LOGINShare
ตอนที่ 1 : เจ้าสาวที่เขาไม่ได้รัก
publish date:
2026-10-21 20:25:35วิวาห์ลวงของท่านประธาน
ตอนที่ 1 : เจ้าสาวที่เขาไม่ได้รัก เสียงฝนกระหน่ำกระจกบานสูงของโรงแรมหรูในคืนที่ลลินกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุดในชีวิต เธอมองตัวเองในกระจก ชุดแต่งงานสีขาวราคาแพงขับให้ใบหน้าของหญิงสาวดูงดงามราวกับเจ้าหญิง ทว่าภายใต้รอยยิ้มบาง ๆ นั้นกลับซ่อนความเจ็บปวดที่ไม่มีใครมองเห็น “คุณลลินคะ ใกล้ถึงเวลาแล้วค่ะ” เสียงพนักงานดังมาจากด้านหลัง ลลินสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพยักหน้า “ค่ะ ฉันพร้อมแล้ว” ทั้งที่ความจริงเธอไม่เคยพร้อม ใครจะอยากแต่งงานกับผู้ชายที่ยื่นเงินให้ครอบครัวเธอราวกับกำลังซื้อสิ่งของสักชิ้น ใครจะอยากใช้ชีวิตกับคนที่พูดประโยคแรกที่พบกันว่า ‘ผมไม่สนใจว่าคุณจะรู้สึกอย่างไร ขอแค่คุณทำตามข้อตกลง’ แต่เธอไม่มีทางเลือก โรงพยาบาลกำลังเรียกเก็บค่ารักษาของแม่ หนี้สินของครอบครัวเพิ่มขึ้นทุกวัน และบ้านที่เธอเติบโตมากำลังจะถูกยึด หากเธอไม่หาเงินมาชำระภายในสิ้นเดือน อคิน วรเมธา มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล จึงเป็นทั้งทางรอดและกรงขังของเธอในเวลาเดียวกัน เมื่อประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออก เสียงดนตรีก็ดังขึ้นพร้อมกับสายตานับร้อยที่หันมามองเจ้าสาว ลลินก้าวไปตามทางเดินยาวด้วยหัวใจหนักอึ้ง ตรงปลายทางเดิน ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนรออยู่ เขามีรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคาย และดวงตาเย็นชาที่ทำให้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะสบตานานเกินไป อคินไม่ยิ้มให้เธอ เขาเพียงยื่นมือออกมาอย่างเป็นทางการ ลลินวางมือลงบนฝ่ามือของเขา ก่อนกระซิบโดยไม่ขยับรอยยิ้ม “หวังว่าคุณจะรักษาสัญญานะคะ” “ถ้าคุณรักษาส่วนของคุณ ผมก็จะรักษาส่วนของผม” “ดีค่ะ เพราะฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณเพราะความรัก” อคินหันมามองเธอเล็กน้อย “บังเอิญจัง ผมก็ไม่ได้แต่งงานกับคุณเพราะความรักเหมือนกัน” คำตอบนั้นควรทำให้เธอสบายใจ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ลลินกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง พิธีดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางแขกผู้มีฐานะและกล้องจากสื่อหลายสำนัก ทุกคนต่างชื่นชมว่าคู่บ่าวสาวเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าสาวกำลังนับวันรอให้การแต่งงานสิ้นสุดลง และไม่มีใครรู้ว่าเจ้าบ่าวกำลังปกปิดความลับบางอย่างเอาไว้ หลังพิธีเสร็จสิ้น อคินพาเธอมายังห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรม ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มของชายหนุ่มก็หายไป เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้บนเก้าอี้ ก่อนหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “อ่านให้ละเอียด นี่คือข้อตกลงระหว่างเรา” ลลินรับเอกสารมาเปิดดู ข้อหนึ่ง ทั้งสองต้องใช้ชีวิตในฐานะสามีภรรยาต่อหน้าครอบครัวและสังคมเป็นเวลาหนึ่งปี ข้อสอง ห้ามฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปิดเผยเรื่องสัญญาวิวาห์แก่บุคคลภายนอก ข้อสาม ทั้งสองไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย ข้อสี่ เมื่อครบกำหนดหนึ่งปี ทั้งสองจะหย่าขาดจากกัน โดยไม่มีการเรียกร้องทรัพย์สินนอกเหนือจากที่ระบุไว้ในสัญญา ลลินอ่านซ้ำสองรอบ ก่อนเงยหน้าขึ้น “แล้วถ้าฉันไม่อยากทำตามล่ะคะ” “คุณก็คืนเงินทั้งหมดที่ผมจ่ายให้ครอบครัวคุณ” เธอกำเอกสารแน่น “คุณนี่มัน…” “พูดให้จบสิครับ ผมอยากรู้ว่าคุณจะเรียกผมว่าอะไร” อคินก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบจ้องเธอราวกับกำลังท้าทาย ลลินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นแรง “ฉันแค่จะบอกว่าคุณเป็นคนที่มั่นใจในเงินของตัวเองมากเกินไป” มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย “อย่างน้อยเงินของผมก็ช่วยชีวิตครอบครัวคุณได้” คำพูดนั้นทำให้ลลินนิ่งงัน เธอเกลียดที่เขาพูดความจริง เกลียดที่ตัวเองต้องยืนอยู่ตรงนี้เพราะไม่มีเงิน และเกลียดที่สุดที่เธอไม่สามารถเดินหนีออกไปได้ “ฉันจะเซ็นค่ะ” เธอพูดในที่สุด “แต่จำไว้นะคะคุณอคิน ฉันยอมแต่งงานกับคุณเพราะจำเป็น ไม่ใช่เพราะฉันยอมให้คุณดูถูกฉันได้ตลอดไป” “ผมไม่ได้สนใจความรู้สึกของคุณ” “ดีค่ะ เพราะฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณสนใจ” ลลินเซ็นชื่อของตัวเองลงบนเอกสาร ก่อนวางปากกาลงอย่างแรง อคินเก็บสัญญาไว้ในแฟ้ม “พรุ่งนี้คุณต้องย้ายไปอยู่บ้านผม” “บ้านคุณ?” “ใช่ เราต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเรื่องจริง” “แล้วห้องนอนล่ะคะ” “คุณนอนห้องหนึ่ง ผมนอนอีกห้องหนึ่ง ผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว” ลลินหัวเราะเบา ๆ “สบายใจได้ค่ะ ฉันเองก็ไม่อยากนอนใกล้คนใจร้ายอย่างคุณ” อคินไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเพียงชั่ววินาที ลลินสังเกตเห็น แต่ยังไม่ทันถาม เขาก็เก็บโทรศัพท์ “ผมมีธุระ คุณพักผ่อนเถอะ” เขาเดินไปถึงประตูแล้วหยุด “อีกอย่าง อย่าคิดว่าการเป็นภรรยาของผมจะทำให้คุณมีสิทธิ์ทุกอย่างในบ้าน” “ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ” “ก็ดี” ประตูปิดลง ทิ้งให้ลลินยืนอยู่ตามลำพังในห้องพักกว้างใหญ่ เธอทรุดตัวลงบนโซฟา น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดทั้งวันค่อย ๆ ไหลลงมา “พ่อคะ…หนูต้องทำยังไงดี” เธอหยิบสร้อยคอเส้นเล็กที่มีจี้รูปดอกลิลลี่ออกมาจากใต้ชุดแต่งงาน มันเป็นของเพียงชิ้นเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อน พ่อเคยบอกเธอว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่ายอมให้ใครพรากความภาคภูมิใจของตัวเองไป แต่ตอนนี้เธอกำลังทำสิ่งที่ตรงกันข้าม เพื่อช่วยแม่ เธอต้องขายอิสรภาพของตัวเองเป็นเวลาหนึ่งปี ลลินเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน ไม่เป็นไร หนึ่งปีเท่านั้น เมื่อครบกำหนด เธอจะเดินออกจากชีวิตของอคินไปอย่างสง่างาม และจะไม่มีวันหันกลับมาอีก ทว่าในอีกด้านหนึ่งของโรงแรม อคินกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เขามองแสงไฟของเมืองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นอีกครั้ง ข้อความจากหมายเลขที่ไม่มีชื่อปรากฏบนหน้าจอ ‘คุณแน่ใจหรือว่าจะให้ลูกสาวของผู้ชายคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน’ อคินจ้องข้อความอยู่นาน ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว ‘ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่’ ข้อความใหม่เด้งขึ้นทันที ‘ถ้าเธอรู้ความจริงเรื่องพ่อของเธอ คุณคิดว่าเธอจะยังยอมอยู่กับคุณหรือ?’ นิ้วของอคินชะงัก เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ด้านในมีรูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง ในภาพ ชายวัยกลางคนกำลังยืนอยู่ข้างเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยิ้มอย่างสดใส ชายคนนั้นคือพ่อของลลิน อคินหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนพูดกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา “ผมขอโทษ…” ไม่มีใครได้ยินคำพูดนั้น และไม่มีใครรู้ว่าภายใต้การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยเงินและความเกลียดชัง