ตอนที่ 8: ถ่านไฟเก่าปะทะระเบิดหึง

ช่วงเวลาดื่มด่ำอันแสนหวานที่เกาะส่วนตัวราวกับความฝันที่ต้องตื่นขึ้นมาพบความจริงอันโหดร้าย ทันทีที่เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวร่อนลงจอดที่กรุงเทพมหานคร ข่าวสังคมออนไลน์ก็ระเบิดขึ้นด้วยภาพหลุดของอัครินทร์ที่เดินออกจากร้านอาหารหรูคู่กับ ‘นิชา’ ไฮโซสาวทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ซึ่งเป็นอดีตคนรักเก่าที่เลิกรากันไปก่อนที่อัครินทร์จะแต่งงาน และเธอยังเป็นผู้หญิงที่คุณหญิงชดช้อยเคยเล็งไว้ให้ลูกชาย

ภาพมุมกล้องที่ดูสนิทสนมบวกกับข้อความใส่สีตีไข่ของเพจกอสซิปว่า “ถ่านไฟเก่าคุ? ซีอีโอหมื่นล้านควงแฟนเก่าเย้ยเมียแต่งในนาม” ทำเอาหัวใจของพราวพิชชาที่เพิ่งเปิดรับความรักดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว ความเชื่อมั่นที่เพิ่งสร้างถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อเธอกลับมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์แล้วพบข้อความไลน์จากเบอร์ปริศนาที่ส่งรูปกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดพร้อมข้อความชวนกรีดใจ:

“ของขวัญต้อนรับกลับจากลอนดอนค่ะคุณพราว... อัครเขาซื้อฝากไว้ให้ฉัน ของในนาม... ยังไงก็สู้ของในใจไม่ได้หรอกนะคะ”

พราวพิชชาปล่อยโฮออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่ ความอับอาย ความเสียใจ และความน้อยเนื้อต่ำใจประดังประเดเข้ามาจนเธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่คนโง่ที่โดนเขาหลอกล่อด้วยรสสวาทที่เกาะส่วนตัว หญิงสาวปาดน้ำตา นัยน์ตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอเดินไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมา หยิบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา เธอจะไม่ยอมอยู่เป็นของตายให้ใครย่ำยีศักดิ์ศรีอีกต่อไป!

ปัง!

เสียงประตูเพ้นท์เฮ้าส์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของอัครินทร์ที่วิ่งหอบหายใจกระชั้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรน ทันทีที่สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง และพราวพิชชาที่กำลังเก็บของ เส้นเลือดที่ขมับของซีอีโอหนุ่มก็เต้นตุบด้วยความโกรธและแรงหึงหวงรุนแรงที่ปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่

“คุณกำลังจะทำอะไร พราวพิชชา!” อัครินทร์ตวาดเสียงต่ำ ก้าวเท้าสืบเข้าหาเธอราวกับพยัคฆ์ร้าย

“ฉันกำลังจะย้ายออกไปจากที่นี่ค่ะ!” พราวพิชชาหันมาเผชิญหน้า แววตาแดงก่ำจากการร้องไห้แต่เชิดหน้าสู้ “ในเมื่อแฟนเก่าคุณกลับมาแล้ว และคุณก็แสดงออกชัดเจนว่ายังอาลัยอาวรณ์กันอยู่ ก็เชิญคุณสองคนเสวยสุขกันให้พอ! ฉันขอคืนอิสระให้คุณตอนนี้เลย!”

“พูดเรื่องบ้าอะไรของคุณ! ผมไม่ได้มีอะไรกับนิชา ภาพนั่นมันภาพเก่าตอนประชุมธุรกิจก่อนที่เราจะไปเกาะกันเสียอีก และผมไม่เคยซื้อกระเป๋าให้ใครทั้งนั้น!” อัครินทร์อธิบายเสียงเข้ม พยายามจะเข้าไปคว้าข้อมือเธอ

“หยุดโกหกซักที! หลักฐานมันคาตาขนาดนี้คุณยังจะปฏิเสธอีกเหรอ!” พราวพิชชาตวาดกลับ ผลักอกแกร่งของเขาออกสุดแรง “ปล่อยฉัน! อย่าเอาสัญญาสองหมื่นล้านมาอ้าง เพราะฉันจะให้คุณพ่อหาเงินมาคืนคุณให้ครบทุกบาททุกสตางค์! ฉันเกลียดคุณ!”

คำว่า ‘เกลียดคุณ’ และท่าทางรังเกียจที่ผลักไสเขา ทำให้อัครินทร์ฟิวส์ขาดในพริบตา ระเบิดหึงจากความคลั่งรักที่สะสมมาพุ่งทะยานถึงขีดสุด ชายหนุ่มรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัว ยกร่างระหงขึ้นอุ้มลอยวืดพาดบ่าแกร่งทันทีโดยไม่สนเสียงหวีดร้อง

“กรี๊ด! ปล่อยนะคุณอัคร บ้าไปแล้วเหรอ! ปล่อย!” พราวพิชชาทุบแผ่นหลังกว้างรัว ๆ ขาเรียวดิ้นพราด

อัครินทร์ไม่สนเสียงประท้วง เขาก้าวเท้ายาว ๆ พาเธอเตะประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปแล้วโยนร่างระหงลงบนเตียงนุ่มหนา ก่อนจะขยับตัวตามขึ้นมาคร่อมทับ กักขังเธอไว้ใต้เรือนร่างสูงใหญ่และแผงอกแกร่งในพริบตา สองมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้กับที่นอนเหนือศีรษะ นัยน์ตาเรียวรีแดงก่ำวาวโรจน์ไปด้วยอารมณ์ดิบและแรงสวาทที่ดุดัน

“เกลียดผมงั้นเหรอ? อยากคืนอิสระให้ผมเพื่อจะหนีไปจากผมมากใช่ไหม!” อัครินทร์เค่นเสียงคำรามชิดใบหน้าหวาน ลมหายใจหอบกระชั้น “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมพราว... ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น! ต่อให้ต้องขังคุณไว้ในห้องนี้ตลอดชีวิต ผมก็จะทำ!”

