สามี 4 คน 2

“ข้าไม่มีทรัพย์สินมากมายเหมือนน้องรอง แต่ทรัพย์สินทั้งหมดของข้าก็ให้เจ้าเช่นกันและข้าก็จะดีกับเจ้าอย่างไร้เงื่อนไขไปตลอดทั้งชีวิต เจ้าแต่งงานกับพวกเราเถอะ”

เหอหยวนจับจ้องมองหม่าเจี่ยซินนิ่ง เอ่ยขอร้องนางไม่ต่างจากเหออัน

“ตัวข้าไม่มีทรัพย์สินเลย แต่วรยุทธ์ของข้าดีมาก ข้าสามารถพาเจ้าเดินทางไปท่องเที่ยวได้ทั่วใต้หล้าได้อย่างอิสระหากเจ้าต้องการและข้าก็ดีกับเจ้าเช่นกัน นี่มิใช่คำพูดที่ข้าพูดตามพี่ใหญ่และพี่รอง แต่ข้า... อยากดีกับเจ้าจริงๆ ข้าชอบเจ้าตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอแล้ว ข้า...”

เทียบกับเหออันและเหอหยวนที่เอาทรัพย์สินมากองตรงหน้าของนาง หม่าเจี่ยซินสนใจเหอตงที่เอาความจริงใจของเขายื่นมาให้นางมากกว่า นี่จึงเป็นครั้งแรกที่นางหันไปมองเหอตงอย่างเต็มสายตาเป็นครั้งแรก

ในบรรดาพวกเขาทั้งสี่พี่น้อง เหอตงคือคนที่มีใบหน้าคมเข้มที่สุด หางตาของเขาเฉียงขึ้นเล็กน้อย คิ้วคมดำเข้มพาดตามขวางไปกับรูปดวงตา จมูกโด่งมีเส้นโค้งกลางสันระหว่างดวงตา เส้นริมฝีปากบนล่างล้วนคมชัดและฟันขาวที่เรียงกันอย่างสะอาดสะอ้าน

ทั้งหมดนี้ล้วนวางอยู่บนรูปหน้าเรียวแก้มตอบอย่างเหมาะสม ดูแล้วหล่อเหลาชัดเจนและเปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างถึงที่สุด

มองเหอตงแล้วหม่าเจี่ยซินก็ย้ายสายตาไปที่เหอชาง เขาคือคนที่นางรักและรักนางอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นนางจึงคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อยว่า เหอชางจะนำสิ่งใดมามอบให้นาง หลังจากที่พี่ชายทั้งสามของเขาพากันบอกว่าจะมอบทรัพย์สินและความจริงใจให้นางไปแล้ว

“ข้ารักเจ้าและเจ้าก็รักข้า นี่ยังไม่เพียงพออีกรึ”

มองดวงตาที่กำลังตั้งตารอคอยของนางแล้ว เหอชางก็ยกยิ้ม เขาจึงอดที่จะแหย่คนงามตรงหน้าเล่นเสียหน่อยมิได้ แล้วในทันทีที่เขาพูดจบ แก้มนวลเนียนของนางก็แดงปลั่งด้วยความขัดเขินและเขินอาย นางยังถลึงตาใส่เขาอย่างน่ารักน่าชังไปหนหนึ่ง เหอชางจึงอมยิ้มอย่างขบขำ

“ข้าดูมักน้อยรึ”

หม่าเจี่ยซินย่นจมูกใส่เหอชางอีกครั้ง แล้วนึกขบขำเจ้าคนผู้นี้ที่บอกรักนางอย่างไม่อายพี่ชายของเขาด้วยความจนใจ

“ฮึฮึ เช่นนั้นหากในวันหน้าข้าได้เป็นขุนนาง ข้าจะมอบเกียรติยศให้เจ้าแล้วกัน เช่นนี้เจ้าก็ตอบตกลงได้แล้ว เรื่องนี้เราคุยกันแล้วมิใช่รึ”