ชายหนุ่มกำลังพยายามชดใช้ความผิดบางอย่างที่เขาไม่ได้เป็นคนก่อขึ้นเพียงลำพัง เช้าวันต่อมา ลลินเดินทางมาถึงคฤหาสน์วรเมธา บ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนกว้าง ประตูเหล็กสูงเปิดออกช้า ๆ รถยนต์แล่นผ่านน้ำพุหินอ่อนก่อนจอดหน้าบันไดทางเข้า แม่บ้านหลายคนยืนรอต้อนรับ “ยินดีต้อนรับค่ะ คุณผู้หญิง” ลลินฝืนยิ้มแล้วก้าวลงจากรถ อคินเดินนำหน้าไปโดยไม่หันกลับมามอง “ห้องของคุณอยู่ชั้นสอง ฝั่งตะวันออก อย่าเข้าไปในห้องทำงานของผมถ้าไม่ได้รับอนุญาต” “รับทราบค่ะ” “และอย่าถามเรื่องที่ผมไม่ต้องการตอบ” “คุณพูดเหมือนมีความลับเยอะเลยนะคะ” เขาหยุดเดิน “ทุกคนมีความลับทั้งนั้น คุณเองก็เหมือนกัน” ลลินขมวดคิ้ว แต่ชายหนุ่มกลับเดินจากไปก่อนที่เธอจะถามต่อ แม่บ้านพาเธอขึ้นไปยังห้องพัก ห้องกว้างขวางตกแต่งอย่างหรูหรา มีระเบียงมองเห็นสวนด้านหลัง ทุกอย่างสวยงามราวกับภาพฝัน แต่สำหรับลลิน ที่นี่คือสถานที่ซึ่งเธอต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ไม่รู้จักหัวใจของเธอเลยแม้แต่น้อย หลังจากจัดของเสร็จ เธอออกมาเดินสำรวจบริเวณชั้นสองโดยตั้งใจจะหาห้องน้ำอีกห้องหนึ่ง ทางเดินเงียบสงัด มีประตูหลายบานเรียงราย จนกระทั่งเธอหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่งที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ภายในเป็นห้องทำงาน เธอจำคำเตือนของอคินได้ดี แต่ก่อนจะเดินผ่าน สายตากลับสะดุดเข้ากับกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ หัวใจของลลินกระตุกแรง เธอจำใบหน้านั้นได้ ชายในภาพคือพ่อของเธอ พ่อที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อแปดปีก่อน ทำไมรูปของพ่อถึงมาอยู่ในห้องทำงานของอคิน? ลลินผลักประตูเข้าไปอย่างลืมตัว เธอก้าวตรงไปยังโต๊ะและหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู ด้านหลังรูปมีลายมือเขียนวันที่เอาไว้ เป็นวันที่พ่อของเธอเสียชีวิต ใต้วันที่นั้นมีข้อความสั้น ๆ ‘คืนที่ทุกอย่างผิดพลาด’ ลลินรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ “คุณกำลังทำอะไร?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันขวับ อคินยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าของเขาเย็นชาจนอ่านไม่ออก ลลินชูกรอบรูปขึ้น มือสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ “นี่พ่อฉันค่ะ” เขาไม่ตอบ “คุณรู้จักพ่อฉันได้ยังไง?” ความเงียบปกคลุมห้องทำงาน อคินเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนรับกรอบรูปไปวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง “ผมบอกแล้วว่าอย่าเข้ามาในห้องนี้” “ฉันถามว่าคุณรู้จักพ่อฉันได้ยังไง!” เสียงของเธอสั่นพร่า “ตอบฉันสิคะ!” อคินสบตาเธออยู่นาน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ “เพราะก่อนที่พ่อคุณจะตาย เขามาหาผม” ลลินแทบหยุดหายใจ “เขามาหาคุณทำไม?” ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงมองเธอด้วยแววตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด “ลลิน” เขาเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกโดยไม่มีคำว่า ‘คุณ’ นำหน้า “มีเรื่องหนึ่งที่คุณควรรู้” หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบเจ็บ “เรื่องอะไรคะ?” อคินกำมือแน่น ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลาย “การแต่งงานของเราไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความบังเอิญ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ผมเป็นคนเลือกคุณเอง” ลลินจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “หมายความว่ายังไง?” “สักวันคุณจะเข้าใจ” “ฉันไม่ต้องการคำตอบแบบนี้!” เธอก้าวถอยหลัง