ตอนที่ 5: หน้าที่หน้าฉาก หัวใจหลังฉาก

ความเงียบงันภายในรถยนต์ซีดานหรูคันยาวเคลื่อนตัวผ่านแสงสีเสียงอันศิวิไลซ์ของค่ำคืนในกรุงเทพมหานครอย่างเชื่องช้า แสงไฟนีออนสีจัดจ้านริมทางสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายสลักเสลาของอัครินทร์ที่นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบหนังแท้เป็นจังหวะตามความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบ ทว่าดวงตาเรียวรีกลับดุดันและฉายแววกรุ่นโกรธจาง ๆ ยามเหลือบมองร่างระหงของภรรยาในนามที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ

วันนี้พราวพิชชาอยู่ในชุดราตรียาวผ้าไหมชีฟองสีเทาเงิน (Silver Grey) แหวกอกลึกโชว์เนินเนื้ออวบอิ่มชวนมองและผิวขาวออร่าดุจน้ำนมบริสุทธิ์ แผ่นหลังเนียนละเอียดเปลือยเปล่าท้าทายสายตา เรือนผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนใหญ่ปัดไปไว้ข้างหนึ่งเผยให้เห็นลำคอระหงยาวที่ประดับด้วยสร้อยเพชรเม็ดเล็ก ชุดที่เธอเลือกในค่ำคืนนี้มันช่างงดงาม สง่างาม ทว่าแฝงความเซ็กซี่เย้ายวนใจจนชายหนุ่มแอบกำพวงมาลัยแน่นด้วยความรู้สึกหวงแหนลึกลับที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ

“งานเลี้ยงคืนนี้เป็นงานสโมสรโรตารี่ระดับนานาชาติ แขกเหรื่อส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองระดับท็อปของประเทศ” อัครินทร์เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา “คุณคงรู้หน้าที่ของตัวเองดีใช่ไหม พราวพิชชา?”

พราวพิชชาละสายตาจากวิวทิวทัศน์นอกกระจก หันกลับมาสบตากับเขาตรง ๆ “ฉันรู้ค่ะคุณอัครินทร์ ฉันจะเดินเคียงข้างคุณ ส่งรอยยิ้มหวาน ๆ และพูดจาจ๊ะจ๋าเหมือนเราเป็นคู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่และคลั่งรักกันสุดหัวใจ... แบบนี้ใช่ไหมคะที่คุณต้องการ?”

“ดี... ในเมื่อแยกแยะออกว่ามันคือ ‘หน้าที่’ ก็ทำมันให้เนี้ยบ อย่าให้ใครจับพิรุธได้ โดยเฉพาะพวกนักข่าวสังคมที่ชอบขุดคุ้ยเรื่องชาวบ้าน” อัครินทร์แค่นเสียงพูดพลางหักเลี้ยวรถเข้าสู่บริเวณโรงแรมหรูระดับหกดาวที่เป็นสถานที่จัดงาน

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ เสียงรัวชัตเตอร์และแสงแฟลชจากกล้องนักข่าวนับสิบก็ระเบิดขึ้นทันที อัครินทร์ถือวิสาสะขยับเข้าไปใกล้ร่างระหง วาดท่อนแขนแกร่งไปโอบกระชับเอวคอดกิ่วของพราวพิชชาเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่ทาบลงบนเนื้อผ้าไหมชีฟองบางเบาทำเอาพราวพิชชาสะดุ้งน้อย ๆ กระแสความร้อนละมุนละไมแล่นพล่านเข้าสู่ผิวกายจนเธอต้องลอบสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ หญิงสาวส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจงดงามให้กล้องสื่อมวลชน ท่วงท่าการเดินเคียงคู่กันของทั้งสองดูเหมาะสมราวกิ่งทองใบหยกจนแขกเหรื่อรอบด้านต่างพากันส่งเสียงชื่นชม

