ตอนที่ 7: จุดเปลี่ยนที่ทะเลส่วนตัว

ความบอบช้ำจากคำพูดกดดันของคนเป็นแม่สามี และมรสุมอารมณ์รักอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนพายุฤดูร้อน ทิ้งร่องรอยแห่งความเปลี่ยนแปลงไว้ในใจของคนทั้งสองอย่างลึกลับ รอยสีกุหลาบจาง ๆ ที่ยังคงประดับอยู่บนเนินอกขาวและซอกคอระหงของพราวพิชชา คือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า ‘ข้อตกลงแต่งงานในนาม’ นั้นบัดนี้แทบจะไร้ความหมายสิ้นดี

อัครินทร์แสดงออกถึงความรับผิดชอบและความคลั่งรักระดับมหาเศรษฐีด้วยการเคลียร์ตารางงานข้ามสัปดาห์ด่วนที่สุด เขาสั่งเตรียมเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวเพื่อพาร่างบางหนีความวุ่นวายของสังคมไฮโซเมืองกรุง ลัดฟ้ามาพักผ่อนที่เกาะส่วนตัวของตระกูลอัครไพศาลทางภาคใต้ของไทยทันที

ซ่า... ซ่า...

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบหาดทรายขาวละเอียดดังระรัวเป็นจังหวะนุ่มนวล ลมทะเลพัดโชยเอากลิ่นไอเค็มจาง ๆ เข้ามาปะทะผิวเนื้อ พราวพิชชายืนอยู่ตรงระเบียงไม้สักของวิลล่าหรูหลังใหญ่ริมหน้าผา ทัศนียภาพตรงหน้าคือท้องทะเลสีครามไล่เฉดไปจนถึงสีฟ้าอมเขียวมรกตกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เธอสวมชุดเดรสยาวผ้าพลิ้วสีขาวบริสุทธิ์ ตัวเสื้อด้านหลังแหวกลึกโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดสะท้อนแสงแดดยามเย็น

ความเงียบสงบที่ปราศจากสายตาคอยจับจ้องของสังคม ปราศจากเสียงจิกกัดของผู้ใหญ่ ทำให้หัวใจของพราวพิชชาผ่อนคลายลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หมับ...

วงแขนแกร่งและอบอุ่นอันแสนคุ้นเคยสวมกอดเอวคอดกิ่วของเธอจากทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบ พราวพิชชาสะดุ้งน้อย ๆ แต่ไม่ได้ขยับหนี เธอยอมเอนแผ่นหลังนุ่มซบลงกับแผงอกกว้างของอัครินทร์ ชายหนุ่มเปลือยท่อนบนอวดแผงอกล่ำสันและหน้าท้องที่เป็นลอนกล้ามเนื้อสวยงาม สวมเพียงกางเกงขาสั้นสีขาว กลิ่นอายความเป็นชายผสมน้ำหอมแนวซีตรัสสดชื่นโชยมาชวนให้ลุ่มหลง เขาโน้มใบหน้าคมคายมาเกยคางไว้ที่ลาดไหล่บาง ผิวเนื้อแกร่งบดเบียดผิวเนียนละเอียดจนเกิดกระแสความอุ่นระอุ

“ชอบไหมพราว?” อัครินทร์กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดใบหูนิ่ม

“ชอบค่ะ... สวยและสงบมาก ขอบคุณนะคะที่คุณพากันหนีมาที่นี่” พราวพิชชาเอ่ยความในใจ พลางเอื้อมมือเล็กไปวางทับบนหลังมือหนาของเขาที่กุมอยู่ที่หน้าท้องของเธอ

“ตราบใดที่คุณชอบ ผมเปย์ให้ได้ทุกอย่าง...” อัครินทร์กระซิบตอบพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นช้า ๆ พรมจูบซับลงบนลาดไหล่ขาวเนียนเบา ๆ “อยู่ที่นี่... คุณไม่ต้องเป็นคุณหนูพราวพิชชาผู้เพียบพร้อม และผมก็ไม่ต้องเป็นซีอีโออัครินทร์บ้างาน เรามีแค่ ‘เรา’ เท่านั้นพราว”หลังจากยืนรับลมทะเลอยู่ครู่ใหญ่ อัครินทร์ก็จูงมือพราวพิชชาลงมายังนพเก้าหาดทรายส่วนตัวเบื้องล่าง ที่ซึ่งเขาให้คนจัดเตรียมซุ้มดินเนอร์สุดโรแมนติกเอาไว้ล่วงหน้า ซุ้มไม้ไผ่ประดับด้วยผ้าโปร่งสีขาวพริ้วไหวตามสายลม รอบบริเวณจุดเทียนหอมส่งกลิ่นละมุนอวลไปทั่ว ชายหนุ่มคอยเอาอกเอาใจภรรยาสาวตลอดทั้งมื้ออาหาร ทั้งแกะกุ้งมังกรและรินไวน์รสเลิศให้ด้วยตัวเอง แววตาของเขาที่เคยมืดมนดุดัน บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนจนพราวพิชชาใจสั่นสะท้าน เธอไม่เคยคิดเลยว่าพญามารผู้เย็นชาในวันนั้นจะกลายมาเป็นผู้ชายที่แสนดีและใส่ใจเธอได้ถึงขนาดนี้ความใส่ใจและปกป้องของเขาในยามที่เธออ่อนแอที่สุดจากคำพูดของแม่สามี เป็นเหมือนน้ำเย็นที่รดลงบนใจที่แห้งผาก กำแพงหนาชันที่เคยสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเอง บัดนี้ทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีค่ำคืนเดือนหงายมาถึงอย่างรวดเร็ว แสงจันทร์นวลตาสาดส่องกระทบผิวน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัว (Infinity Pool) ของวิลล่าหรูที่สร้างยาวขนานไปกับแนวหาดทรายและท้องทะเลกว้าง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นและแสงไฟวอร์มไลท์สลัวที่ประดับอยู่ตามต้นมะพร้าว

