สามี 4 คน 1

“พูดเช่นนี้เจ้าตอบตกลงยอมเป็นภรรยาของข้าแล้วใช่หรือไม่”

“ข้าก็เป็นไปแล้วมิใช่รึ”

นางหลุบตาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว แก้วนวลแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างขัดเขิน เห็นเช่นนี้เหอชางก็อดยื่นหน้าไปขโมยหอมแก้มนางฟอดนึงไม่ได้

“แล้วพี่ชายของข้าเล่า เจ้ายอมรับได้แล้วรึ”

เหอชางถามแล้วมองนางนิ่งอย่างรอคอย หม่าเจี่ยซินจึงเงยหน้าหันไปมองเขาเงียบๆ อย่างค้นหา ก่อนจะเล่าเรื่องที่นางพูดคุยกับเหออันให้เขาฟัง

แล้วเอ่ยถามเหอชางว่าเขาเต็มใจจะแบ่งปันภรรยาให้กับบรรดาพี่ชายของเขาจริงๆ ใช่หรือไม่ เขาจะไม่แอบไปเสียใจเพียงลำพังใช่หรือเปล่า ในอนาคตเขาจะไม่น้อยใจใช่ไหมที่นางไม่สามารถใช้เวลาทั้งหมดไปกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

“หากท่านยืนยันว่าเต็มใจและไม่เสียใจทีหลัง ข้าก็ตกลง เพียงแต่ท่านจะไม่คิดเล็กคิดน้อยจริงๆ ใช่ไหม”

“คิดสิ มันย่อมต้องมีบ้าง แต่ข้าเข้าใจและเต็มใจ”

“ซินซิน ต่อให้เจ้าไม่ตอบตกลง ข้าก็จะแต่งกับเจ้าให้ได้อยู่ดี หากเจ้าทำใจยอมแต่งกับพี่ชายทั้งสามของข้าไม่ได้ ข้าก็จะไม่ฝืนใจเจ้า เจ้าแต่งกับข้าคนเดียวก็ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องได้เป็นสามีของเจ้า เจ้าไม่อาจปฏิเสธ”

เหอชางพูดราวกับว่าเขาพร้อมที่ละทิ้งทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับนางขึ้นมาอีกครั้ง

หม่าเจี่ยซินสบตากับสายตาของเหอชางนิ่ง มองเขาอย่างค้นหา แล้วยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะยื่นมือไปกุมใบหน้าของเขาเอาไว้ แล้วกวาดสายตามองไปทั่วใบราวกับตั้งใจสลักมันเอาไว้ในใจของนาง

นางกำลังตัดสินใจครั้งสุดท้าย จนเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดให้ต้องลังเลและนึกเสียใจในภายหลังอีก นางก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

“ในเมื่อพูดแล้ว ชาตินี้ท่านอย่าได้ทำผิดต่อข้า เข้าใจหรือไม่”

นางยิ้มให้เขาเต็มใบหน้า ดวงตากลับคอลไปด้วยหยาดน้ำใส เหอชางที่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ดึงช้อนในมือของนางออกไปวางในถ้วย แล้วอุ้มร่างบางขึ้นมาวางบนหน้าขาของตนเองด้วยความดีใจ เมื่อแน่ใจแล้วว่าคำพูดของนางหมายความว่าอย่างไร

จากนั้นเขาก็บรรจงจุมพิตริมฝีปากบางอย่างอ่อนหวาน เป็นการให้คำสัญญาต่อนางว่าชีวิตนี้เขาจะไม่ทำผิดต่อนางเด็ดขาด

ยามบ่ายคล้อย ดวงอาทิตย์เคลื่อนลงไปต่ำมากขึ้นเรื่อยๆ ลมระลอกหนึ่งพัดผ่านหุบเขาแล้วหอบเอาความเย็นสบายกระจายไปทั่ว ต้นข้าวในทุ่งหน้าพลันไหวเอียงลู่ลมเป็นระลอก ไก่ในแปลงนาพากันโก่งคอร้องแข่งกับเสียงของนกที่บินผ่าน

หม่าเจี่ยซินกำลังเดินลงมาจากห้องพร้อมกับเหอชาง รอบตัวของพวกเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันหอมหวานจางๆ ที่แม้หลับตาอยู่ก็ยังสัมผัสได้

