเต็มใจ

หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร เพราะนางไม่ได้รู้เรื่องของคนตระกูลเหอ ยามนี้จึงฟังพวกเขาพูดคุยกันเหมือนเข้าใจ แต่แท้จริงแล้วนางกลับไม่เข้าใจอะไรเลย

“เป็นเช่นนั้นก็ดี”

เหอเจาหยวนตบไหล่เหอตงอีกครั้ง แล้วมองมาอย่างหม่าเจี่ยซิน

“ข้ารู้ว่าการแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเหอ เป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมสำหรับสตรีเช่นเจ้านัก แต่บุรุษสกุลเหอของเราล้วนไม่มีหน่อร้าย เจ้าจงวางใจ พวกเขาจะต้องดีกับเจ้าไปทั้งชีวิตอย่างแน่นอน”

“ท่านปู่ ข้าเชื่อท่านเจ้าค่ะ”

หม่าเจี่ยซินพยักหน้าตอบว่าเชื่อ ทั้งๆ ที่นางไม่ได้รู้อนาคต เพราะหากมัวแต่กังวลเรื่องในอนาคต หลังจากแต่งงานกับพวกเขา นางก็คงไม่ต้องฝันอยากมีความสุขอะไรแล้ว

“เด็กดี พวกเราสกุลเหอแต่งเจ้าเข้ามาได้ถือเป็นวาสนา”

หม่าเจี่ยซินยิ้มให้เหอเจาหยวนแต่กลับไม่มีคำพูดใดตอบกลับไป รวมทั้งนางไม่ได้เขินอายเพราะถูกชื่นชมเช่นนั้นด้วย ตัวนางเองนางรู้ดีที่สุด แต่จะเป็นวาสนาของตระกูลเหอหรือไม่นั้น ยังคงไม่อาจรับคำนี้เอาไว้

“เอาล่ะ ถึงเวลาที่ข้าจะต้องบอกสาเหตุที่ลูกหลานสกุลเหอแต่ละรุ่นต้องตบแต่งภรรยาคนเดียวกันให้เจ้ารู้แล้ว เด็กน้อยอันที่จริงแล้วสกุลเหอของพวกเราไม่ใช่คนป่า อดีตไม่ใช่ ปัจจุบันไม่ใช่ อนาคตก็ยิ่งไม่ใช่เช่นกัน แต่เป็นเพราะหน้าที่คนในตระกูลถึงได้ย้ายมาตั้งถิ่นฐาน ณ แห่งนี้”

หม่าเจี่ยซินเริ่มตั้งใจฟังในฟังที่เหอหยวนเจาพูด แล้วเหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชางก็หันมามองนางกันคนละครั้งอย่างมีความหมาย ราวกับเรื่องราวหลังจากนี้ถึงจะเป็นเรื่องราวที่แท้จริงของพวกเขา ในใจของหม่าเจี่ยซินจึงอดตื่นเต้นขึ้นมาด้วยความอยากรู้ไม่ได้

ตั้งแต่ทะลุมิติกลายมาเป็นคนของโลกนี้ จนได้มาอยู่ที่นี่ ได้รู้จักกับคนครอบครัวเหอ ได้ใช้เวลากับพวกเขามาสักระยะหนึ่ง หม่าเจี่ยซินก็พอจะมองออกว่าคนสกุลเหอมิใช่ครอบครัวของชาวบ้านทั่วไป เพราะในตระกูลล้วนเคยมีวีรบุรุษและขุนนางในราชสำนัก เหอคังและเหอเจาก็ไม่เหมือนชาวนาหรือคนป่าแบบที่นางเคยเข้าใจ

ส่วนเหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชางนั้นยิ่งแตกต่าง ไม่พูดถึงรูปลักษณ์ภายนอก แค่ความสามารถของพวกเขาก็แตกต่างจากชาวบ้านทั่วไปแล้ว

นางจึงไม่ได้แปลกใจเมื่อเหอเจาหยวนพูดว่า แท้ที่จริงแล้วสกุลเหอของเขาไม่ใช่คนป่า

“เจ้ามองดูภูเขาสองลูกนั้น”

เหอหยวนเจาลุกขึ้นไปชี้ยอดภูเขาทั้งสองลูกที่ขนาบหุบเขาแห่งนี้เอาไว้ แล้วเอามือไพ่หลัง ร่างกายเหยียดตรง สายตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และภาคภูมิใจ

