ตอนที่ 3: วันวิวาห์หมื่นล้าน

แสงสว่างแห่งเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านบานกระจกสูงเฉียดฟ้าของโรงแรมหรูระดับหกดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศภายในห้องสวีทขนาดใหญ่คลาคล่ำไปด้วยช่างแต่งหน้า ช่างทำผม และดีไซเนอร์ชื่อดังระดับประเทศที่พากันรุมล้อมร่างระหงของ พราวพิชชา ช่างแต่งหน้ามือทองกำลังสะบัดแปรงลงบนผิวหน้าเนียนละเอียดอย่างเบามือ ในขณะที่พราวพิชชานั่งนิ่งดั่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แววตาคู่สวยทอดมองออกไปภายนอกกระจกอย่างเลื่อนลอย

วันนี้คือวันที่ทุกอย่างในชีวิตของเธอจะถูกผูกมัดอย่างเป็นทางการ... วันวิวาห์หมื่นล้าน ที่สื่อมวลชนทุกแขนงต่างพาดหัวข่าวว่าเป็นงานแต่งงานแห่งทศวรรษ

“คุณหนูพราวคะ ลองส่องกระจกดูสิคะ สวยงามราวกับเจ้าหญิงเลยค่ะ” เสียงดีไซเนอร์เอ่ยชมด้วยความจริงใจ

พราวพิชชาค่อย ๆ ดึงสายตากลับมามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ เธอกำลังสวมชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวออฟไวท์ (Off-White) ที่สั่งตัดพิเศษจากปารีส ตัวเสื้อปักด้วยคริสตัลสวารอฟสกี้และลูกไม้ฝรั่งเศสอย่างประณีต ขับเน้นทรวงอกอวบอิ่มและเอวคอดกิ่วอย่างพอดิบพอดี กระโปรงสุ่มยาวลากหางไปตามพื้นหินอ่อนทอประกายสว่างไสว ลำคอระหงประดับด้วยสร้อยเพชรน้ำงามประจำตระกูลอัครเดชากุล

เธอสวยสะกดใจจนแม้แต่ตัวเองยังแปลกใจ ทว่าหัวใจส่วนลึกกลับว่างเปล่า... การแต่งงานที่เริ่มต้นจากผลประโยชน์และตัวเลขในบัญชี จะมีวันมอบความสุขที่แท้จริงให้เธอได้อย่างไร

“พราว... ลูกแม่ สวยเหลือเกินลูก” คุณหญิงมณีรัตน์เดินน้ำตาซึมเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันไปสั่งให้ช่างภาพออกไปรอข้างนอกเพื่อขอเวลาส่วนตัว มารดาเอื้อมมือมากุมไหล่บางของลูกสาว “แม่ขอบใจแกมากนะพราว วันนี้เงินทุนก้อนแรกจากอัครไพศาลโอนเข้าบัญชีบริษัทเราเรียบร้อยแล้ว แกได้ช่วยชีวิตครอบครัวเราไว้จริงๆ”

“ค่ะคุณแม่... พราวทำตามหน้าที่เสร็จแล้ว หวังว่าหลังจากนี้คุณพ่อกับคุณแม่จะให้พราวได้ใช้ชีวิตตามสัญญาสักทีนะคะ” พราวพิชชาพูดเสียงเรียบ

ก่อนที่คุณหญิงมณีรัตน์จะทันได้ตอบอะไร ประตูห้องสวีทก็ถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าชายในค่ำคืนนี้... อัครินทร์

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่สง่างามและทรงพลัง เขาอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิท เสื้อเชิ้ตด้านในขาวเเนี้ยบตัดกับหูกระต่ายสีดำ เรือนผมสีเข้มถูกเซ็ตเปิดหน้าผากเผยใบหน้าคมคายสลักเสลา รูปร่างสูงใหญ่และไหล่กว้างทำให้เขาดูหล่อเหลาจนแทบหยุดหายใจ อัครินทร์หยุดนิ่งไปทันทีที่สายตาคมกริบตวัดมาสบประสานกับร่างระหงในชุดเจ้าสาว

ดวงตาเรียวรีของเขาไหววูบอย่างรุนแรง ลำคอแกร่งเผลอขยับกลืนน้ำลายช้า ๆ ความงดงามเด่นล้ำของพราวพิชชาในวันนี้ทรงอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาเกินกว่าที่คาดคิด ชุดเกาะอกที่เผยให้เห็นเนินอกขาวอวบอิ่มชวนมอง และลาดไหล่เนียนละเอียดที่สะท้อนแสงไฟสว่างไสว มันช่างกระตุ้นอารมณ์ในกายของชายหนุ่มให้พลุ่งพล่านอย่างลึกลับ

