หน้าที่และเหตุผล 2

“เช่นนั้น ลูกหลานตระกูลเหอจะต้องเฝ้าสุสานอยู่ที่นี่ไปนานถึงเมื่อไหร่รึเจ้าคะ”

นางถามเพียงเพราะอยากรู้ ไม่ได้มีเจตนาอยากจะหลุดพ้นจากภาระนี้ในเร็ววัน

เหอเจาหยวนเหลือบมองหม่าเจี่ยซินแล้วยิ้มจางๆ ก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าอย่างเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย ในใจก็รำพึงรำพันว่าเขาเองก็เฝ้ารออยู่เช่นกันว่าเมื่อใดหน้าที่นี้ของคนตระกูลเหอถึงจะสิ้นสุดลง

เหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชางก็อยากรู้คำตอบนี้เช่นกัน แต่ตลอดมาพวกเขาไม่เคยกล้าถามและคิดว่าท่านปู่คงไม่มีคำตอบนี้ให้พวกเขา แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าวันนี้เหอเจาหยวนจะตอบคำถามนี้

“เมื่อถึงเวลานั้น สวรรค์จะเป็นคนบอกให้รู้เอง”

แล้วสุดท้ายหม่าเจี่ยซินก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน แต่นางก็คิดขึ้นมาได้ว่าท่านปู่ก็คงไม่รู้เช่นกัน นางจึงมิได้ถามเรื่องนี้อีก แต่กลับไปถามอีกเรื่องแทน

“ท่านปู่ ในอดีตบรรพบุรุษตระกูลเหอตกลงทำหน้าที่เฝ้าสุสานให้ราชวงศ์ชาง แล้วราชวงศ์ชางให้สิ่งใดตอบแทนตระกูลเหอรึเจ้าคะ เหตุใดตระกูลของเราถึงได้รับหน้าที่นี้ หรือเป็นเพราะว่าถูกบังคับให้จำยอม”

เหอเจาหยวนไม่คิดว่าหม่าเจี่ยซินจะมีความอยากรู้อยากเห็นและถามมากมายเช่นนี้ แต่เป็นเพราะที่ผ่านมาทั้งลูกและหลานของเขาล้วนไม่มีใครกล้าถามถึงเรื่องพวกนี้กับเขาตรงๆ เหอเจาหยวนที่เคยตามหาคำตอบนี้เช่นกัน จึงเปิดปากตอบคำถามโดยไม่มีความคิดที่จะตำหนินาง

“ตามพงศาวดารและตำราบันทึกทางประวัติศาตร์ที่เก็บรักษาเอาไว้ในโถงบรรพชนของตระกูลเหอ เริ่มแรกบรรพชนของตระกูลเหอเคยเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของปฐมกษัตริย์ มีผลงานในสงครามอย่างโดดเด่นจนได้รับบรรดาศักดิ์เป็นถึงกั่วกง

ต่อมาเมื่อปฐมกษัตริย์กำลังจะสิ้นชีวิต เขาก็ยินดีให้ตระกูลเหอไปรับหน้าที่เฝ้าสุสาน เพื่อแสดงความจงรักภักดีและแลกกับยศถาบันดาศักดิ์ของลูกหลานที่ไม่อาจถอดถอนคืนตลอดทุกรัชสมัยจวบจนราชวงศ์ชางจะล่มสลาย

แต่ต่อมาลูกหลานตระกูลเหอสายรองไม่เอาไหน จนถึงขั้นมีความคิดต้องการช่วยผู้อื่นก่อกบฏ บรรพชนของตระกูลที่แก่ชราจึงบัญญัติข้อบังคับในการสืบทอดเชื้อสายของตระกูลขึ้นมา แล้วพาตระกูลเหอสายหลักหลบเร้นหนีมาตั้งรกรากที่นี่

ภายหลังแม้ลูกหลานในตระกูลจะกลับเข้าสู่ราชสำนัก แต่กลับไม่มีผู้ใดอยู่ข้างนอกจนแก่เฒ่าอีก นานวันเข้ามันจึงกลายเป็นกฎสำคัญอีกข้อที่บังคับให้บุรุษตระกูลเหอต้องกลับมาเฝ้าสุสานหลังอายุครบสี่สิบปี”

‘ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้’