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในโถงจัดงานเลี้ยงรับรอง บรรยากาศรอบตัวทวีความโอ่อ่าอลังการด้วยแสงจากโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาที่สะท้อนวับแวมกับแก้วแชมเปญในมือของเหล่าเซเลบริตี้และนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล พราวพิชชารู้สึกได้ถึงสายตาหลายสิบคู่ที่จับจ้องตรงมายังเธอและอัครินทร์ในทันที มันมีทั้งสายตาชื่นชมในความงดงามสมกันราวภาพวาด และสายตาริษยาแกมจับผิดจากกลุ่มคุณหนูไฮโซที่เคยหมายปองซีอีโอหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์คนนี้

“ยิ้มไว้พราว อย่าหน้าบึ้ง” อัครินทร์กระซิบชิดใบหูเล็ก ท่อนแขนของเขาที่โอบเอวเธออยู่กระชับแน่นขึ้นจนร่างของทั้งคู่แทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาทำเอาผิวแก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อโดยไม่ต้องพึ่งบลัชออน

“ฉันยิ้มจนปากจะแข็งอยู่แล้วค่ะ ‘พี่อัคร’ พอใจหรือยังคะ?” เธอแกล้งเน้นสรรพนามที่เขาเคยบังคับให้เรียก ยามตอบกลับเสียงเบาประชดประชัน

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก นึกถูกใจในความพยศลึกลับของเธอ ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปหากลุ่มนักธุรกิจระดับแถวหน้าของเมืองไทย ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ คุณประเสริฐ กรรมการผู้จัดการใหญ่ของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านพลังงาน และคุณหญิงศจี ภรรยาผู้กว้างขวางในวงสังคม

“สวัสดีครับคุณประเสริฐ คุณหญิงศจี” อัครินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มสุภาพ ทว่าแฝงบารมีเฉียบขาดตามสไตล์ผู้นำตระกูลอัครไพศาล

“อ้าว! คุณอัคร ยินดีด้วยอย่างยิ่งเลยครับสำหรับงานมงคลที่ผ่านมา แหม... วันงานผมติดภารกิจด่วนที่ต่างประเทศ เสียดายจริงๆ ที่ไม่ได้ไปร่วมยินดี” คุณประเสริฐเอ่ยพลางยื่นมือมาจับ แล้วหันไปมองพราวพิชชาด้วยสายตาชื่นชม “และนี่คงจะเป็นคุณพราวพิชชา สะใภ้คนสวยใช่ไหมครับ? ตัวจริงงดงามสมคำเล่าลือจริงๆ ตระกูลวรโชติเมธีอบรมบุตรสาวได้เพียบพร้อมไม่มีที่ติ”

“ขอบพระคุณมากค่ะคุณอาประเสริฐ” พราวพิชชายกมือไหว้ได้อย่างงดงามอ่อนช้อย ท่วงท่าสลักเสลาของเธอสะกดสายตาทุกคนในวงสนทนาได้อยู่หมัด

“งดงามจริงๆ ค่ะคุณอัคร ตาแหลมคมสมเป็นผู้นำรุ่นใหม่จริงๆ” คุณหญิงศจีเอ่ยเสริม พลางจ้องมองสร้อยเพชรบนคอระหง “เห็นหนูพราวแล้วนึกถึงอัญมณีล้ำค่า คุณอัครคงต้องเหนื่อยหน่อยนะคะ ทั้งหวงทั้งห่วงแย่เลยมีภรรยาสวยขนาดนี้”

อัครินทร์ลอบมองเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นชุดราตรีเทาเงิน แววตาของเขาเข้มขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะหันไปยิ้มให้คุณหญิงศจีด้วยสายตาเชื่อมหวานหยาดเยิ้มปนเจ้าเล่ห์ “เหนื่อยแน่นอนครับคุณหญิง เพราะพราวเขาเป็นหัวใจของผมครับ ถ้าไม่มีเขา... ชีวิตผมคงจืดชืดกว่านี้เยอะ ทุกวันนี้แค่ออกจากบ้านมาทำงานไม่กี่ชั่วโมง ผมยังแทบไม่มีสมาธิเพราะคิดถึงแต่หน้าภรรยาเลยครับ”