“คุณหญิงแม่ครับ... ผมขอเวลาอยู่กับพราวสองต่อสองสักครู่ได้ไหมครับ?” อัครินทร์ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งขรึม ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ

“โอ้... ได้สิคะคุณอัคร ตามสบายเลยค่ะ แม่ไปรอข้างล่างนะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจและรีบเดินเลี่ยงออกไปทันที

เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสอง พราวพิชชายืนนิ่งระงับความประหม่า ขณะที่อัครินทร์ค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังตึกตักเป็นจังหวะ ขับเน้นความกดดันให้ทวีคูณ ชายหนุ่มมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างใกล้กันจนพราวพิชชาได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้สไปซี่ราคาแพงอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา

“มีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ คุณอัครินทร์?” พราวพิชชาเงยหน้าสบตาถาม

“ผมแค่จะมาเตือนความจำ...” อัครินทร์โน้มใบหน้าคมคายลงมาจนชิด แววตาดุดันลึกล้ำมองกวาดไปทั่วใบหน้าหวานและหยุดลงที่ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ “งานกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ต่อหน้าสื่อมวลชนนับร้อยและแขกเหรื่อร่วมพันคน คุณต้องเล่นบทบาทภรรยาที่รักผมสุดหัวใจ อย่าให้มีพิรุธแม้แต่ตารางนิ้วเดียว... เข้าใจไหม?”

“ฉันแยกแยะออกค่ะว่าอะไรคือการแสดง อะไรคือความจริง” พราวพิชชาเชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันจะทำหน้าที่ ‘สินค้า’ ที่ดีให้คุ้มราคาเงินสองหมื่นล้านของคุณแน่”

“ดี... ประชดประชันเก่งแบบนี้ หวังว่าบนเวทีจะใจกล้าเหมือนปากนะ” อัครินทร์เค่นยิ้มมุมปาก มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจของพราวพิชชาจนเธอต้องลอบสูดหายใจเข้า

บรรยากาศภายในห้องบอลรูมขนาดมหึมาถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนสวรรค์สีขาวคริสตัลดั่งความฝัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดคละเคล้าไปกับแสงไฟวอร์มไลท์ที่สาดส่องอย่างนุ่มนวล เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงอย่างประณีตจากวงออร์เคสตรา แขกเหรื่อระดับประเทศ นักธุรกิจระดับหมื่นล้าน และเซเลบริตี้ชื่อดังในชุดราตรีระยิบระยับต่างพากันปรบมือต้อนรับอย่างกึกก้องเมื่อประตูบานยักษ์ถูกเปิดออก

อัครินทร์กระชับฝ่ามือโอบกุมมือเล็กของพราวพิชชาไว้แน่น ยามที่ทอดน่องก้าวเดินเข้าสู่บริเวณงาน แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวรัวระยิบระยับราวกับทะเลดวงดาว พราวพิชชาซ่อนความหวั่นใจไว้ใต้รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ส่งให้กล้อง ท่วงท่าการเยื้องกรายที่อ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความสง่างามตามแบบฉบับกุลสตรีของเธอ สะกดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมองมาด้วยความชื่นชมระคนอิจฉา ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าด้านข้างของคนข้างกาย ยามที่เธอยิ้มแย้มและทักทายผู้ใหญ่ได้อย่างไร้ที่ติ ในใจของเขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย... ผู้หญิงคนนี้ยามอยู่หน้าแสงไฟ ช่างดูงดงามสะกดจิตวิญญาณอย่างแท้จริง

ทั้งคู่ก้าวขึ้นสู่เวทีขนาดใหญ่ที่ประดับประดาด้วยม่านคริสตัลระย้า พิธีกรชื่อดังระดับประเทศก้าวเข้ามาดำเนินรายการด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มสัมภาษณ์เจาะลึกที่ทำเอาพราวพิชชาถึงกับใจสั่นสะท้าน

“แหม... สื่อมวลชนและแขกทุกท่านในวันนี้ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยครับว่า คุณอัครินทร์และคุณพราวพิชชาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก อยากทราบจังเลยครับว่า วินาทีแรกที่คุณอัครินทร์ตกหลุมรักเจ้าสาวแสนสวยคนนี้ คือตอนไหนครับ?”