“คุณมันเผด็จการ! คนใจดำ! อื้อ...”

คำด่าทอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่ออัครินทร์โน้มใบหน้าคมคายลงมา บดริมฝีปากหนาอันร้อนผ่าวประทับแนบแน่นกับริมฝีปากบางของเธออย่างดุดัน รุนแรง และเอาแต่ใจ รสจูบครั้งนี้เต็มไปด้วยรังสีความหึงหวงและต้องการสยบความดื้อรั้น ชายหนุ่มบดเบียดสีกระแทกกลีบปากนุ่มจนพราวพิชชาเจ็บจี๊ด เรียวลิ้นแกร่งร้อนลุ่มแทรกซึมผ่านไรฟันเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกวาดชิมความหวานอย่างดุเดือด ตักตวงและกักขังลมหายใจของเธอไว้จนหมดสิ้น

พราวพิชชาดิ้นรนประท้วง น้ำตาไหลพรากด้วยความสับสนและขัดเคือง ทว่าสัมผัสอันเชี่ยวชาญ ดุดัน และเร่าร้อนรุนแรงของสามีกลับจุดไฟสวาทในกายของเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างระหงเริ่มอ่อนระทวย เสียงประท้วงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางอื้ออึงในลำคอเมื่ออัครินทร์ยอมปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ แต่เปลี่ยนมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วและสะโพกมนอย่างหนักหน่วงจนเนื้อนุ่มขึ้นรอยมือ

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกช้า ๆ แววตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่หยาดเยิ้มปนคราบน้ำตา มือหนาเอื้อมไปจัดการกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอจนเผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีหวานที่โอบอุ้มทรวงอกอวบอิ่มชูชันสะท้อนแสงไฟ อัครินทร์ตาพร่า คอแห้งผาก อารมณ์ดิบสั่งการให้เขาฟัดร่างนุ่มตรงหน้าเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ

“ผมจะพิสูจน์ให้คุณดู... ว่าทั้งตัวและหัวใจของผม มันมีแค่คุณคนเดียวพราว!”

อัครินทร์ซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอระหง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างแรงจนพราวพิชชาร้อง “อ๊ะ... คุณอัคร... พราวเจ็บ...” เสียงหวานครางเครือสั่นสยิว ชายหนุ่มลากเรียวลิ้นร้อนผ่านลำคอลงมายังเนินอกขาวอวบอิ่ม ฝากรอยคิสมาร์กสีกุหลาบเข้มซ้ำ ๆ เพื่อลบล้างทุกความเข้าใจผิด ก่อนจะครอบครองยอดอกสีหวานผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ บีบเค้นโลมเลียอย่างหนักหน่วงจนร่างระหงแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่านรุนแรง

มือหนาเอื้อมลงไปจัดการถอดปราการที่ขวางกั้นของทั้งเธอและเขาออกจนหมดสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว ร่างกายเปลือยเปล่าอันงดงามของพราวพิชชาสะท้อนสู่สายตาคมกริบ ชายหนุ่มแทรกตัวเข้ามากึ่งกลางขาเรียวที่แยกออก สบประสานสายตากับเธอที่นอนหอบหายใจสะท้าน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยกระแสไฟความปรารถนาอันลึกล้ำที่ยากจะดับลง

“พราว... เป็นของผม... ของผมคนเดียว” อัครินทร์กระซิบเสียงแหบพร่า

ก่อนจะขยับกายสอดประสานความเป็นชายอันแข็งแกร่งและร้อนรุ่มเข้าสู่ความคับแน่นนุ่มนวลของเธอจนสุดทางในคราเดียว!

“อ๊ะ!... อื้อออ... คุณอัคร...” พราวพิชชาร้องครางลั่นห้อง เชิดหน้าขึ้น จิกเล็บเรียวลงบนแผ่นหลังกว้างที่มีหยาดเหงื่อไหลซึมเพื่อระบายความเสียวสะท้านที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก

อัครินทร์ไม่ปล่อยให้เธอได้พัก ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกสอบตอกย้ำความสัมพันธ์อันลึกซึ้งเป็นจังหวะที่ดุดัน ร้อนแรง และหนักหน่วงดั่งพายุคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อแผ่วดังประสานกับเสียงครางหวานหยาดเยิ้มของพราวพิชชาที่ดังระงมไม่ขาดสาย บทรักง้อภรรยาระดับซีอีโอสายเปย์ดำเนินไปอย่างเผ็ดร้อน ทุกแรงกระแทกกระทั้นตอกย้ำความบริสุทธิ์ใจและความคลั่งรักที่เขามีต่อเธอ จนกระทั่งทั้งสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงพากันทะยานขึ้นสู่ขอบสวรรค์อันวาบหวามสมบูรณ์แบบพร้อมกัน

ร่างสูงใหญ่ล้มลงนอนหอบหายใจซบหน้ากับอกอวบอิ่ม กอดรัดร่างระหงที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พราวพิชชานอนน้ำตาซึมด้วยความวาบหวามและเหนื่อยล้า ทว่าความแคลงใจหายไปสิ้นเหลือเพียงความอบอุ่นลึกซึ้งที่หลอมรวมหัวใจของทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างแท้จริง

(จบตอนที่ 8)