ได้ยินเหอชางพูดเช่นนี้ เหอหยวน เหออันและเหอชางก็มองพวกเขาสองคนอย่างสงสัย หม่าเจี่ยซินจึงเก็บสีหน้าของนาง แล้วหันไปกวาดสายมองพวกเขาทั้งสี่อีกครั้งก่อนจะพูดในสิ่งที่นางอยากจะพูดออกมา

“พี่เหอหยวน พี่เหออัน พี่เหอตง ข้าไม่ต้องการทรัพย์สินและคำสาบานของพวกท่าน หลังจากแต่งงานขอแค่พวกท่านดีกับข้าและไม่ลืมความตั้งใจในวันนี้ก็พอแล้ว อีกอย่างในวันข้างหน้าหากพวกท่านไม่อาจรักข้าเหมือนภรรยาผู้หนึ่งได้ ข้าอยากให้พวกท่านดีกับข้าเหมือนน้องสาวแท้ๆ ได้หรือไม่

ส่วนพี่อาชางหากวันใดวันหนึ่งท่านลืมเลือนคำพูดที่ได้พูดในวันนี้ หัวใจของท่านมิได้มีความรู้สึกใดๆ ให้ข้าอีก ท่านต้องสัญญาว่าจะปล่อยข้าไปแต่โดยดี”

“หากคำตอบในใจของพวกท่านทุกคนคือ ได้ เช่นนั้นพวกเราก็แต่งงานกันเถอะ”

หม่าเจี่ยซินพูดด้วยความจริงจังและชัดเจน พอพูดเสร็จนางก็กวาดตามองสบตากับพวกเขาทีละคนและยืนรอว่าพวกเขาจะว่าอย่างไร

แต่แล้วในตอนนั้นเหอชางก็ยื่นมาดึงตัวนางคว้าไปกอดเอาไว้ บนใบหน้าของเขาสว่างไสวไปด้วยรอยยิ้ม

“ข้าสัญญา เพียงแต่ซินซินชาตินี้เจ้าไม่มีโอกาสได้ไปจากข้าหรอก"

ถึงก่อนหน้านี้จะพูดคุยกันมาก่อนแล้ว แต่ในเวลานี้เหอชางก็ยังรู้สึกดีใจมากอยู่ดี ที่นางยินยอมตอบตกลงแต่งงานกับเขาและพี่ชายทั้งสาม เขาจึงดึงนางมากอดอย่างไม่สนใจสายตาใครอีก

แล้วเหอหยวน เหออันและเหอตงที่กำลังยินดีก็ถูกเหอชางทำให้อารมณ์จำต้องหยุดชะงัก จากนั้นพวกเขาก็จำต้องหันไปมองทางอื่น เพราะไม่อาจทนมองคนทั้งสองโอบกอดกันโดยไม่สนพวกเขาเช่นนี้

นางก็นับเป็นภรรยาของพวกเขาด้วยเช่นกันมิใช่รึ แต่เหตุใดน้องสี่ถึงได้ทำราวกับว่าคนที่นางตอบตกลงแต่งงานด้วยนั้นมีเพียงตนเองคนเดียวเท่านั้น

อาการป่วยของหลิวซื่อไม่อาจรอเวลาได้อีก หลังหม่าเจี่ยตอบตกลงแต่งงานกับบุตรชายทั้งสี่ของสกุลเหอ พวกเขาจึงเริ่มเตรียมงานแต่งงานกันทันที ซึ่งวันแต่งงานของพวกเขานั้นกำหนดเอาไว้หลังจากนี้อีกห้าวัน

ในแต่ละวันหลิวซื่อจะลืมตาตื่นขึ้นมาเพียงชั่วครู่สั้นอยู่สองถึงสามครั้ง เมื่อนางรู้ว่าบุตรชายทั้งสี่ของนางกำลังจะแต่งงานกับหม่าเจี่ยซินแล้ว หลิวซื่อก็ดีใจจนเอาแต่เรียกหาหม่าเจี่ยซินไปพูดคุยเรื่องบุตรชาย นั่นทำให้หม่าเจี่ยซินได้รู้จักพี่น้องสกุลเหอทั้งสี่มากขึ้น