ภายนอกบ้านเหอตงกำลังผ่าฟืนอยู่ด้านหลัง เหออันกำลังนั่งพูดคุยกับเหอเจา ส่วนเหอหยวนและเหอคังนั้น พวกเขาอยู่ในห้องของหลิวซื่อ เมื่อหม่าเจี่ยซินลงมาพร้อมกับเหอชาง เหออันและเหอตงก็เหลือบไปมองทั้งสองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

เหอชางพาหม่าเจี่ยซินเดินเข้าไปในห้องของหลิวซื่อ เมื่อเหอคังเห็นบุตรชายคนเล็กพาเจี่ยซินเข้ามา เขาก็เดินออกไป ในห้องจึงมีเพียงเหอหยวนที่นั่งอยู่ที่เดิมกับพวกเขาสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

บนเตียงหลิวซื่อนอนหลับอยู่ ใบหน้าของนางซีดขาวด้วยความอ่อนเพลีย แม้ยามนี้จะไม่มีไข้แล้ว แต่ร่างกายที่ป่วยมานานก็ยังคงอ่อนแอราวกับกระดาษบางที่เปียกน้ำแผ่นหนึ่ง

“ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่มีไข้แล้ว เพียงแต่...”

เหอหยวนหันมาตอบนาง แล้วอยู่ๆ ก็หยุดพูดไปด้วยสีหน้าที่พยายามกล้ำกลืนความเศร้าลงไป เหอชางก็มีสภาพไม่ต่างกัน เขาก้มลงหน้าลงเก็บซ่อนสีหน้าและอารมณ์ของตนเองจากนาง

“ทำ ทำไมรึ”

หม่าเจี่ยซินสัมผัสได้ว่าอาการของหลิวซื่อยังคงไม่ดีนัก มิเช่นนั้นทั้งเหอหยวนและเหอชางคงจะไม่พากันอยู่ในอารมณ์โศกเศร้าเช่นนี้

“ท่านแม่อดทนกับความเจ็บป่วยมานาน หลังจากเมื่อคืนเป็นไข้สูงไปอีกระลอก ร่างกายของนางก็ย่ำแย่และอ่อนแอลงมากยิ่งกว่าเดิม ยารักษาต่างๆ รวมไปถึงยารักษาโรคปอดจึงไม่อาจใช้กับนางได้แล้ว”

ฟังเหอหยวนอธิบายแล้ว หม่าเจี่ยซินก็เริ่มเข้าใจว่าเหตุใดเหอชางกับเหอหยวนถึงได้เศร้าโศกกันเช่นนี้ แล้วดวงตากลมของนางก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างสะเทือนใจ

นางอาจจะเพิ่งรู้จักกับหลิวซื่อได้เพียงไม่นาน แต่หลังจากได้พูดคุยกับสตรีผู้นี้อยู่หลายครั้ง หม่าเจี่ยซินก็เริ่มผูกพันกับหลิวซื่อเสียแล้ว เพราะนางนึกชอบหลิวซื่อที่มีเมตตาและใจกว้างจากใจจริง เรื่องนี้จึงไม่มีความเกี่ยวข้องกับเหอชางแต่อย่างใด

เวลานี้เมื่อได้รู้ว่าไม่อาจเยี่ยวยารักษาหลิวซื่อได้อีก หม่าเจี่ยซินจึงอดที่จะโศกเศร้าไม่ได้

ใช้เวลาอยู่ในห้องของหลิวซื่อไม่นานมากนัก เหอชางกับหม่าเจี่ยซินก็พากันเดินกลับออกมาข้างนอก เวลานี้หม่าเจี่ยซินถึงได้พบว่าบรรยากาศของตระกูลเหอกำลังถูกปกคลุมไปด้วยความโศกเศร้า พ่อลูกสกุลเหอทุกคนล้วนตกอยู่ในอารมณ์เดียวกัน

เมื่อเหออันเห็นหม่าเจี่ยซินเดินกลับออกมาพร้อมกับเหอชาง เขาก็ลุกแล้วเดินเข้ามาหา

“น้องสี่ ข้าขอคุยกับเจี่ยซินหน่อย”