น้ำตาคลอเบ้า “คุณแต่งงานกับฉันเพราะพ่อของฉันใช่ไหม? คุณกำลังปิดบังอะไรอยู่?” อคินนิ่งเงียบ และความเงียบนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าคำสารภาพใด ๆ ลลินวางมือบนหน้าอกตัวเอง พยายามหายใจให้เป็นปกติ เมื่อครู่เธอยังคิดเพียงว่าอีกหนึ่งปีจะผ่านไปอย่างไร แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า สัญญาวิวาห์ฉบับนั้นอาจไม่ใช่แค่ข้อตกลงระหว่างคนแปลกหน้าสองคน มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความจริงที่ถูกฝังมานานถึงแปดปี และผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ อาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพ่อของเธอตายเพราะอะไร ลลินเช็ดน้ำตา ก่อนมองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว “ฉันจะหาความจริงให้ได้ค่ะ ต่อให้ต้องรื้อทุกอย่างในชีวิตคุณขึ้นมาก็ตาม” อคินมองเธอโดยไม่พูดอะไร เมื่อหญิงสาวเดินออกจากห้องไป เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน “เธอเห็นรูปแล้ว” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “แล้วคุณจะทำยังไงต่อ?” อคินมองกรอบรูปของชายผู้ล่วงลับ “ผมจะปกป้องเธอ” “แม้ว่าเธอจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?” อคินหลับตาลง “ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ผมต้องแลก…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ผมก็ยอม” จบตอนที่ 1
Latest chapter
วิวาห์ลวงของท่านประธาน ตอนที่ 10 : เจ้าสาวคนก่อน
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 10 : เจ้าสาวคนก่อน“คุณเคยแต่งงานมาก่อนหรือเปล่าคะ?”คำถามของลลินทำให้อคินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเขามองโทรศัพท์ในมือเธอ ก่อนถามเสียงต่ำ“ใครส่งข้อความมา?”“ตอบคำถามฉันก่อนค่ะ”“ลลิน เรื่องนั้นมันผ่านมาแล้ว”“แปลว่าคุณเคยแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม?”อคินหลับตาลงชั่วครู่“ผมเคยหมั้นกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เราไม่เคยจดทะเบียนสมรส”ลลินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในอก“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน?”“เพราะมันไม่เกี่ยวกับสัญญาของเรา”“แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ อย่างน้อยฉันก็ควรรู้ว่าคุณเคยมีใครมาก่อน”อคินนิ่งเงียบ“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”เขาใช้เวลานานกว่าจะตอบ“ชื่อรินลดา”ลลินไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”“ผมไม่รู้”“คุณโกหก”“ผมไม่ได้โกหก เราไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว”ลลินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอก”“ลลิน…”“ฉันขออยู่คนเดียว”อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกจากห้องอย่างเงียบ ๆทันทีที่ประตูปิด ลลินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ‘รินลดาคือใคร?’ข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว‘ผู้หญิงที่เกือบได้เป็นภรรย
วิวาห์ลวงของท่านประธาน ตอนที่ 9 : ผู้หญิงที่เขาเลือก