“เมื่อประมาณหนึ่งพันสองร้อยปีก่อน บนดินแดนแห่งนี้มีราชวงศ์หนึ่งแซ่ชาง ปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ชางได้บุกเบิกแคว้นอี้ขึ้นมา แล้วรวบรวมทุกแคว้นให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน หลังจากนั้นราชวงศ์ชางก็ยืนหยัดปกครองแคว้นอี้ให้เจริญรุ่งเรืองสืบต่อมาได้ถึงเจ็ดร้อยปี

หากมิใช่เพราะว่าเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายไปมากกว่าเจ็ดส่วน คาดว่ายังคงอีกนานกว่าแคว้นอี้ของราชวงศ์ชางจะถึงคราสิ้นสุด

แต่คนรึจะสู้บัญชาจากสวรรค์ หลังโรคระบาดผ่านพ้นกษัตริย์องค์สุดท้ายสิ้นชีวิตลงราชวงศ์ชางก็ล่มสลาย แผ่นดินแคว้นอี้ที่เคยยิ่งใหญ่ก็แตกกลับไปเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อยมาจนถึงทุกวันนี้”

ตั้งใจฟังเหอเจาหยวนเล่าเรื่องราชวงศ์ชางแล้ว หม่าเจี่ยซินก็อดคาดเดาไม่ได้ว่า หรือคนตระกูลเหอจะสิบเชื้อสายมาจากราชวงศ์นี้

แล้วในตอนนั้นเหอเจาหยวนก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ราวกับรู้ถึงความคิดของนาง

“ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด บรรพบุรุษของตระกูลเหอมิได้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ชาง แต่หากพูดถึงความยาวนาน ต้นสายตระกูลเหอก็ยาวจนเกือบจะเท่ากับประวัติศาตร์ของราชวงศ์ชางนั้นอยู่บ้างจริงๆ”

หม่าเจี่ยซินตกตะลึงไปอย่างคาดไม่ถึง ดวงตากลมของนางจึงเบิกกว้างขึ้นจนน่าขบขำ พวกเหอชางจึงพากันแอบยิ้ม แต่ทุกคนก็ไม่ได้เอ่ยแทรกการเล่าเรื่องของท่านปู่

“เจ้าคงจะสงสัยใช่หรือไม่ ว่าข้าเล่าเรื่องของราชวงศ์ชางให้เจ้าฟังทำไม”

หม่าเจี่ยซินพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพราะนางอยากฟังต่อแล้ว เหอเจาหยวนท่านปู่ของเหอชางผู้นี้นอกจากอารมณ์ดีแล้วยังนับว่ามีความสามารถทางด้านการเล่าเรื่องอีกด้วย ตอนนี้นางถึงถูกเขาทำให้นึกอยากรู้ไปทุกอย่าง

“เพราะตระกูลเหอ คือ ตระกูลที่ได้รับหน้าที่อันสำคัญให้เฝ้าสุสานของปฐมกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ชางนั่นเอง ส่วนสุสานที่ว่าก็ซ่อนอยู่ในใต้ภูเขาทั้งสองลูกนี้”

เฝ้าสุสาน?

หม่าเจี่ยซินเบิกตากว้างมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อได้รู้ว่าตระกูลเหอที่นางแต่งเข้ามานั้น แท้จริงแล้วคือ ตระกูลเฝ้าสุสานของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่องค์หนึ่งในประวัติศาตร์

เรื่องนี้จึงนับว่าอยู่เหนือการคาดเดาของนางไปไกลมาก เพราะที่ผ่านมานางเพียงแอบคาดเดาเอาไว้ว่า คนบรรพบุรุษของตระกูลเหอ เมื่อนานมาแล้วอาจจะเคยทำความผิดครั้งใหญ่หรือมีสิ่งผิดปกติบางอย่าง จึงพากันมาหลบตัวซ่อนเร้นกายอยู่ในป่าเขาเช่นนี้

แต่ไม่ใช่เช่นนั้นเลย

แล้วความจริงของเรื่องนี้ก็ทำเอาหม่าเจี่ยซินตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่เป็นนาน

ที่แท้เบื้องหลังละครที่ไม่มีการเอ่ยถึงประวัติความเป็นมาของพี่สี่น้องสกุลเหอและตระกูลของพวกเขา กลับซ่อนเรื่องราวอันยิ่งใหญ่เช่นนี้เอาไว้