คำพูดออดอ้อนแนบเนียนนั้นทำให้พราวพิชชาลอบหยิกเข้าที่บั้นเอวหนาของชายหนุ่มผ่านเนื้อผ้าสูทสากลเพื่อเตือนสติ ทว่าอัครินทร์กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา เขากลับรวบมือเล็กของเธอขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบา ๆ ต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสอง ส่งผลให้คุณหญิงศจีหัวเราะคิกคักด้วยความเอ็นดูในความ ‘คลั่งรัก’ ของคู่แต่งงานใหม่

หลังจากยืนคุยธุรกิจและเรื่องสัพเพเหระอยู่ครู่ใหญ่ กลุ่มประธานบอร์ดบริหารระดับสูงจากต่างประเทศก็เดินเข้ามาดึงตัวอัครินทร์ไปร่วมวงสนทนาเกี่ยวกับโครงการเมกะโปรเจกต์มูลค่าแสนล้านที่มุมห้องโถง ชายหนุ่มหันมามองพราวพิชชาด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมในพริบตา

“ผมต้องไปคุยงานสำคัญกับบอร์ดบริหารฝั่งยุโรป คุณไปหาเครื่องดื่มทานรอที่โซนวีไอพีฝั่งโน้นก่อนนะ อย่าเดินไปไหนไกล และที่สำคัญ... อย่าสร้างเรื่อง” เขาสำทับเสียงต่ำ

“ทราบแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะ” พราวพิชชาค้อนขวับ ก่อนจะหมุนตัวเดินแยกออกมายังโซนบาร์เครื่องดื่มที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว

หญิงสาวรับแก้วแชมเปญสีทองอร่ามจากบริกรมาถือไว้ พลางระบายลมหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าจากการปั้นหน้ายิ้มแย้ม การรับบทเป็นภรรยาแสนดีของพญามารอย่างอัครินทร์ช่างสูบพลังงานชีวิตของเธอไปมากกว่าที่คิด ทว่าความสงบใจของเธอก็คงอยู่ได้เพียงไม่นาน เมื่อแรงกดดันคุกคามระลอกใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นจากทางด้านหลัง

“สวัสดีครับ... คุณพราวพิชชาใช่ไหมครับ? ตัวจริงสวยสง่างามกว่าในข่าวนับร้อยเท่าเลยนะครับ” เสียงทุ้มรื่นหูแฝงความมั่นใจของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

พราวพิชชาหันไปมองตามเสียง พบกับ ‘ไฮโซภัทร’ หรือ ภัทรพล ทายาทหนุ่มเพียงคนเดียวของกลุ่มธนาคารรายใหญ่ที่สุดของประเทศ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดในชุดทักซิโด้เนื้อดีส่งรอยยิ้มทรงเสน่ห์แบบเสือผู้หญิงที่เจนโลก สายตาของเขาไม่ได้ปิดบังความกระหายและหลงใหลในเรือนร่างระหงของเธอเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองไล่ตั้งแต่ลำคอระหงลงมาถึงเนินอกอวบอิ่มที่แหวกลึก และส่วนเว้าโค้งของสะโพกมนอย่างจาบจ้วง

“สวัสดีค่ะ... คุณ...?” พราวพิชชาทักทายกลับตามมารยาท ทว่าแววตาฉายความระแวดระวัง

“ผมภัทรครับ ภัทรพล... ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ” ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุน “เสียดายจังที่ผมเพิ่งกลับจากอเมริกา ไม่งั้นคงได้มีโอกาสทำความรู้จักกับคุณพราวก่อนที่คุณอัครเขาจะตัดหน้าคว้าเพชรเม็ดงามเม็ดนี้ไปครอง ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าตระกูลวรโชติเมธีจะยอมปล่อยคุณพราวให้หลุดมือไปอยู่ในกรงทองของคนเย็นชาแบบนั้น”

คำพูดที่แฝงนัยยะเรื่องวิกฤตการเงินของครอบครัวเธอ ทำให้พราวพิชชาเม้มปากแน่น “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณภัทร แต่เรื่องความรักและการแต่งงานมันเป็นเรื่องของพรหมลิขิตและความเต็มใจของฉันค่ะ” เธอเลือกที่จะตอบตามบทบาทภรรยาที่ดีเพื่อปกป้องเกียตริของตนและอัครินทร์

