หลิวซื่อป่วย 3

อะไรนะ ให้นางทำเช่นนั้นรึ?

หม่าเจี่ยซินหันไปมองเหอหยวนด้วยความตกใจ ก่อนจะนึกไม่พอใจคนผู้นี้ขึ้นมาเมื่อเขาไม่ยอมทำเอง การช่วยลดไข้ให้หลิวซื่อจึงกลายเป็นหน้าที่ของนางไปเสียอย่างนั้น

“ซินซินเจ้าทำเป็นใช่หรือไม่”

สนับสนุนวิธีการของนางแล้ว เหอชางก็หันมาถามหม่าเจี่ยซิน เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของเขา นางก็ไม่อาจปฏิเสธ หม่าเจี่ยซินจึงให้เหอชางไปต้มน้ำร้อนแล้วผสมน้ำเย็นให้พออุ่น จากนั้นนางก็ไปหาผ้าสะอาดมาหลายผืน แล้วเดินเข้าไปในห้องของหลิวซื่อ

ในห้องที่ปิดมิดชิดของหลิวซื่อ อากาศด้านในอุ่นเป็นอย่างยิ่ง ต่างจากด้านนอกที่เวลานี้หนาวจนต้องห่อไหล่ เพียงแต่กลิ่นยาฉุนไปหน่อยตอนที่เข้ามานางจึงไม่คุ้นจมูกอยู่บ้าง

หม่าเจี่ยซินรอเหอชางยกถังน้ำเข้ามา นางก็ใช้หลังมือทดสอบอุณหภูมิของน้ำ เมื่อพบว่ามันไม่อุ่นและไม่เย็น กำลังพอดีตามที่นางต้องการ นางก็ให้เหอชางออกจากห้องไป แล้วขอให้เหอคังกับเหอเจาผู้เป็นสามีของหลิวซื่อมาช่วยนางแทน

แม้เหอชางจะเป็นบุตรชายของหลิวซื่อ แต่ร่างกายของมารดานั้น หากไม่จำเป็นหม่าเจี่ยซินเชื่อว่าหลิวซื่อคงไม่ยินดีให้ใครเห็นนอกจากสามีของนาง ด้วยเหตุนี้หม่าเจี่ยซินจึงเลือกเหอคังและเหอเจา

เตรียมน้ำและผ้าพร้อมแล้ว หม่าเจี่ยซินก็ขอให้เหอคังและเหอเจาช่วยนางถอดเสื้อผ้าของหลิวซื่อออก ระหว่างนั้นหลิวซื่อที่หลับไปแล้วก็ถูกปลุกให้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแต่ไข้ของนางสูงมากยามนี้สติของนางจึงพร่าเลือน มองเห็นสิ่งใดไม่แจ่มชัด

เมื่อถูกถอดเสื้อผ้านางจึงปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณและต้องการขัดขืน แต่ร่างกายของนางกลับไม่ได้ขยับตามที่ใจนึกคิด นางจึงหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านแม่ ข้าคือซินซิน ข้ากำลังจะช่วยเช็ดตัวเพื่อลดไข้ให้ท่าน ท่านอย่าได้ตกใจไป ท่านพ่อใหญ่กับท่านพ่อรองกำลังช่วยข้าถอดเสื้อผ้าของท่านออก พวกเราจะได้เช็ดร่างกายของท่านให้ทั่ว ไข้ของท่านจะลดไวๆ ท่านแม่ท่านอดทนหน่อยนะเจ้าคะ ข้าจะทำอย่างว่องไวแล้วรีบสวมเสื้อผ้าคืนให้ท่านทันที”

บอกกล่าวกับหลิวซื่อแล้ว จนอีกฝ่ายผ่อนคลายลงแล้ว หม่าเจี่ยซินก็เริ่มลงมือทันที นางเริ่มเช็ดตัวให้หลิวซื่อจากขาก่อนแล้วใช้ผ้าชุบน้ำอีกผืนแนบเอาไว้ที่ข้อพับต่างๆ จากนั้นก็เช็ดขึ้นมาจนถึงเอว แล้วเริ่มเช็ดแขนทั้งสองข้างก่อนจะเช็ดด้านหลังแล้วตามด้วยด้านหน้า

