ตอนที่ 6: พายุฤดูร้อนและอ้อมกอดอุ่น

บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของคฤหาสน์อัครไพศาลเต็มไปด้วยความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากเครื่องเรือนไม้สักทองสลักลายโบราณและโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ที่ส่องแสงสีส้มสลัว แสงแดดจัดจ้านยามบ่ายภายนอกถูกบดบังด้วยผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนาหนักจนทำให้ภายในห้องดูมืดครึ้มและเย็นเยียบ พราวพิชชานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหลุยส์บุนวมตัวใหญ่ มือเรียวบางทั้งสองข้างประสานกันแน่นอยู่บนตักเพื่อสะกดกั้นความประหม่าและความรู้สึกอึดอัดที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

ฝั่งตรงข้ามของเธอคือ ‘คุณหญิงชดช้อย’ มารดาของอัครินทร์ หญิงวัยห้าสิบกว่าที่ยังคงความงดงามและเพียบพร้อมไปด้วยราศีของสตรีชั้นสูง ทว่าดวงตาเรียวรีที่ถอดแบบมาจากลูกชายคนเดียวนั้นกลับฉายแววเรียบนิ่ง เย็นชา และจับจ้องมองมายังสะใภ้หมาด ๆ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้า

“แต่งงานกันมาได้ร่วมสองเดือนแล้วใช่ไหมหนูพราว?” คุณหญิงชดช้อยเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยกระแสความกดดันอันหนักอึ้ง พลางยกถ้วยชาเซรามิกราคาแพงขึ้นจิบช้า ๆ

“ค่ะ คุณแม่” พราวพิชชาขานรับเสียงแผ่ว พยายามรักษารอยยิ้มและกิริยามารยาทให้อ่อนหวานที่สุดตามที่เคยถูกอบรมมา

“แม่เห็นข่าวในหนังสือพิมพ์สังคมสัปดาห์ก่อนแล้วนะ ที่อัครเขาพาลูกออกงานสังคม... ดูรักใคร่หวานชื่นกันดี” คุณหญิงชดช้อยวางถ้วยชาลงกระทบจานรองเสียงดัง คลิก เบา ๆ ทว่ามันกลับบาดลึกในความรู้สึกของคนฟัง “แต่หน้าฉากจะรักกันหวานชื่นขนาดไหน มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะหนูพราว... สิ่งสำคัญที่สุดของสะใภ้ตระกูลอัครไพศาลคือการทำหน้าที่อุ้มท้องทายาทสืบสกุลหมื่นล้านให้เร็วที่สุด”

พราวพิชชาหน้าร้อนผ่าว ลมหายใจเริ่มติดขัด “เรื่องนั้น... พราวกับคุณอัครเรายัง...”

“ยังอะไร?” คุณหญิงชดช้อยตวัดสายตาคมกริบมองทันที “หนูพราว... อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะว่าตระกูลวรโชติเมธีของเธอตกต่ำขนาดไหน เงินสองหมื่นล้านที่อัครเขาอนุมัติไปช่วยพยุงบริษัทพ่อเธอ มันมากพอที่จะซื้อคฤหาสน์พร้อมที่ดินทำเลทองได้หลายสิบหลัง ในเมื่อทางเราจ่ายเงินเต็มจำนวนเพื่อกู้หน้ากู้ตาให้ครอบครัวเธอ สิ่งเดียวที่เธอต้องตอบแทนให้คุ้มค่าคือการมีลูกชายให้อัครินทร์ภายในปีนี้ ไม่ใช่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไปวัน ๆ โดยไม่มีความคืบหน้าแบบนี้!”

คำว่า ‘จ่ายเงินเต็มจำนวนเพื่อกู้หน้ากู้ตา’ และการเปรียบเทียบตัวเธอเป็นเพียงเครื่องมือผลิตทายาทที่ต้องทำงานให้คุ้มราคาเงิน กระแทกเข้ากลางอกของพราวพิชชาอย่างจัง ความอดทนที่พยายามสร้างมาตลอดสองเดือนพังทลายลง หยาดน้ำตาเม็ดใสเริ่มเอ่อคลอดวงตากลมโตคู่สวยด้วยความอับอายและเสียใจขั้นสุด

“พราวทราบค่ะว่าตระกูลของพราวติดค้างอะไรทางนี้...” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหล “แต่เรื่องแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้หรอกค่ะ”

“ถ้าทำไม่ได้ หรือไม่มีปัญญาทำ... สัญญาทางธุรกิจระหว่างสองตระกูลอาจจะต้องมีการทบทวนใหม่นะหนูพราว จำไว้ว่าถ้าไม่มีเงินของอัครไพศาล พ่อแม่ของเธอก็เป็นแค่คนสิ้นเนื้อประดาตัวในสังคม!” คุณหญิงชดช้อยประกาศกร้าวเสียงต่ำ ไร้ความปรานี

พราวพิชชาทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอรีบลุกขึ้นยืนช้า ๆ ยกมือไหว้ลาแม่สามีตามมารยาทอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องโถงใหญ่นั้นทันที หยาดน้ำตาที่สะกดกั้นไว้ไหลร่วงอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป เธอวิ่งตัดผ่านสวนหย่อมและโบกรถแท็กซี่เพื่อตรงดิ่งกลับไปยังเพ้นท์เฮ้าส์เรือนหอทันที โดยไม่สนสายตาของเหล่าคนใช้ที่มองตามด้วยความตกใจ

บ่ายวันเดียวกัน ฟ้าฝนในกรุงเทพมหานครเริ่มแปรปรวนอย่างบ้าคลั่ง เมฆฝนสีดำทะมึนลอยเข้าปกคลุมตึกระฟ้าจนบรรยากาศรอบตัวมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็วราวกับเวลาค่ำคืน สายฝนเม็ดหนาเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นและสายฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นระยะทำให้กระจกบานใหญ่ของเพ้นท์เฮ้าส์หรูสั่นสะท้าน

ภายในห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว พราวพิชชานั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์กว้าง ร่างระหงสั่นเทาด้วยความเหน็บหนาวและความหวาดกลัวต่อเสียงฟ้าร้องภายนอก ทว่าสิ่งที่กัดกินจิตใจของเธอมากที่สุดคือคำพูดถากถางของคุณหญิงชดช้อยที่ตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงสินค้าไร้ค่า เธอร้องไห้จนดวงตากลมโตบวมช้ำ เสื้อคลุมผ้าซาตินตัวบางไม่ได้ช่วยให้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แกรก...

เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ในชุดสูททำงานที่เปียกชื้นละอองฝนจาง ๆ ของอัครินทร์

ชายหนุ่มเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมบอร์ดบริหารระดับร้อยล้าน ทันทีที่เขาได้รับสายรายงานจากคนใช้ที่บ้านใหญ่ว่าพราวพิชชาซึมเศร้าและวิ่งร้องไห้ออกมาจากห้องรับรองของคุณแม่ หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชากลับเต้นผิดจังหวะด้วยความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโยนงานทุกอย่างทิ้งชั่วคราวและเหยียบคันเร่งฝ่าพายุฝนเพื่อกลับมาหาเธอทันที

อัครินทร์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอน ทอดสายตามองร่างบางที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงท่ามกลางความมืด แววตาที่เคยดุดันของเขาอ่อนแสงลงทันที เหลือเพียงความรู้สึกสงสาร ทะนุถนอม และความโกรธกรุ่นลึก ๆ ที่มีต่อทุกคนที่ทำให้ผู้หญิงของเขาต้องเสียน้ำตา

“พราว...” อัครินทร์เอ่ยเรียกเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน ชายหนุ่มขึ้นไปบนเตียงกว้าง ขยับตัวเข้าไปชิดร่างระหงช้า ๆ

พราวพิชชาสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อรับรู้ถึงการมาของเขา เธอรีบเบือนหน้าหนีและพยายามจะขยับตัวถอยห่าง “คุณกลับมาทำไมคะ... กลับไปทำงานของคุณสิ หรือจะกลับมาตอกย้ำเรื่องทายาทหมื่นล้านให้คุ้มเงินสองหมื่นล้านของคุณอีกคน!”

“พราวพิชชา อยู่นิ่ง ๆ” อัครินทร์ไม่ฟังคำประชดประชัน เขาเอื้อมท่อนแขนแกร่งอันอบอุ่นและทรงพลังสอดเข้าโอบรวบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่น ออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างระหงที่อ่อนแอและสั่นเทาก็ตกลงมาอยู่ในอ้อมกอดอันกว้างขวางและแน่นหนาของเขาจากทางด้านหลังทันที

“ปล่อยนะ! ฮึก... ปล่อยฉัน! ฉันบอกให้ปล่อยไง!” พราวพิชชาดิ้นรนทุบตีแผงอกแกร่งของเขา น้ำตาไหลพรากออกมาอีกระลอก

“ไม่ปล่อย... ร้องออกมาให้พอพราว ร้องในอ้อมกอดของผมนี่แหละ” อัครินทร์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหูนิ่ม ชายหนุ่มไม่สนใจแรงทุบตีอันน้อยนิด เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นช้า ๆ จนแผ่นหลังเนียนของพราวพิชชาบดเบียดแนบชิดกับหน้าอกกว้างที่เต้นระรัวไปด้วยความห่วงใย มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาลูบไล้กลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างเบามือเพื่อปลอบประโลม

