สามี 4 คน 3

เมื่อไปถึงห้องโถงซึ่งใช้ทำพิธีแต่งงาน ใบหน้าใต้ผ้าคลุมของหม่าเจี่ยซินก็แดงก่ำไปหมดแล้ว

ด้านหน้าห้องโถงที่ถูกตกแต่งด้วยของมงคล ประดับประดาไปด้วยผ้าม่านและโคมไฟสีเดียวกัน หลิวซื่อ เหอคังและเหอเจานั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน เหอเจาหยวนผู้เป็นปู่นั่งอยู่ด้านข้าง ส่วนเหอหยวน เหออันและเหอตงล้วนยืนรอเจ้าสาวและน้องชายของพวกเขาอยู่ในชุดสีแดงมงคลไม่แตกต่างกัน

เมื่อเหอชางพาหม่าเจี่ยซินมาถึง เชือกเชื่อมวาสนาเส้นยาวก็ถูกยื่นมาวางในมือของนาง จากนั้นสี่พี่น้องสกุลเหอก็ถืออีกด้านที่ยาวกว่า โดยเรียงจากเหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชางอยู่ปลายสุดของอีกด้าน จากนั้นพิธีคำนับฟ้าดินก็เริ่มต้นขึ้น

หลังคำนับฟ้าดินกับพวกเขาทั้งสี่แล้ว หม่าเจี่ยซินก็ถูกเหอหยวนอุ้มขึ้นมาจากพื้น แล้วพานางกลับไปห้องหอของพวกเขา เมื่อมาถึงเขาก็วางนางลงบนเตียงแล้วเหออันก็หยิบคันชั่งขึ้นมาปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

เมื่อผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวถูกปลดออก หม่าเจี่ยซินลืมตามองบุรุษทั้งสี่ที่ยืนเรียงอยู่ในห้องและกำลังจ้องมองนางอยู่

ตอนแรกหม่าเจี่ยซินถูกรูปโฉมของพวกเขาทำให้ตาพร่าเล็กน้อย เพราะคนตรงหน้าทั้งสี่คน แต่ละคนล้วนมีรูปโฉมหล่อเหลาโดดเด่น ไม่ว่าคนไหนก็เต็มไปด้วยแรงดึงดูดแห่งบุรุษเพศ

หม่าเจี่ยซินจึงไม่กล้าเชื่อว่าตนเองจะได้แต่งงานกับพวกเขาทั้งสี่คนพร้อมกันจริงๆ

หากให้พูดตามแฮชแท็กยอดฮิตในชาติก่อน คือนางเคยไปกู้ชาติมาใช่หรือไม่ มิเช่นนั้นเหตุใดนางถึงได้มีวาสนาเช่นนี้

หากไม่ต้องไปสนใจเรื่องค่านิยมและศีลธรรมของผู้อื่น นี่ย่อมเป็นเรื่องดีที่ไม่อาจดีไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว

ดูเอาเถอะ คนอื่นมีวาสนามากแค่ไหนก็ได้แค่ทะลุมิติย้อนเวลาไปมีสามีเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่นางกลับได้ครั้งเดียวถึงสี่คน แต่ละคนล้วนหล่อเหลาคมคายดั่งหยก เป็นบุรุษที่ล้วนแล้วแต่มีความสามารถทั้งสิ้น

วาสนาเช่นนี้ยังต้องให้นางพูดอวดอ้างให้มากความอีกรึ

แน่นอนว่านางยังคงรู้สึกหวาดกลัวต่ออนาคตที่ยังมองไม่เห็น แต่นางตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่เสียใจกับการเลือกในครั้งนี้และนางจะพยายามเดินกับพวกเขาให้ได้ไกลมากสุดรวมไปถึงปกป้องครอบครัวของทุกคนให้ดีที่สุดด้วย

ส่วนเรื่องบนเตียง... หม่าเจี่ยซินเลือกที่จะยังไม่ไปคิดถึง

“ซินซิน มาดื่มสุรามงคลกัน”

พวกเขาทั้งสี่ยืนคนถือจอกสุรามงคลกันคนละสองจอก แล้วเหอชางก็เป็นคนเดินเข้ามาหาหม่าเจี่ยซินเป็นคนแรก เขายื่นจอกสุรามงคลมาให้นางจอกหนึ่ง จากนั้นก็สอดแขนของตนคล้องกับนาง แล้วยกจอกสุราขึ้นดื่ม หม่าเจี่ยซินจึงจำต้องยกจอกของตนขึ้นพร้อมกับเขา