แล้วเมื่อนำไปเทียบกับบทละครที่เขียนขึ้นมาโดยยึดเส้นทางการหวนกลับสู่ชาติกำเนิดที่แท้จริงของนางเอกเป็นพล็อตหลัก หม่าเจี่ยซินก็พบว่าเรื่องราวของตระกูลเหอนั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่ที่น่าสนใจมากกว่าเป็นไหนๆ

“ที่ข้าต้องบอกเรื่องนี้กับเจ้าก็เพื่อให้เจ้าได้เข้าใจและรักษาวิธีการสืบทอดเชื้อสายของตระกูลเหอเอาไว้”

คำพูดของเหอเจาหยวนหมายความว่าอย่างไร หม่าเจี่ยซินคล้ายไม่อาจทำความเข้าใจอีกต่อไปได้แล้ว เหอชางจึงยื่นมาจับมือนางแล้วบีบเบาๆ เพื่อให้นางยังจำได้ว่าตระกูลเหอมียังมีเขาอยู่

นางไม่อาจหวาดกลัวจนถึงขั้นหลบหนีจากไปและตอนนี้นางหนีไม่ทันแล้ว

หม่าเจี่ยซินรู้สึกถึงความหนักหน่วงของหน้าที่ที่ได้รับมาอย่างไม่คาดฝัน แต่เมื่อมองหน้าเหอชางอีกครั้ง นางก็คิดขึ้นมาได้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ยังไม่ถึงกับขาดทุน

“เด็กน้อยเจ้าจงฟังให้ดี เมื่อบุตรชายของเจ้าเติบใหญ่จงสั่งสอนทุกคนให้รักใคร่และสามัคคีกัน ไม่อาจแต่งภรรยาของใครของมันได้ เพราะตระกูลเหอของเราไม่อาจแยกบ้าน ไม่อาจแตกแขนง มิเช่นนั้นจะไม่สามารถรักษาความลับที่บรรพบุรุษได้สาบานต่อฟ้าดินเอาไว้ ว่าจะไม่มีทางแพร่งพรายความลับนี้ออกสู่โลกภายนอก

หาไม่เช่นนั้นตระกูลเหอจะต้องพบเจอกับความวิบัติ ลูกหลานไม่อาจมีแผ่นดินให้อยู่ บรรพบุรุษจะถูกขุดออกจากหลุม บ้านเรือนทุกหลังจะถูกเผาไหม้ จวบจวนหมดสิ้นทุกอย่าง ตระกูลเหอก็ยังไม่อาจชดใช้ให้กับความผิดนี้ แล้วหากมีชาติภพถัดไป คนตระกูลเหอก็ยังต้องติดตามไปชดใช้ทุกชาติทุกภพ เข้าใจหรือไม่” 

ช่างเป็นการสาบานที่รุนแรงและน่ากลัวยิ่งนัก บนบ่าของหม่าเจี่ยซินจึงรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาราวกับแบกภูเขาทั้งลูกเอาไว้

แล้วหากไม่ใช่เพราะนางเคยข้ามชาติข้ามภพ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนอื่นเช่นนี้ บางทีหม่าเจี่ยซินก็คงไม่ได้หวาดกลัวคำสาบานมากมายถึงเพียงนั้น

แต่เป็นเพราะหม่าเจี่ยซินรู้ว่าเรื่องชาติถัดไปมีอยู่จริง นางจึงไม่อาจมองคำสาบานของตระกูลเหอเป็นเรื่องไร้สาระ ดังนั้นนางจึงไม่อาจเป็นต้นเหตุให้ตระกูลเหอพบกับความพินาศและนางยังต้องคลอดลูกและช่วยเลี้ยงดูให้พวกเขาดีดีอีกด้วย

และตอนนี้หม่าเจี่ยซินก็ได้เข้าใจและรับรู้เหตุผลที่บังคับให้บุรุษสกุลเหอแต่ละรุ่นต้องมีภรรยาคนเดียวกันแล้ว

เมื่อเทียบกับผลของคำสาบานที่สาปแช่งให้ทั้งตระกูลวอดวาย การแต่งงานมีภรรยาคนเดียวกันไม่ใช่เรื่องที่หนักหนาอะไรเลย ขอเพียงยังสามารถสืบเชื้อสายของวงศ์ตระกูลได้ ต่อให้ต้องมีภรรยาคนเดียวกันก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องเลวร้ายอะไร

“เช่นนั้น ลูกหลานตระกูลเหอจะต้องเฝ้าสุสานอยู่ที่นี่ไปนานถึงเมื่อไหร่รึเจ้าคะ”