“พรหมลิขิตหรือว่าเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจกันแน่ครับ?” ภัทรพลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่าทางเย้ยหยัน ขยับก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนระยะห่างเหลือไม่ถึงหนึ่งคืบ สายตาที่จ้องมองผิวเนื้อนวลของเธอทวีความโลมเลีย “ผมพอจะได้ยินข่าวลือวงในมาบ้าง... แต่ช่างมันเถอะครับ เอาเป็นว่าคืนนี้คุณพราวดูงดงามและน่าค้นหามากจริง ๆ ถ้าไม่รังเกียจ หลังจากจบงานน่าเบื่อตรงนี้... ไปต่อกันที่เลาจน์วีไอพีชั้นบนกับกลุ่มเพื่อน ๆ ของผมไหมครับ? ผมรับรองว่าคุณพราวจะได้สนุกและผ่อนคลายมากกว่าการนั่งจมอยู่กับสามีไร้หัวใจคนนั้นแน่นอน”

ในขณะที่พราวพิชชาขมวดคิ้วเตรียมจะเอ่ยปากปฏิเสธอย่างรุนแรงและตัดรอนความสัมพันธ์ ทว่าสายตาของเธอจับจ้องไปเห็นร่างสูงใหญ่ของอัครินทร์ที่เดินย้อนกลับมาจากวงสนทนาพอดี

ชายหนุ่มหยุดนิ่งห่างออกไปไม่กี่เมตร ดวงตาเรียวรีดุดันวาวโรจน์ขึ้นมาในพริบตาเมื่อเห็นชายหนุ่มคนอื่นกำลังยืนกวาดสายตาและขายขนมจีบภรรยาของเขาในระยะประชิด โดยเฉพาะเมื่อเห็นภัทรพลขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดลาดไหล่เปลือยเปล่าของพราวพิชชา เส้นเลือดที่ขมับของซีอีโอหนุ่มเต้นตุบด้วยความโกรธจัดและแรงหึงหวงมหาศาลที่ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ภรรยาของอัครินทร์... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาสบตาหรือยิ้มให้แบบนั้น! เงินสองหมื่นล้านและทะเบียนสมรสที่ตีตราจองบอกเขาชัดเจนว่าเธอคือสมบัติส่วนตัวของเขาแต่เพียงผู้เดียว

อัครินทร์ก้าวเท้าสืบเข้าไปด้วยท่วงท่าดุดันราวมัจจุราชทรงอำนาจ รังสีความเหี้ยมเกรียมและกดดันแผ่ซ่านจนแขกเหรื่อรอบข้างถึงกับต้องลอบถอยห่าง เขาแทรกตัวเข้ามากึ่งกลางระหว่างพราวพิชชาและภัทรพลทันที แขนแกร่งวาดไปโอบหมับที่เอวคอดกิ่วของพราวพิชชาแล้วออกแรงกระชากร่างระหงให้เข้ามาบดเบียดแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง พราวพิชชาอุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ

“มีธุระอะไรกับ ‘ภรรยา’ ของผมงั้นเหรอครับ... คุณภัทรพล?” น้ำเสียงของอัครินทร์ทุ้มต่ำ เย็นเฉียบปานน้ำแข็งขั้วโลก แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในตาของไฮโซหนุ่มฝั่งตรงข้ามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บารมีอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา

ภัทรพลชะงักไปเล็กน้อย หน้าเสียอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอิทธิพลมืดและอำนาจเงินของตระกูลอัครไพศาลตรง ๆ แต่เขายังพยายามรักษารอยยิ้มและศักดิ์ศรี “เปล่าครับคุณอัคร ผมแค่เข้ามาทักทายคุณพราวตามประสาคนคุ้นเคยในวงการสังคม... ไม่มีอะไรพิเศษครับ”