คำถามสดบนเวทีทำเอาพราวพิชชาตัวแข็งทื่อ ลอบชำเลืองมองชายหนุ่มด้วยความกังวล แต่อัครินทร์กลับยกไมโครโฟนขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ ผิดกับความเย็นชาหลังฉากอย่างสิ้นเชิง

“วินาทีแรกที่ผมเจอพราว... ผมรู้ได้ทันทีครับว่าเธอคือคนที่ใช่” อัครินทร์เอ่ยพลางตวัดสายตาคมกริบมามองพราวพิชชา แววตาของเขาในยามนี้ดูเชื่อมเชื่อมหวานล้ำจนคนดูพากันส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ “ความอ่อนโยนและรอยยิ้มของเธอทำให้โลกของผมเปลี่ยนไป และนับจากวันนี้ ผมสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดในฐานะภรรยาของผมครับ”

คำลวงอันแสนหวานที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาพราวพิชชาหน้าร้อนผ่าว แม้จะรู้ดีว่ามันคือการแสดงเพื่อปั่นมูลค่าหุ้นและตบตาคนทั้งโลก แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่ พิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญที่ทำให้เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม

“ช่างเป็นความรักที่โรแมนติกมากครับ! ถ้าอย่างนั้น เพื่อเป็นพยานในรักแท้ครั้งนี้ ขอเชิญคุณอัครินทร์มอบจุมพิตแห่งความรักแด่เจ้าสาวแสนสวยด้วยครับ!”

พราวพิชชาลอบสูดหายใจเข้าลึก ในข้อตกลงไม่ได้ระบุถึงการจูบจริงต่อหน้าสื่อขนาดนี้ เธอคิดว่าอย่างมากเขาคงแค่เอามือเบนมุมกล้อง ทว่าอัครินทร์กลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มหันหน้าเข้าหาเธอ มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนของเธอขึ้นมาสบตา แววตาของเขาเข้มขึ้นจนดูดุดันและร้อนแรง มืออีกข้างเลื่อนลงไปโอบกระชับเอวคอดกิ่ว ดึงร่างระหงให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างจนเนื้อผ้าทักซิโด้สีกายบดเบียดกับชุดเจ้าสาวหรูหรา

“นี่คือการแสดง... อยู่เฉย ๆ” อัครินทร์กระซิบเสียงพร่าที่ริมฝีปาก

ก่อนที่พราวพิชชาจะทันได้ประท้วง อัครินทร์ก็โน้มริมฝีปากหนาลงมาประทับแนบแน่นกับริมฝีปากบางของเธอทันที!

อื้อ...

พราวพิชชาดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อก สัมผัสแรกนั้นเนียนนุ่มทว่าเต็มไปด้วยกระแสความเผด็จการดึงดูด อัครินทร์ไม่ได้แค่แตะปากลงมาเฉย ๆ แต่เขาขยับบดคลึงริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวลทว่าลึกซึ้งระคนร้อนแรง ความอุ่นร้อนจากเรียวปากของเขาแผ่ซ่านรสชาติหวานล้ำแทรกซึมเข้าสู่ประสาทสัมผัสของหญิงสาว มือเล็ก ๆ ที่เคยตั้งใจจะผลักอกเขาออก กลับแปรเปลี่ยนเป็นกำเสื้อทักซิโด้ของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างกายที่เริ่มอ่อนระทวยจากรสจูบที่ทวีความวาบหวามขึ้นทุกวินาที

เสียงรัวชัตเตอร์และเสียงฮือฮาดังลั่นไปทั่วทั้งห้องบอลรูม แต่อัครินทร์กลับไม่ยอมผละออกง่าย ๆ เขาละเลียดชิมความหวานจากกลีบปากนุ่มราวกับจงใจสั่งสอนและตีตราจองสินค้าชิ้นงามชิ้นนี้ต่อหน้าสายตาคนทั้งโลก จนกระทั่งพราวพิชชาเริ่มครางประท้วงเบา ๆ ในลำคอเพราะระบบหายใจเริ่มติดขัด ชายหนุ่มจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า นิ้วโป้งอุ่นของเขาไล้เช็ดคราบลิปสติกที่เปื้อนขอบปากของเธออย่างเบามือ แววตาเรียวรีที่จ้องมองลงมาเต็มไปด้วยกระแสความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

“เล่นเก่งนี่... นึกว่าจะผลักผมออกซะแล้ว” อัครินทร์กระซิบเย้าเสียงต่ำ ขณะที่พราวพิชชาใบหน้าแดงซ่านจนถึงลำคอระหง หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกด้วยความเขินอายผสมความโกรธ

ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองผ่านพ้นไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด รถยนต์หรูพาทั้งคู่เดินทางมายัง “เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรู” บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางสุขุมวิท ซึ่งเป็นเรือนหอที่คุณท่านอัครพลมอบให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน

ภายในเพ้นท์เฮ้าส์ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี โทนสีเทา ดำ และหินอ่อนสีขาวนวล ด้านหน้าเป็นกระจกบานเปลือยยาวตลอดแนวโชว์แสงสว่างยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ บรรยากาศดูหรูหราทว่าเงียบสงบและเย็นชา พราวพิชชาเดินลากชุดเจ้าสาวที่หนักอึ้งเข้ามาในห้องนั่งเล่นกว้างด้วยความเหนื่อยล้าเต็มที เธอยกมือขึ้นปลดเครื่องประดับและกิ๊บติดผมออกทีละตัวจนเรือนผมยาวสลวยตกลงมาแผ่กระจายเต็มแผ่นหลังเนียน

คลิก...