หม่าเจี่ยซินยังเช็ดขึ้นไปบนหลังใบหูและใบหน้าของหลิวซื่อจนทั่ว จากนั้นก็วางผ้าชุบน้ำที่บิดจนหมาดลงบนหน้าผากของหลิวซื่อ แล้วถึงได้ขอให้เหอคังและเหอเจาช่วยนางใช้ผ้าผืนใหญ่ห่อตัวหลิวซื่อเอาไว้ แล้วเปลี่ยนผ้าปูเตียงที่เปียกชุ่มออก

หม่าเจี่ยซินไม่ได้ให้เหอคังและเหอเจาสวมเสื้อผ้าทั้งหมดกลับให้หลัวซื่อในทันที นางเพียงให้หลิวซื่อสวมเสื้อตัวเดียวเอาไว้เท่านั้น จากนั้นก็ใช้ผ้าห่มผืนบางห่มปิดร่างกายของหลิวซื่อเอาไว้

เพราะหม่าเจี่ยซินคิดว่าอีกเดี๋ยวไข้ของหลิวซื่อคงจะขึ้นอีก ถึงเวลานั้นยังต้องเช็ดกันอีกรอบหรืออาจจะหลายรอบ ดังนั้นอย่าเพิ่งสวมใส่เสื้อผ้าทั้งหมดจะดีกว่า

เช็ดตัวให้หลิวซื่อเสร็จ เหอคังก็ออกไปเรียกบุตรชายคนโตเข้ามา เมื่อเหอหยวนตรวจอาการให้มารดาอีกครั้ง เขาก็พบว่าไข้ของนางเหมือนจะลดลงไปแล้วจริงๆ ชีพจรก็มั่นคงมากขึ้น เหอหยวนจึงเงยหน้าขึ้นมามองหม่าเจี่ยซินด้วยความแปลกใจ

“ท่านอย่าถามข้า นี่เป็นเพียงอาการหลังเช็ดตัวเสร็จเท่านั้น หากข้าคาดเดาไม่ผิด อีกสักพักไข้ของท่านแม่จะกลับมาสูงอีกครั้ง ถึงตอนนั้นยังต้องทำเช่นเดิมอีกหน”

“ยังต้องทำอีกรึ”

เหอคังเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ เพราะการเช็ดตัวลดไข้ที่เขาได้เห็นเป็นครั้งแรกนั้น มิใช่งานง่ายเลย

แล้วเมื่อมองเม็ดเหงื่อบนใบหน้าของหม่าเจี่ยซินเขาก็เงียบไม่พูดอะไรอีก เพราะคนที่เช็ดตัวให้ภรรยา มิใช่เขากับน้องชาย พวกเขาสองคนทำเพียงช่วยพลิกตัวและอุ้มหลิวซื่อเอาไว้เท่านั้น

“เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว ข้าจะอยู่ด้านนอก หากมีอะไรก็ออกไปบอกข้าได้”

แม้ยังไม่อาจทำใจเชื่อว่าวิธีการของหม่าเจี่ยซินจะสามารถลดไข้ของมารดาได้จริงๆ แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่ได้จากการเช็ดตัวตามที่นางบอกดีกว่าที่เขาคิดเอาไว้ เหอหยวนก็ได้แต่จำต้องฝากให้นางดูแลมารดาของเขาต่อไป

ขอเพียงมารดาของเขาสามารถผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปได้ พรุ่งนี้ก็ไม่มีอะไรน่ากังวลแล้ว

ตลอดทั้งคืนสี่พี่น้องสกุลเหอนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอก ส่วนด้านในเหอคังกับเหอเจาช่วยหม่าเจี่ยซินเช็ดตัวให้หลิวซื่อครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งใกล้รุ่งสาง ในที่สุดไข้ของหลิวซื่อก็ไม่กลับไปขึ้นสูงอีก ชีพจรของนางกลับมามั่นคงอีกครั้ง