“ถ้าทักทายเสร็จแล้วก็ขอตัวนะครับ พอดีภรรยาผมเธอ ‘เหนื่อย’ และผมอยากพาเธอกลับไปพักผ่อนที่ห้องนอนของเราใจจะขาดแล้ว” อัครินทร์ตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมสะกดให้อีกฝ่ายรู้สถานะ พร้อมกับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นจนหน้าอกอวบอิ่มของพราวพิชชาเบียดเสียดกับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของเด็ดขาด

ภัทรพลพยักหน้ารับแกน ๆ หน้าซีดเผือด ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินเลี่ยงหนีไปทันทีด้วยความหวาดกลัวในอิทธิพลอันล้นฟ้าของซีอีโอหนุ่ม

“คุณอัครินทร์! ปล่อยค่ะ ฉันเจ็บนะ!” พราวพิชชาเอ่ยประท้วงเสียงเบา พยายามแกะมือหนาออกจากเอว ทว่าอัครินทร์กลับไม่ฟังคำคัดค้าน ใบหน้าคมคายบึ้งตึงดุดัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่พร้อมทำลายล้าง ชายหนุ่มออกแรงลากร่างระหงให้เดินกึ่งวิ่งตามเขาไปทางโถงทางเดินด้านหลังห้องจัดงาน ซึ่งเป็นโซนห้องน้ำวีไอพีที่ค่อนข้างเงียบและปลอดผู้คนในเวลานี้

อัครินทร์ผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำวีไอพีขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำสลับทองหรูหรา ลากพราวพิชชาเข้ามาด้านใน ก่อนจะจัดแจงล็อคกลอนประตูเสียงดัง คลิก!

“คุณอัครินทร์! บ้าไปแล้วเหรอคะ ลากฉันเข้ามาในห้องน้ำทำไม!” พราวพิชชาตวาดใส่ด้วยความโกรธและสับสน

ทว่าคำพูดของเธอถูกกลืนหายไปในพริบตา เมื่ออัครินทร์ขยับตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือหนุ่มที่ออกล่าเหยื่อ พุ่งเข้ามาดันร่างระหงของเธอให้แผ่นหลังเนียนติดกับผนังห้องน้ำหินอ่อนเย็นเฉียบ สองมือหนาอันทรงพลังยันผนังคร่อมตัวเธอไว้ กักขังเธอไว้ใต้ร่างสูงใหญ่และแผงอกกว้างอันอบอุ่นจนพราวพิชชาไม่มีทางหนี

“สนุกมากไหมพราวพิชชา?” อัครินทร์เค่นเสียงถาม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวหน้าหวานจนเธอใจสั่น ดวงตาคู่คมของเขาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของความหึงหวงที่ปะทุจนกู่ไม่กลับ “ยืนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทอดสะพานคุยกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าคนทั้งงาน... คุณเห็นผมเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง!”

“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะคะ! คุณภัทรเขาแค่เข้ามาทักทายตามมารยาท และฉันก็ตอบตามมารยาทสังคม! คุณจะมาพาลใส่ฉันทำไม!” พราวพิชชาเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตสบตาเขาอย่างดื้อรั้น หน้าอกอวบอิ่มขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่รัวเบียดชิดกับแผงอกกว้างของเขาจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รุนแรงของกันและกัน

“มารยาทสังคมงั้นเหรอ? แต่แววสายตาที่มันมองคุณ มันอยากจะกลืนกินคุณเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว!” อัครินทร์ตวาดเสียงต่ำ ความโกรธและอารมณ์ดิบปะทุถึงขีดสุดเมื่อเห็นชุดราตรีแหวกอกลึกที่เผยสัดส่วนอันงดงามของภรรยาตรงหน้า “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม... ว่าในนามหรือความจริง คุณคือผู้หญิงของผม! เงินสองหมื่นล้านที่ผมจ่ายไป มันซื้อสิทธิ์เด็ดขาดในตัวคุณทุกตารางนิ้ว ห้ามส่งรอยยิ้มแบบนั้นให้ผู้ชายคนอื่น... ผมหวง!”