เหออันบอกกล่าวเหอชาง แล้วหันมาบอกนางให้ตามเขาไป หม่าเจี่ยซินจึงหันไปมองสบตากับเหอชาง แล้วเดินไปกับเหออันไปเงียบๆ ในใจของนางเหมือนจะรู้ว่าคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้านั้นต้องการพูดคุยสิ่งใดกับนาง

เหออันพาหม่าเจี่ยซินเดินออกมาถึงทุ่งนา ห่างไกลจากทุกคนมากพอที่พวกเขาจะไม่ได้ยิน แล้วเขาก็หันมามองหน้านางเงียบๆ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความจริงจัง ไร้แววอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างเช่นที่ผ่านมา

“ข้าเคยบอกเจ้าว่าให้เวลาเจ้าไปคิดและตัดสินใจเรื่องการแต่งงานดูอีกครั้ง จากนั้นค่อยมาบอกกับข้า แต่ตอนนี้ข้าไม่อาจรอคำตอบของเจ้าอย่างใจเย็นได้แล้ว”

เหออันมองใบหน้าหมดจดงดงามของหม่าเจี่ยซินไปมา ในแววตาของเขาไม่มีความรักใคร่ ไม่มีความเอ็นดู ไม่มีความรู้สึกผิด สิ่งที่มีปรากฏอยู่ มีเพียงความแน่วแน่และจริงจังเท่านั้น

“เจี่ยซินแต่งงานกับพวกเราสี่พี่น้องเถอะ”

“...”

ลมเย็นพัดผ่านตัวนางและเขาไป โบกสะบัดกระโปรงตัวใหม่ของนางให้ลอบพริ้ว หม่าเจี่ยซินกลับไม่ได้รู้สึกถึงมัน เพราะนางกำลังมองสบตาคนตรงหน้าอย่างเงียบงัน ในใจเข้าใจถึงเหตุผลจำเป็นของเขาดี

“หากเจ้าตอบตกลง กิจการและทรัพย์สินทั้งหมดของข้า ข้ายินดีมอบทั้งหมดให้เข้า หรือหากยังไม่เพียงพอ ข้าสามารถให้สัตย์สาบานต่อฟ้าดินว่าชั่วชีวิตข้าจะดีกับเจ้าให้มากที่สุด จะไม่มีทางทำผิดต่อเจ้าเด็ดขาด ดังนั้นเจ้าได้โปรดยินยอมแต่งงานกับพวกเราสี่น้องเถอะ”

คำพูดของเหออันทำให้หม่าเจี่ยซินตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปแล้ว เพราะนางไม่คิดว่าเขาจะเอาตัวเองและทรัพย์สินทั้งหมดมาขอร้องนางเช่นนี้

เพื่อให้นางยินยอมแต่งงานกับพวกเขาทั้งสี่ เหออันต้องทำถึงเพียงนี้เลยรึ ถึงจะบอกว่าเป็นเพราะหลิวซื่อใกล้จะไม่ไหวแล้วก็เถอะ แต่มันคุ้มค่าแล้วจริงๆ รึ ที่จะแลกด้วยสิ่งของทั้งหมดที่เขามีรวมไปถึงตัวของเขาด้วย

ไม่เลย ตอนนี้เหออันอาจจะคิดว่าคุ้มค่า แต่หม่าเจี่ยซินกลับไม่คิดเช่นนั้น แล้วตัวนางก็ไม่ได้ต้องการสิ่งใดมาแลกเปลี่ยน เพื่อแต่งงานกับพวกเขา

นางรักเหอชางและเหอชางก็รักนาง นั่นคือสิ่งแลกเปลี่ยนเดียวที่นางต้องการและคิดว่าคุ้มค่ากับการแต่งงานครั้งนี้ที่สุด

เพียงแต่ในตอนที่หม่าเจี่ยซินกำลังจะบอกเหออันว่าไม่จำเป็นต้องทำถึงเช่นนั้น เหอหยวน เหอตงและเหอชางกลับปรากฏตัวขึ้นมาด้านข้างของเหออันและนางอย่างไม่ให้สุ่มเสียง

หากมิใช่เพราะกำลังอยู่ในสภาพอารมณ์พูดคุยอย่างจริงจังกับเหออันและไม่มีเวลาไปสนใจสิ่งรอบด้าน หม่าเจี่ยซินคิดว่าตนเองคงถูกพวกเขาทำตกใจจนหมดสติไปแล้ว