หม่าเจี่ยซินคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว แต่หลังจากได้สตินางกลับพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องเก่าๆ ที่ไม่คุ้นเคย ในสภาพป่วยปางตายแต่กลับยังไม่ตาย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่หลับๆ ตื่นๆ ด้วยอาการป่วยไข้ นางค้นพบความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองมากมาย จนกระทั่งในตอนที่แน่ใจว่านางไม่ใช่หม่าเจี่ยซินในยุคสองพันยี่สิบเอ็ดแล้ว อาการป่วยของหมาเจี่ยซินก็เริ่มดีขึ้นจนสามารถประคองสติรับรู้เอาไว้ได้ในที่สุด“ตื่นแล้วรึ อยากดื่มน้ำหรือไม่”หม่าเจี่ยซินหันไปมองบุรุษหน้าตาหล่อเหลาคมคายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเก่าด้วยความงุนงง โต๊ะตรงหน้าเขามีสภาพทรุดโทรมราวกับจะหักลงไปได้ทุกเมื่อ แต่เขากลับมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้น“ยะ อยาก” แค้นคอพูดออกมาคำหนึ่ง ลำคอของหม่าเจี่ยซินก็แสบร้อนจนทำให้ไอออกมาแห้งๆ เขาผู้นั้นจึงรินน้ำใส่จอกแล้วถือมายื่นให้นางจิบเมื่อได้น้ำคำหนึ่งลงไปราดบนผิวคอที่แห้งผาก หม่าเจี่ยซินก็รู้สึกดีขึ้นมา นางจึงดื่มเข้าไปอีกสองสามอึกด้วยความกระหาย “เหอชาง? รึ”ดื่มน้ำเสร็จ ใบหน้างดงามของนางก็เงยขึ้นมองคนตรงหน้าชัดๆ เป็นครั้งแรก แล้วในความคิดก็ปรากฏชื่อของคนผู้นี้ขึ้นมา “อืม จำได้ก็ดีแล้ว” เหอชาง
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-28