คำสารภาพว่า ‘ผมหวง’ ที่หลุดออกมาจากปากของซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาทำเอาพราวพิชชาตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ประมวลผลใด ๆ อัครินทร์ก็โน้มใบหน้าคมคายลงมา บดริมฝีปากหนาอันร้อนผ่าวลงทัณฑ์ประทับแนบแน่นกับริมฝีปากบางสีเชอร์รี่ของเธอทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ!

“อื้อออ!...”

พราวพิชชาร้องประท้วงในลำคอ มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างพยายามยกขึ้นทุบแผงอกแกร่งของเขาเพื่อผลักไส ทว่าอัครินทร์กลับไม่สะทกสะท้าน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงมารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นด้วยมือเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนไปบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ดึงสะโพกมนให้เข้ามาแนบชิดกับหน้าท้องแกร่งของเขาจนรับรู้ถึงความตื่นตัวความเป็นชายที่กำลังร้อนรุ่ม

รสจูบครั้งนี้ดุดัน ผาดโผน และเต็มไปด้วยกระแสความหึงหวงอันเร่าร้อน อัครินทร์บดเบียดกลีบปากนุ่มอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นร้อนแกร่งแทรกซึมผ่านไรฟันเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากของหญิงสาวอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับต้องการจะลบล้างทุกรอยยิ้มและทุกสัมผัสจากชายอื่นให้สิ้นซาก พราวพิชชาดิ้นรนในตอนแรก ทว่ารสจูบที่ทวีความวาบหวาม ซาบซ่าน และเชี่ยวชาญของสามีเผด็จการกำลังสูบเอาเรี่ยวแรงและสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย ร่างระหงเริ่มอ่อนระทวยคาอกแกร่ง เสียงครางเครือแผ่วหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอชวนให้บรรยากาศในห้องน้ำทวีความร้อนแรงถึงขีดสุด

เมื่อเห็นคนใต้ร่างเริ่มโอนอ่อนผ่อนตามและไร้การต่อต้าน อัครินทร์จึงยอมปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ ทว่าเขาเลื่อนมือหนาขึ้นมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดที่เปลือยเปล่า นิ้วเรียวอุ่นร้อนลากผ่านร่องหลังลึกกระตุ้นอารมณ์สวาทจนพราวพิชชาขนลุกซู่ เธอเผลอวาดแขนเรียวขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ยอมรับรสจูบอันดื่มด่ำแลกเปลี่ยนลมหายใจกันอย่างสวาทลึกซึ้ง

อัครินทร์ถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ทว่ายังไม่ยอมให้เธอได้พัก ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงไปที่ซอกคอระหง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนเนียนละเอียดอย่างแรงจนพราวพิชชาร้อง “อ๊ะ...” ด้วยความสยิวปนเจ็บจี๊ด

เขาฝากรอยคิสมาร์กสีกุหลาจาง ๆ ไว้ที่เนินอกขาวอวบอิ่มเพื่อประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเด็ดขาดต่อสายตาโลก

“จำไว้พราวพิชชา... อย่าให้ผมเห็นคุณยิ้มให้ผู้ชายคนไหนแบบนั้นอีก” อัครินทร์กระซิบเสียงแหบพร่าชิดผิวเนื้ออ่อน นัยน์ตาเรียวรีที่จ้องมองลงมาเต็มไปด้วยกระแสความคลั่งรักและปรารถนาอันดุดัน “ไม่งั้น... บทลงโทษครั้งต่อไป มันจะไม่จบลงแค่ในห้องน้ำแน่นอน”

พราวพิชชานอนหอบหายใจสะท้านพิงผนังห้องน้ำ ใบหน้าหวานแดงซ่านหยาดเยิ้ม ริมฝีปากบวมเจ่อจาง ๆ จากรสจูบเมื่อครู่ เธอมองสบตาสามีเผด็จการด้วยความสับสนลึกลับในใจ... หน้าที่หน้าฉากที่ทำร่วมกันในวันนี้ บัดนี้หัวใจหลังฉากของเธอ... มันกลับเต้นแรงและเริ่มสั่นคลอนเพราะสัมผัสอันดุดันที่แฝงความเร่าร้อนของผู้ชายใจดำคนนี้เข้าเสียแล้ว

(จบตอนที่ 5)