รสสุรามงคลไหลรินลงไปในลำคอของนาง มันทั้งหวานทั้งเผ็ดจนหม่าเจี่ยซินรู้สึกแหบคอไปหมด แต่นี่ไม่ใช่แก้วเดียวที่นางต้องดื่ม เมื่อเหอชางถอยออกไป เหอหยวนก็เดินเข้ามา แล้วก็ต่อด้วยเหออันและเหอตง

นับเป็นครั้งแรกที่หม่าเจี่ยซินได้ใกล้ชิดกับพวกเขาทั้งสาม ยามสอดแขนคล้องกันนางจึงรู้สึกขัดเขินไม่น้อย กระทั่งขั้นตอนการดื่มสุรามงคลเสร็จสิ้น ดวงหน้างดงามของหม่าเจี่ยซินก็แดงก่ำไปด้วยฤทธิ์เหล้า ลำคอและหน้าอกของนางทั้งแสบทั้งร้อนจนต้องยกมือขึ้นมาลูบลงอยู่หลายที

“ไหวหรือไม่”

เหอชางเดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้านางแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง หม่าเจี่ยซินจึงคลี่ยิ้มงดงามให้เขา แล้วส่ายหน้าไปมา ดวงหน้าสดใสร่าเริงมากกว่าก่อนหน้านี้หลายส่วน

“มาผูกผมเสียก่อนเถอะ”

เหอหยวนกล่าว เขาหยิบกรรไกรบนโต๊ะขึ้นมาแล้วตัดผมของตนออกมาปอยหนึ่ง จากนั้นเหออันก็รับกรรไกรไปตัดผมของตน ตามด้วยเหอตงและเหอชาง

ตัดผมของตนเสร็จ เหอชางก็หันมาจับผมปอยหนึ่งของนางออกมาตัด แล้วยื่นเส้นผมทั้งสองปอยในมือของตนไปให้เหอหยวน จากนั้นเหอหยวนก็นำผมทั้งหมดของพวกเขาห้าคนมามัดรวมกันก่อนจะใส่ลงไปในถุงหอมอันเดียวกันแล้วนำไปเก็บ

“หิวหรือไม่ ไปกินอาหารกันเถอะ”

เหอชางอมยิ้มดึงหม่าเจี่ยซินที่เริ่มมึนเพราะดื่มสุรามงคลไปสี่จอกให้ลุกไปนั่งบนโต๊ะอาหาร แล้วเหอชาง เหอตง เหออันและเหอหยวนก็นั่งลงด้วยเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็ลงมือกินอาหารมงคลทั้งแปดอย่างที่จัดเตรียมเอาไว้

“กินเนื้อปลาเสียหน่อย ข้าเอาก้างออกให้แล้ว”

เหอชางคีบปลาคำหนึ่งมาวางบนชามนาง หม่าเจี่ยซินจึงหันไปยิ้มขอบคุณเขา แต่ยังไม่ทันได้กิน เหอหยวน เหออัน เหอตงก็พากันคีบกับข้าวมาวางบนชามของนางตามเหอชาง หม่าเจี่ยซินจึงหันไปกวาดสายตามองพวกเขาแล้วนิ่งไปครู่ด้วยความไม่เคยชิน

“กินสิ น้องสี่คีบให้เจ้าได้คำหนึ่ง พวกข้าก็ทำให้เจ้าได้เช่นกัน”

พูดแล้ว เหออันก็กลับไปกินข้าวในชามตนเอง เหอหยวนกับเหอตงก็เช่นกัน ในขณะที่เหอชางนั้นยิ้มให้นางอย่างให้กำลังใจแล้วถึงหันกลับไป

หม่าเจี่ยซินจึงจำต้องกินอาหารที่พวกคีบให้ กระทั่งหมดแล้วนางถึงได้ยื่นตะเกียบออกไปคีบอาหารที่ตนเองอยากกินมาใส่ชาม แล้วนางก็คีบน่องไก่ชิ้นหนึ่งยื่นไปใส่ชามเหอชาง เพราะจำได้ว่าเขาชอบเนื้อส่วนนี้