วันเวลาผ่านไปเหมือนเชื่องช้า แต่ในชั่วพริบตาวันแต่งงานก็มาถึงแล้ว เพราะค่อนข้างเร่งรีบ หม่าเจี่ยวินจึงไม่ได้ตัดเย็บชุดแต่งงานด้วยตนเอง ชุดแต่งงานของนางและพวกเหอชางจึงล้วนเป็นของที่ซื้อมาจากข้างนอก

ส่วนไปซื้อมาได้อย่างไรนั้นหม่าเจี่ยซินไม่รู้ นางไม่รู้ นางจำได้แค่ว่าหลังกำหนดวันแต่งงาน เหอตงกับเหออันพากันหายหน้าหายตาไปนานหนึ่งคืนสองวัน เมื่อพวกเขากลับมาในมือก็นำของที่จำเป็นสำหรับการแต่งงานกลับมาด้วยเต็มไปหมด

บ้านของตระกูลเหอหลบซ่อนโลกภายนอกอยู่ในหุบเขาอย่างเดียวดาย พิธีแต่งงานที่จัดขึ้นจึงเป็นเพียงพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเล็กๆ ทำเพียงกันในครอบครัว ไม่มีแขกเหรื่อคนอื่น ขั้นตอนก็ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ขบวนรับเจ้าสาวก็ไม่จำเป็นต้องมี

ในตอนเช้าของวันแต่งงาน หม่าเจี่ยซินตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ยามโฉ่ว เมื่อฟ้าใกล้สว่างเหอชางที่สวมชุดเจ้าบ่าวเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นมารับนาง เขาจึงเป็นคนที่ได้เห็นนางในชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลประดับด้วยมงกุฎไข่มุกเป็นคนแรก

หม่าเจี่ยซินผัดหน้าไปเพียงเล็กน้อย ที่มากหน่อยคือชาดที่นางแต้มลงบนกลีบปาก ใบหน้าของนางจึงยังคงเหมือนกับปกติแทบไม่มีอะไรแตกต่าง แต่แค่นั้นก็สามารถทำให้เหอชางยืนมองอยู่เป็นนานได้แล้ว

“ท่านช่วยคลุมผ้าปิดหน้าให้ข้าหน่อย”

เห็นเขาเอาแต่ยืนมองนางอย่างโง่งม หม่าเจี่ยซินก็อมยิ้มขบขำแล้วยื่นผ้าคลุมเจ้าสาวไปให้เหอชาง เขาถึงหลุดจากภวังค์มายิ้มเขินให้นางแล้วรับผ้าคลุมหน้า คลุมศีรษะให้นาง

เมื่อผ้าคลุมหน้าคลุมลงบนหัว หน้าเจี่ยก็มองเห็นเพียงแค่เท้าตนเองแล้วเท่านั้น นางจึงยื่นมือไปให้เหอชาง

“พี่เหอชาง ข้ามองไม่เห็นทางแล้ว”

หม่าเจี่ยซินบอกเขา น้ำเสียงติดอ้อนเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

“เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปเอง ซินซินไปกันเถอะ”

เหอชางจับจูงมือของหม่าเจี่ยซินแล้วพานางเดินออกจากห้องลงบันไดอย่างระมัดระวัง ระหว่างทางก็กระซิบบอกนางว่า ต่อจากนี้เขาจะเป็นแขนเป็นขาเป็นตาของนาง หากนางไม่อยากขยับขาเดินเขาจะแบกนางเดินไปเอง หากนางไม่อยากขยับแขนกินเขาจะตักอาหารมายื่นที่ปากนาง หากนางง่วงเขาก็จะอุ้มนางเอาไว้ให้นางหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา หากนางอารมณ์ไม่ดีเขาก็จะเป็นที่ระบายอารมณ์ให้นางเอง

นับว่าหม่าเจี่ยซินได้เปิดตาทำความรู้จักกับบัณฑิตผู้ร้ายกาจในการคิดถ้อยคำอ่อนหวานมาเกี้ยวพานภรรยาของตนเป็นครั้งแรก นางถึงถูกเหอชางทำให้ขัดเขินจนแทบจะก้าวเท้าเดินต่อไปไม่ถูก ในใจถึงทั้งเขินทั้งขำจนแยกไม่ออก