แล้วหม่าเจี่ยซินที่เหนื่อยจนตัวแทบขาดสาย ก็เดินออกจากห้องไป นางมองหาเหอชางเป็นสิ่งแรก เมื่อเห็นเขานางก็เดินไปล้มใส่อ้อมแขนที่ยื่นมา จากนั้นก็บอกให้เหอชางช่วยอุ้มตนกลับห้อง โดยไม่มีแรงมาสนใจผู้อื่นอีกต่อไป

หม่าเจี่ยซินนอนหลับสนิทไปจนถึงตอนบ่ายแก่ๆ นางถึงได้ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวราวกับจะเป็นไข้ แล้วนางก็นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนตนเองได้นอนหลับไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ส่วนช่วงเวลาที่เหลือต่อจากนั้นล้วนถูกใช้ไปกับกิจกรรมที่ทำร่วมกับเหอชางและดูแลหลิวซื่อจนถึงเช้า มันจึงไม่แปลกที่ยามนี้นางจะรู้สึกราวกับร่างตนเองใกล้จะแหลก แตกออกเป็นเสี่ยงๆ

โดนใช้งานหนักถึงเพียงนี้ ยังอยู่ดีมีสุขสิถึงจะแปลก

หม่าเจี่ยซินลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าตัวนอกแล้วจับผมยาวของตนเองถักเปียเก็บทั้งหมดเป็นมวยเพื่อไม่ให้เกะกะ จากนั้นก็เตรียมจะออกจากห้องไปล้างหน้าและไปดูหลิวซื่อ แต่ในตอนนั้นประตูห้องของนางกลับเปิดออก แล้วเหอชางเดินถืออาหารชามหนึ่งเข้ามา

“ตื่นแล้วรึ”

เขาเอ่ยถามนาง แล้วนำอาหารไปวางบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินมาจับจูงหม่าเจี่ยซินไปนั่ง แล้วปล่อยมือนางก่อนจะเลื่อนชามลูกเดือยต้มน้ำตาลมาให้

“กินอะไรรองท้องเสียหน่อย จะได้ไม่ปวดท้อง”

“ท่านแม่เป็นไรบ้าง”

หม่าเจี่ยซินรู้สึกหิวอยู่จริงๆ นางจึงหยิบช้อนแล้วตักลูกเดือยต้มน้ำตาลมากินอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาใสก็รอคอยคำตอบจากเหอชาง

“ท่านแม่ดีขึ้นแล้ว ตอนเที่ยงยังลุกมากินข้าวไปได้หลายคำด้วย พี่ใหญ่บอกว่าไม่เป็นไรแล้ว”

เขาพูดว่าหลิวซื่อไม่เป็นอะไรแล้ว แต่น้ำเสียงกลับซ่อนความเศร้าเอาไว้ได้ไม่มิด หม่าเจี่ยซินจึงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อเหอชางไม่คิดจะบอกนาง นางก็ไม่เอ่ยซักไซ้

“ไม่เป็นไรแล้วก็ดี”

“ข้ายังไม่ได้ขอบคุณเจ้าเลย ซินซินขอบคุณมาก เมื่อคืนลำบากเจ้าแล้ว”

“ท่านแม่ของท่านก็เหมือนท่านแม่ของข้า ขอบคุณข้าอะไร ท่านยังจะพูดอีก”

เห็นเหอชางไม่สดใส นางจึงแกล้งสะบัดหน้าใส่เขาไปทีหนึ่ง รอยยิ้มของเหอชางจึงแย้มกว้างกลับมาอีกครั้ง แล้วมือหนาก็ยื่นมาปัดเส้นผมที่หลุดรุ่ยของนางคล้องใบหู จากนั้นเขาก็ขยับมาพูดให้ได้ยินกันแค่สองคนว่า

“พูดเช่นนี้เจ้าตอบตกลงยอมเป็นภรรยาของข้าแล้วใช่หรือไม่”