เสียงปลดกระดุมเสื้อทักซิโด้ของอัครินทร์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มถอดสูทตัวนอกโยนไว้บนโซฟา ปลดเนกไทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไร ลุคของเขาในยามนี้ดูดิบและเต็มไปด้วยอันตรายต่อหัวใจคุณหนูสาวอย่างยิ่ง

“ห้องนอนใหญ่มีห้องเดียว... และเตียงคิงไซส์ก็มีหลังเดียว” อัครินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูแหบพร่าเล็กน้อย “ตามสัญญา... เราจะแยกเขตกันชัดเจน ผมจะนอนฝั่งซ้าย คุณนอนฝั่งขวา และห้ามล้ำเส้นเด็ดขาด”

“ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันไม่ได้อยากอยู่ใกล้คุณอยู่แล้ว” พราวพิชชาตอบกลับ ทว่าเมื่อเธอพยายามจะเอื้อมมือไปรูดซิปด้านหลังชุดเจ้าสาวเพื่อจะไปอาบน้ำ เธอกลับพบกับความยากลำบาก ซิปเจ้ากรรมดันติดกับผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสและติดแน่นอยู่กึ่งกลางหลัง ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็รูดไม่ลง

อัครินทร์ที่ยืนมองอยู่สังเกตเห็นท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของหญิงสาว เขาพ่นลมหายใจยาวก่อนจะก้าวเท้าสืบเข้าไปหาเธอจากทางด้านหลัง “อยู่นิ่ง ๆ... ผมช่วยเอง”

พราวพิชชาตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อรับรู้ถึงรังสีความร้อนจากร่างกายสูงใหญ่ที่ขยับเข้ามาซ้อนหลังในระยะประชิด มือหนาอุ่นร้อนของอัครินทร์แตะลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ นิ้วเรียวของเขาเลื่อนผ่านผิวเนียนละเอียดดุจน้ำนมอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านความร้อนแรงวาบหวามจนพราวพิชชาเผลอขนลุกซู่และครางแผ่วในลำคอ

“คุณอัครินทร์... รูดซิปสิคะ อย่ามัวแต่...” เสียงหวานสั่นระริก

อัครินทร์ไม่ได้ฟังคำประท้วง สายตาคมกริบจ้องมองผิวแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดไร้ที่ติของพราวพิชชาที่ตัดกับชุดสีขาว กลิ่นหอมละมุนของดอกมะลิผสมแป้งเด็กโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าอารมณ์ความต้องการความเป็นชายในกายของเขาให้ตื่นตัว ชายหนุ่มค่อย ๆ ออกแรงแกะซิปที่ติดอยู่ออกช้า ๆ จนชุดเจ้าสาวตัวหนาเริ่มอ้าออก เผยให้เห็นผิวเนียนลึกไปจนถึงบั้นท้ายมน

อัครินทร์เผลอตัวโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอระหงของเธอจากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนพราวพิชชาสะดุ้งตัวโยน

“คุณอัครินทร์! อื้อ... ปล่อยนะคะ ไหนบอกว่าจะทำตามสัญญางั้นเหรอ!” พราวพิชชาพยายามดิ้นรนและเอ่ยปากเตือนสติ

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดกับตัวตึงแน่น แผงอกแกร่งบดเบียดกับแผ่นหลังนวลของเธอ “ผมรู้สัญญา... แต่คืนนี้เป็นคืนเข้าหอ ถ้ามีใครแอบดูหรือเช็คกล้องวงจรปิดหน้าห้องแล้วเห็นเราแยกห้องกัน มันจะเสียแผน” อัครินทร์กระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างหูนิ่ม ก่อนจะยอมปล่อยมือออกช้า ๆ “ไปอาบน้ำซะ... ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วฉีกสัญญาฉบับนั้นทิ้งซะตอนนี้”

พราวพิชชารีบรวบชุดเจ้าสาวที่เกือบจะหลุดเลื่อนไว้แนบอกและวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปทันทีด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด กรงทองหลังนี้ช่างอันตรายและเร่าร้อนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ และค่ำคืนแรกในเรือนหอหมื่นล้านนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

(จบตอนที่ 3)