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 9 : ผู้หญิงที่เขาเลือกเช้าวันจันทร์ บริษัทวรเมธาจัดงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนรายใหม่ลลินได้รับคำเชิญจากอคินให้ไปร่วมงานในฐานะภรรยาของประธานบริษัท แม้เธอจะไม่อยากปรากฏตัวต่อหน้าคนจำนวนมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะการไปครั้งนี้อาจช่วยให้เธอรู้จักคนที่เกี่ยวข้องกับอดีตของครอบครัววรเมธามากขึ้น“ชุดนี้เหมาะกับคุณ”อคินวางกล่องกำมะหยี่ลงบนโต๊ะลลินเปิดดู พบสร้อยคอเพชรเส้นเล็กประดับจี้รูปหยดน้ำ“นี่อะไรคะ?”“เครื่องประดับสำหรับงานคืนนี้”“ฉันมีสร้อยของตัวเองค่ะ”เธอหยิบสร้อยจี้ดอกลิลลี่ของพ่อออกมาอคินมองสร้อยเส้นนั้น ก่อนพยักหน้า“ถ้าคุณอยากใส่เส้นนั้นก็ได้”ลลินแปลกใจที่เขาไม่บังคับ“ฉันคิดว่าคุณจะบอกให้ฉันใส่ของแพง ๆ เพื่อให้เหมาะกับภาพลักษณ์ของคุณเสียอีก”“คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เหมาะกับใคร”คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะเมื่อถึงงานเลี้ยง ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องจัดงานพร้อมกัน สายตาของแขกจำนวนมากหันมามองเสียงกระซิบดังขึ้นทั่วบริเวณ“นั่นภรรยาของคุณอคินเหรอ?”“ได้ยินว่ามาจากครอบครัวธรรมดา”“ไม่รู้ว่าแต่งงานกันด้วยเหตุผลอะไร”ลลินได้ยินทุกคำ แต่ยั
วิวาห์ลวงของท่านประธาน ตอนที่ 8 : คืนที่หัวใจเริ่มหวั่นไหว
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 8 : คืนที่หัวใจเริ่มหวั่นไหวฝนเริ่มตกหนักในช่วงเย็น ลลินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองหยดน้ำที่ไหลลงมาตามกระจกอย่างเหม่อลอยตั้งแต่แต่งงานกับอคิน ชีวิตของเธอก็ไม่เคยสงบอีกเลยทุกวันมีคำถามใหม่ ทุกคืนมีความลับใหม่ และทุกครั้งที่เธอคิดว่าตัวเองเข้าใกล้ความจริง ก็จะมีบางอย่างดึงเธอกลับไปยังจุดเริ่มต้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นหมายเลขที่เธอไม่รู้จัก“สวัสดีค่ะ”“คุณลลินใช่ไหมคะ?”เสียงผู้หญิงสูงวัยดังมาจากปลายสาย“ฉันชื่ออรทัย เป็นเพื่อนเก่าของพ่อคุณ เราต้องพบกัน”ลลินลุกขึ้นยืนทันที“คุณรู้เรื่องพ่อของฉันใช่ไหมคะ?”“รู้ค่ะ แต่ฉันไม่สามารถคุยเรื่องนี้ทางโทรศัพท์ได้ พรุ่งนี้บ่ายสามโมง มาพบฉันที่ร้านกาแฟริมสวนสาธารณะ อย่าพาใครมาด้วย”สายถูกตัดไปลลินยืนมองโทรศัพท์ หัวใจเต้นแรงด้วยความหวังในที่สุด เธอก็อาจได้พบคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อแต่เมื่อหันกลับมา เธอกลับพบอคินยืนอยู่หน้าประตูห้อง“คุณคุยกับใคร?”ลลินรีบเก็บโทรศัพท์“เพื่อนค่ะ”“เพื่อนคนไหน?”“คุณไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบทุกเรื่องในชีวิตฉันนะคะ”อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาใกล้“ผมไม่ได้ต้องการควบคุมคุณ แ
วิวาห์ลวงของท่านประธาน ตอนที่ 7 : ผู้หญิงในความทรงจำ
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 7 : ผู้หญิงในความทรงจำ“บัญชีอยู่ในชื่อแม่ฉันได้ยังไงคะ?”ลลินถามซ้ำขณะยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยอคินเปิดข้อมูลจากเลขาฯ ให้เธอดู รายการบัญชีดังกล่าวถูกเปิดขึ้นเมื่อแปดปีก่อน และมีเงินจำนวนหนึ่งถูกโอนเข้าออกเป็นระยะแต่ชื่อผู้เปิดบัญชีกลับเป็นชื่อของแม่เธอจริง ๆ“ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย”“ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบว่าใครเป็นคนเปิดบัญชี”ลลินมองเอกสารด้วยความสับสน“ถ้าแม่ฉันไม่ได้เปิดเอง ก็แปลว่ามีคนใช้ชื่อแม่ฉัน”“มีความเป็นไปได้”“แล้วคนคนนั้นต้องการอะไร?”อคินไม่ตอบลลินรู้สึกว่าความจริงยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไร เรื่องราวกลับยิ่งซับซ้อนขึ้นเท่านั้นเช้าวันต่อมา เธอตัดสินใจถามแม่โดยตรงหญิงวัยกลางคนเพิ่งตื่นจากการพักผ่อน เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มบาง ๆ“ลลิน วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอลูก?”ลลินนั่งลงข้างเตียง จับมือแม่ไว้“แม่คะ หนูมีเรื่องอยากถาม”“อะไรจ๊ะ?”“เมื่อแปดปีก่อน แม่เคยเปิดบัญชีธนาคารที่เกี่ยวข้องกับบริษัทวรเมธาหรือเปล่าคะ?”รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ค่อย ๆ จางหาย“ลูกไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”คำถามนั้นทำให้ลลินใจหาย“แสดงว่าแม่รู้เรื่องบัญชีนั้นจริง ๆ เห