สัมผัสอันอบอุ่นและปลอดภัยจากอ้อมกอดของสามี ทลายเกราะกำบังอันดื้อรั้นของพราวพิชชาจนหมดสิ้น หญิงสาวหยุดดิ้นรนและซบหน้าลงกับลาดไหล่แกร่งของเขา ปล่อยโฮออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้แผ่วหวานปนเสียงสายฝนภายนอกปั่นป่วนหัวใจของอัครินทร์จนเจ็บปวด ชายหนุ่มกดจูบซับลงบนกลุ่มผมนุ่มและขมับของเธอซ้ำ ๆ

“ใครทำอะไรคุณ บอกผมมา...” อัครินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันเข้มงวด ทว่าแฝงความห่วงใยลึกซึ้ง “ถ้าเป็นเรื่องที่คุณแม่พูด... คุณไม่ต้องไปใส่ใจ สัญญาของเราคือของเรา ไม่มีใครหน้าไหนมาบังคับหรือเปลี่ยนแปรมันได้ทั้งนั้น ตราบใดที่คุณยังเป็นภรรยาของผม... ใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้คุณต้องร้องไห้ แม้แต่แม่ของผมเองก็ตาม”

คำประกาศปกป้องอันทรงพลังทำเอาพราวพิชชาเงยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ ดวงตากลมโตที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาประสานเข้ากับดวงตาเรียวรีที่บัดนี้เต็มไปด้วยกระแสความจริงใจและปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อกันและกันท่ามกลางแสงไฟสลัวจากประกายสายฟ้าภายนอก

“คุณอัครินทร์... คุณพูดจริง ๆ เหรอคะ?” พราวพิชชาถามเสียงสั่น รอยยิ้มจาง ๆ เริ่มปรากฏที่มุมปากบางสีเชอร์รี่

“ผมเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น...” อัครินทร์จ้องมองริมฝีปากบางที่กำลังบวมเจ่อจาง ๆ จากการร้องไห้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุถึงขีดสุด ความต้องการในกายพลุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปเชยคางมนของเธอขึ้น “และตอนนี้... ผมอยากจะปลอบประโลมคุณด้วยวิธีของผมมากกว่าคำพูดแล้วพราว”

ก่อนที่พราวพิชชาจะทันได้ประมวลผลใด ๆ อัครินทร์ก็โน้มใบหน้าคมคายลงมา บดริมฝีปากหนาอันร้อนผ่าวลงประทับแนบแน่นกับริมฝีปากบางของเธอทันที!

“อื้อออ...”

รสจูบครั้งนี้เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวล ทะนุถนอม เพื่อซับเอาความเจ็บปวดให้ทลายหายไป ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เคมีที่รุนแรงและอารมณ์รักที่อัดแน่นมานานก็ทำให้มันแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ซาบซ่าน และดุดันตามสัญชาตญาณ อัครินทร์ใช้เรียวลิ้นแกร่งแทรกซึมผ่านกลีบปากนุ่มเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากของหญิงสาวอย่างลึกซึ้ง พราวพิชชาเผลอครางเครือแผ่วหวานในลำคอ วาดแขนเรียวขึ้นโอบรอบคอแกร่ง ยอมรับและตอบสนองรสจูบอันสวาทลึกซึ้งของสามีอย่างลืมตัว

อัครินทร์เลื่อนมือหนาลงมาปลดปมเชือกผูกเสื้อคลุมผ้าซาตินสีชมพูอ่อนของเธอออกอย่างเชี่ยวชาญ ผ้าเนื้อดีลื่นไหลออกจากลาดไหล่ขาวเนียน เผยให้เห็นชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวตัวบางที่แทบไม่ได้ช่วยปกปิดสัดส่วนอันเย้ายวนใจ หน้าอกอวบอิ่มชูชันสะท้อนแสงไฟสลัวชวนมองจนชายหนุ่มตาพร่า มือหนาอุ่นร้อนเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นทรวงอกนุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ กระตุ้นอารมณ์รักให้เต้นกระเจิดกระเจิง

“คุณอัคร... อ๊ะ... อื้อ...” พราวพิชชาร้องประท้วงเสียงพร่า ยามที่ริมฝีปากหนาถอนออกจากปากแล้วเลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอระหง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนละเอียดสร้างรอยคิสมาร์กสีกุหลาบเด่นชัดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

ชายหนุ่มประคองร่างระหงให้นอนราบลงบนเตียงนุ่มหนา ก่อนจะขยับตัวขึ้นมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้แผงอกแกร่งและเรือนร่างสูงใหญ่ สายตาของทั้งสองประสานกันเต็มไปด้วยกระแสความปรารถนาอันลึกล้ำ ค่ำคืนที่มืดมิดจากพายุฤดูร้อนอันเหน็บหนาวภายนอก บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น เร่าร้อน และวาบหวามจนถึงขีดสุดบนเตียงนอนกว้างเรือนหอหมื่นล้าน โดยที่กฎเกณฑ์และสัญญาทั้งหมด... ถูกหลอมละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกของหัวใจที่ตรงกัน

(จบตอนที่ 6)