พราวพิชชาก้าวลงมาในสระว่ายน้ำอุ่น ค่ำคืนนี้เธอสลับใส่ชุดว่ายน้ำทูพีซแบรนด์เนมสีดำสนิท ซึ่งขับผิวขาวออร่าดุจน้ำนมของเธอให้ลอยเด่นสะดุดตา ดีไซน์เว้าลึกเน้นอกอวบอิ่มชูชันและสะโพกผายกลมกลึง ความเซ็กซี่เย้ายวนธรรมชาติของเธอทำให้อัครินทร์ที่นั่งจิบไวน์อยู่ริมสระถึงกับตาพร่าและคอแห้งผาก

ชายหนุ่มวางแก้วไวน์ลักชัวรีลงทันที ร่างสูงใหญ่ล่ำสันก้าวลงมาในสระน้ำอุ่น ขยับเคลื่อนตัวผ่านสายน้ำเข้าหาภรรยาสาวราวกับเสือหนุ่มที่กำลังต้อนเหยื่อ พราวพิชชาเห็นสายตาเร่าร้อนกระหายเนื้อของสามีก็เกิดอาการประหม่ารีบจะว่ายหนี ทว่ามือหนาอันทรงพลังของอัครินทร์กลับตวัดเข้ามาคว้าหมับที่สะโพกมนของเธอไว้ได้ทัน

“จะหนีไปไหนครับภรรยา... ชุดนี้คุณตั้งใจใส่มาฆ่าผมชัด ๆ” อัครินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า ดึงร่างระหงเข้ามาแนบชิด

“อ๊ะ... คุณอัคร ปล่อยก่อนค่ะ น้ำมันเย็นนะ” พราวพิชชาอุบอิบใบหน้าแดงซ่าน มือเล็กยันแผงอกแกร่งตึงแน่น

“น้ำอุ่นครับ... แต่ตัวคุณ ‘อุ่น’ กว่าเยอะ” อัครินทร์ไม่ฟังคำประท้วง ชายหนุ่มยกตัวร่างระหงขึ้นจับให้เธอขยับขาเรียวขึ้นโอบรวบเอวสอบของเขาไว้ บังคับให้พราวพิชชานั่งลอยตัวอยู่บนท่อนแขนแกร่งและแผงอกกว้างของเขา สัดส่วนอันอวบอิ่มสัมผัสเสียดสีเนื้อกายเปลือยเปล่าใต้สายน้ำอุ่นจนร้อนรุ่มไปทั้งสรรพางค์กาย

สายตาของทั้งสองสบประสานกันท่ามกลางแสงจันทร์ อัครินทร์ไม่รอช้า โน้มใบหน้าคมคายลงไปประทับบดจูบริมฝีปากบางสีเชอร์รี่ของเธออย่างดื่มด่ำ รสจูบครั้งนี้ไม่ดุดันหึงหวงเหมือนคราวก่อน ทว่ากลับเต็มไปด้วยความซาบซ่าน หวานล้ำ และสวาทลึกซึ้งจนพราวพิชชาแทบจะละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกับสายน้ำ มือเล็กเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่นเพื่อระบายความสยิวซ่าน

เรียวลิ้นแกร่งเกี่ยวกระหวัดกวาดชิมความหวานอย่างเชี่ยวชาญ มือหนาอีกข้างเลื่อนลงไปลูบไล้บั้นท้ายมนใต้น้ำ บีบเค้นเนื้อนุ่มอย่างหนักหน่วงตามอารมณ์ดิบที่พลุ่งพล่าน ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกช้า ๆ แล้วเลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอและลาดไหล่ขาว พรมจูบเรื่อยลงมายังเนินอกอวบอิ่มที่พ้นขอบชุดว่ายน้ำ ขบเม้มยอดอกจนพราวพิชชาร้องครางแผ่วหวาน “อื้อ... คุณอัคร... ขา...” เสียงครางหวานสั่นเครือกลบเสียงคลื่นซัดสาด

“พราว... สัญญาหย่าสองปีนั่นน่ะ” อัครินทร์กระซิบเสียงแหบพร่าชิดผิวเนื้ออ่อน นัยน์ตาเรียวรีสบประสานอย่างคลั่งรัก “ผมอยากจะฉีกมันทิ้งใจจะขาดแล้ว... คุณรู้ไหม?”

พราวพิชชาใจเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ ความอบอุ่นและรักแท้ที่เขาส่งผ่านสายตาและสัมผัสวาบหวามในคืนนี้ พังทลายความกลัวในใจของเธอจนหมดสิ้น “พราว... พราวก็ไม่อยากหย่าแล้วค่ะคุณอัคร”

คำสารภาพของหญิงสาวคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดระเบิดอารมณ์สวาทของซีอีโอหนุ่มให้ปะทุถึงขีดสุด อัครินทร์อุ้มประคองร่างระหงเดินขึ้นจากสระน้ำตรงดิ่งไปยังเตียงนอนกว้างริมระเบียง เพลงรักบทใหม่ที่เต็มไปด้วยความร้อนแรง ซาบซ่าน และทะนุถนอมดำเนินไปท่ามกลางแสงจันทร์และเสียงคลื่นทะเลส่วนตัว สองร่างกายหลอมรวมผูกพันเป็นหนึ่งเดียวด้วยความรักที่แท้จริง... ไม่ใช่เพราะหน้าที่หรือเงินตราอีกต่อไป

(จบตอนที่ 7)