วิวาห์ลวงของท่านประธาน ตอนที่ 6 : คำสารภาพของสามี
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 6 : คำสารภาพของสามี“สิ่งที่ผมกำลังจะบอกคุณ อาจทำให้คุณเกลียดผมมากกว่าเดิม”คำพูดของอคินทำให้ลลินยืนนิ่งอยู่กลางห้องเอกสารเธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ถ้าคุณรู้ว่าฉันจะเกลียดคุณ แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมพูดความจริงตั้งแต่แรกคะ?”อคินไม่ตอบทันที เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ออกจากห้อง ก่อนปิดประตูด้วยตัวเอง“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อของผม และพ่อของคุณ”“ฉันฟังอยู่ค่ะ”“เมื่อแปดปีก่อน พ่อของคุณทำงานเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีให้กับบริษัทในเครือของครอบครัวผม เขาพบความผิดปกติในการโอนเงินจำนวนมหาศาล และนำหลักฐานมาให้ผมดู”ลลินขมวดคิ้ว“คุณอายุเท่าไหร่ตอนนั้น?”“ยี่สิบสอง”“แล้วทำไมเขาถึงเอาหลักฐานมาให้คุณ?”อคินหลุบตาลง“เพราะตอนนั้นผมเป็นคนเดียวในครอบครัวที่เขาคิดว่าจะเชื่อใจได้”หัวใจของลลินเต้นแรง“แล้วคุณทำอะไรกับหลักฐาน?”“ผมเอาไปให้พ่อของผม”คำตอบนั้นทำให้เธอหน้าซีด“คุณส่งหลักฐานให้คนที่อาจเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างนั้นเหรอคะ?”“ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าพ่อมีส่วนเกี่ยวข้อง ผมคิดว่าท่านจะจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง”“แล้วหลังจากนั
วิวาห์ลวงของท่านประธาน ตอนที่ 5 : ภรรยาของท่านประธาน
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 5 : ภรรยาของท่านประธานเช้าวันรุ่งขึ้น ลลินตื่นตั้งแต่หกโมงเธอเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสุภาพ รวบผมยาวขึ้นเป็นหางม้า แล้วเก็บซองเอกสารไว้ในกระเป๋าที่พกติดตัวตลอดเวลาวันนี้เธอจะเข้าไปในบริษัทวรเมธาเป็นครั้งแรกไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะภรรยาของประธานบริษัทและเธอต้องการรู้ว่าบริษัทแห่งนี้ซ่อนความลับอะไรไว้บ้างเมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร อคินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอครู่หนึ่ง“คุณพร้อมแล้วเหรอ?”“ค่ะ”เขาเลื่อนแก้วกาแฟออกจากทาง ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“นั่งกินอาหารเช้าก่อน”“ฉันกินบนรถก็ได้ค่ะ”“ผมไม่ได้ถามว่าคุณอยากกินที่ไหน”ลลินหรี่ตา“คุณนี่ชอบสั่งคนอื่นจริง ๆ เลยนะคะ”“เฉพาะคนที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง”เธออยากโต้กลับ แต่เมื่อเห็นอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ก็อดแปลกใจไม่ได้เป็นข้าวต้มปลาแบบที่พ่อเคยทำให้เธอกินในวัยเด็ก พร้อมขิงซอยและต้นหอมที่เธอชอบ“ใครเป็นคนทำคะ?”“แม่บ้าน”“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินแบบนี้?”อคินชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ“คุณเคยบอกผม”“ฉันไม่เคยคุยเรื่องอาหารกับคุณเลยนะคะ”เขาปิดแฟ้มเอกสาร“บางทีคุณอาจ
You May Also Like
บังเอิญเป็นผัวเธอ
กาแฟหอมกรุ่น116.5K viewsเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด127.1K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี110.9K viewsพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet190.0K viewsขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน28 viewsนพรัตน์ & ณัชชา
SHASHA95 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา236 viewsความลับสาวใหญ่
สนามอารมณ์176 views