แต่ทันใดนั้นเหอหยวน เหออันและเหอตงก็เงยหน้าขึ้นมามองนางช้าๆ หม่าเจี่ยซินที่ถูกพวกเขาจ้องจึงจำต้องหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขามองตนด้วยเหตุใด

“พวกเราเล่า”

เหออันถาม สายตาก็เลื่อนจากนางไปน่องไก่ชิ้นนั้นในชามของเหอชาง แล้วหม่าเจี่ยซินก็ถูกทำให้ตกตะลึงอีกครั้ง สุดท้ายนางจึงต้องคีบอาหารไปใส่ชามพวกเขาคนละคำเช่นกัน เรื่องนี้ถึงได้ผ่านไป

แต่หลังจากนั้นนางก็ไม่กล้ายื่นตะเกียบไปคีบอาหารให้เหอชางแล้ว ในขณะที่เหอชางนั้นยังคงคีบอาหารมาให้นางเป็นครั้งคราว ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากนั้นชามของนางก็จะพูนไปด้วยกับข้าวอีกสามอย่าง นางจึงกินจนท้องป่อง ฤทธิ์สุราก็ไม่มีผลอันใดแล้ว

หลังทานมื้ออาหารแต่งงานกันเสร็จสิ้น ทุกคนก็ลุกไปถอดชุดแต่งงานออกแล้วกลับมาสวมใส่ชุดธรรมดาอีกครั้ง จากนั้นก็พากันออกจากห้องไปด้านนอก

หลิวซื่อกลับไปนอนพักตั้งนานแล้ว เหอคังและเหอเจาก็ด้วยเช่นกัน เวลานี้หน้าบ้านจึงมีเพียงเหอเจาหยวนนั่งดื่มชาอยู่ด้วยสีหน้าอันผ่อนคลาย

เมื่อเห็นหลานชายทั้งสี่กับหลานสะใภ้หมาดๆ เดินออกมาจากห้องหอเขาก็กวักมือเรียกให้ไปหา พวกเหอหยวนกับหม่าเจี่ยซินจึงเดินไปนั่งกับชายชรา

“เห็นพวกเจ้าแต่งงานกันแล้ว ปู่อย่างข้าก็รู้สึกเป็นสุขยิ่งนัก ตอนนี้หากจะตายข้าก็สามารถตายตาหลับได้แล้ว”

น้ำเสียงของเหอเจาหยวนเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไร้วี่แววว่าจะตายในเร็ววันนี้อย่างที่พูด

“ท่านปู่ยังแข็งแรง อยู่กับพวกเราได้อีกนาน”

เหอตงพูดอย่างซื่อตรง เหอเจาหยวนจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วตบไหล่หลานชายคนที่สามหนักๆ ไปหลายที ก่อนจะหยุดแล้วถอนหายใจออกมาหนหนึ่ง สายตาก็ทอดมองออกไปไกลอย่างไร้จุดสิ้นสุด

“ปีนี้ข้าอายุหกสิบห้าแล้ว ถึงจะยังแข็งแรงแต่จะยังอยู่กับพวกเจ้าได้อีกนานเท่าไหร่กัน เฮ้อ วันนี้วันมงคลของพวกเจ้าอย่าพูดเรื่องนี้เลย เรื่องที่ปู่ต้องพูดคือเรื่องของตระกูลเรา เหอหยวน พรุ่งนี้หลังพาเจี่ยซินไปเซ่นไหว้บรรพชนแล้ว เจ้าจงตามบิดาของเจ้าเข้าไปในสุสาน หน้าที่ของตระกูลเหอ ถึงเวลาต้องให้พวกเจ้าสี่พี่น้องช่วยบิดาของเจ้าทั้งสองแบกรับแล้ว”

“ท่านปู่ข้ารู้แล้ว”

“ท่านปู่ท่านไม่ต้องห่วง พวกเราเกิดมาในสกุลเหอ หน้าที่ของบรรพบุรุษพวกเราเต็มใจแบกรับ”

เหอหยวนพยักหน้ารับคำ เหออันก็พูดตามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เหอตงกับเหอชางก็มองเหอเจาหยวนอย่างเข้าใจและเต็มใจ

หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร เพราะนางไม่ได้รู้เรื่องของคนตระกูลเหอ ยามนี้จึงฟังพวกเขาพูดคุยกันเหมือนเข้าใจ แต่แท้จริงแล้วนางกลับไม่เข้าใจอะไรเลย