เมื่อเหอเจาหยวนเล่าเรื่องนี้จบ หม่าเจี่ยซินก็มีคำพูดนี้ลอยขึ้นมาในหัว แล้วนางก็เหมือนจะเข้าใจคนตระกูลเหอเพิ่มมากขึ้นอีกหลายอย่าง ในใจนางจึงคล้ายจะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ได้เพิ่มมากขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

ถึงแม้ว่าเรื่องที่คนตระกูลเหอเป็นคนเฝ้าสุสานจะเป็นเรื่องที่ฟังดูน่ากลัวและทำใจยอมรับได้ค่อนข้างยากไปเสียหน่อย แต่เมื่อรู้ถึงความจำเป็นของพวกเขา หม่าเจี่ยซินก็เหมือนก็ทำใจยอมรับเรื่องต่างๆ ได้ง่ายมากขึ้น

เอาเถอะ แต่งกับไก่ นางก็จะเป็นไก่ แต่งกับแมว นางก็จะเป็นแมวแล้วกัน

หลังนั่งฟังเหอเจาหยวนเล่าเรื่องของตระกูลเหอของพวกเขาตลอดทั้งบ่าย หม่าเจี่ยซินก็ไม่อาจมองทุกคนในบ้านเหอด้วยสายตาแบบเดิมได้อีกต่อไป ตอนที่เข้าครัวไปทำมื้อเย็นด้วยกันกับเหอชางนางจึงกระเซ้าเย้าแหย่เขาไปประโยคนึงอย่างนึกสนุกว่า

“ที่แท้ท่านก็เป็นลูกหลานของวีรบุรุษในตำนานนี่เอง นับถือแล้วๆ”

แล้วนางก็ถูกลูกหลานของวีรบุรุษในตำนานจับหอดแก้มฟอดใหญ่

เรื่องราวในอดีตของตระกูลเหอผ่านพ้นไป ตกค่ำหม่าเจียซินก็เริ่มกังวลเรื่องเข้าห้องหอในค่ำคืนนี้ เพราะนางคงไม่อาจเข้าหอกับบุรุษทั้งสี่คนในคราวเดียวได้ ในใจของหม่าเจี่ยซินจึงยุ่งเหยิงเป็นอย่างยิ่ง

แต่แล้วเรื่องมันก็ไม่ได้น่ากลัวเช่นนั้น เมื่อเหอหยวน เหออัน เหอตงและเหอชาง พวกเขาตกลงกันว่าเรื่องเข้าหอกับนางทุกคนจะไม่รีบร้อนและจะรอจนกว่านางจะยินยอมพร้อมใจเอง

เมื่อเป็นเช่นนี้ค่ำคืนแรกในห้องหอจึงมีเพียงแค่หม่าเจี่ยซินกับเหอชางใช้เวลาด้วยกันเท่านั้น

วันต่อมาหม่าเจี่ยซินตื่นขึ้นมาช่วยเหอชางเตรียมสิ่งของที่จำเป็นเพื่อไปไหว้บรรพชนตั้งแต่เช้ามืด หลังกินมื้อเช้าเสร็จ สี่พี่น้องตระกูลเหอก็พาหม่าเจี่ยซินออกเดินทางไปยังหอบรรพชนของตระกูลเหอ

หอบรรพชนของตระกูลเหอตั้งอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งที่ลึกเข้าไปในภูเขา ระหว่างเดินไปด้วยกันเหอชางแอบบอกนางว่าหอบรรพชนของพวกเขาแท้จริงแล้วตั้งอยู่ด้านหน้าของสุสานตระกูลเหอ ด้านบนของสุสานปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ชาง

เมื่อรู้เช่นนั้นหม่าเจี่ยซินจึงอดตื่นตระหนกด้วยความหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้

เดินผ่านทุ่งหญ้ากลับไปยังปากถ้ำด้วยเส้นทางเดิมที่หม่าเจี่ยซินเคยผ่านมากับเหอชาง พวกเขาก็พานางเดินลึกเข้าไปในถ้ำที่มืดมิด จนกระทั่งผ่านไประยะหนึ่งทุกคนก็เลี้ยวไปอีกทาง มุ่งเข้าไปในภูเขา ซึ่งเดินต่อไปไม่ถึงหนึ่งเค่อพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูหอบรรพชนของตระกูลเหอแล้ว

เหอหยวนขยับกลไกข้างประตูที่หม่าเจี่ยซินมองไม่ออกว่าเป็นอะไร ทันใดนั้นประตูหินบานหนาก็เปิดออก ห้องโถงขนาดใหญ่ที่เรียงรายไปด้วยป้ายชื่อของบุคคลผู้ล่วงลับก็ปรากฎอยู่ด้านใน

ในหอบรรพชนไม่ได้มืดอย่างเช่นทางเดินด้านนอก ข้างในสว่างสไสวไปด้วยแสงที่ลอดมาจากโพรงตามผนังถ้ำ ด้านข้างยังมีคบไฟที่คล้ายจะไม่เคยดับประดับอยู่รอบห้อง

หม่าเจี่ยซินเดินตามทุกคนเข้าไปด้านใน แล้วรับเอาสิ่งของที่เตรียมมาไปวางตามจุดต่างๆ เพื่อเตรียมพิธีกราบไหว้บรรพชน

หลังจากนั้นไม่นานบุรุษสกุลเหอทั้งสี่ก็พานางกราบไหว้คำนับบรรพบุรุษก่อนจะบอกกล่าวเรื่องการแต่งงานของพวกเขาและนาง จากนั้นก็พานางไปเพิ่มชื่อลงในผังของตระกูล แล้วพิธีการกราบไหว้บรรพชนก็เสร็จสิ้นลง

หลังจากกลับมาเหอชางถึงบอกหม่าเจี่ยซินทีหลังว่าทางเข้าไปยังสุสานของตระกูลนั้นอยู่ที่บริเวณตรงไหน ส่วนสุสานของปฐมกษัตริย์นั้นไม่มีเส้นทางลงจากหอบรรพชน ต้องอาศัยอีกเส้นทางหนึ่งซึ่งเรื่องนี้เป็นความลับที่ผู้นำตระกูลเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์รู้ เหอชางที่ไม่รู้เรื่องนี้จึงไม่เคยไปยังสุสานของปฐมกษัตริย์เช่นกัน

อันที่จริงลูกหลานของตระกูลเหอล้วนไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าสุสานของปฐมกษัตริย์ แม้เพียงแค่ประตูทางเข้าก็ไม่อนุญาตให้ไปเหยียบ พวกเขาจึงไม่รู้เรื่องทางเข้าสุสานของปฐมกษัตริย์

มีเพียงบุตรชายคนโตที่กลายเป็นผู้นำของตระกูลเหอคนต่อไปเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้และถึงจะได้เข้าไปในสุสานของปฐมกษัตริย์ แต่นั่นก็หมายถึงเพียงแค่โถงด้านนอกสุดเท่านั้น

เมื่อดูหันกลับไปมองขนาดของภูเขาจากด้านนอก หม่าเจี่ยซินจินตนาการไม่ออกเลยว่าสุสานหลักของปฐมกษัตริย์ที่ซ่อนอยู่ใต้ภูเขาลูกนี้แท้จริงแล้วยิ่งใหญ่มากแค่ไหน หรือแม้แต่สุสานรองที่อยู่ใต้ภูเขาอีกลูกด้านข้าง นางก็คิดถึงขนาดของมันไม่ออกเช่นกัน แต่คาดว่าไม่มีทางเล็กอย่างแน่นอน

มิเช่นนั้นตระกูลเหอจำต้องเฝ้ามานานนับพันปีเช่นนี้ด้วยรึ

แต่จินตนาการไม่ออกก็ช่างเถอะ เพราะหม่าเจี่ยซินก็ไม่ได้พิศมัยสถานที่ฝังศพคนตายเช่นนี้อยู่แล้วและต่อให้มีภูเขาทองลูกหนึ่งซ่อนอยู่ในนั้นด้วยนางก็ไม่เอา ตอนนี้หม่าเจี่ยซินเพียงหวังว่านางจะสามารถใช้ชีวิตอย่างราบรื่นกับพวกเหอชางไปตลอดทั้งชาติเท่านั้น

แม้นางจะยังไม่รู้ว่าที่สุดแล้วการทะลุมิติข้ามชาติข้ามภพมายังโลกใบนี้ครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย แต่นางก็ยังคาดหวังว่าจะสามารถมีชีวิตได้อย่างราบรื่นไปทั้งชาติ