INICIAR SESIÓN"เป็นไงคะพี่นาว ศึกหนักเลยใช่มั้ย" เมย์เอ่ยถามมะนาวด้วยรอยยิ้ม "อย่าถามค่ะ หลักฐานชัดเจน แต่พี่ว่าเราสองคนก็ไม่ต่างจากพี่นะ" มะนาวเอ่ยพูดขึ้นจนเพลงขวัญและเมย์ต่างส่ายหน้าเอือมระอา "หนุ่มๆ แก๊งนี้นิสัยต่างกันแต่ความหื่นนี่เหมือนกันจริงๆ ค่ะ" เพลงขวัญพูดขึ้นพร้อมกับสำรวจร่างกายตัวเองว่ายัง
"อ่าส์ เมียครับ อย่าทรมานผัวแบบนี้" ราเชนทร์เอ่ยพูดเสียงสั่นด้วยความเสียวเมื่อโดนมะนาวส่ายเอวบดขยี้ลูกชายเขาผ่านกางเกง "แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรอคะ ไหนบอกเมียหน่อยสิคะ ว่าอยากได้อะไร หืมม วันนี้เมียตามใจทุกอย่างเลย" มะนาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน จนทำให้ราเชนทร์แทบคลั่ง "ออนท๊อปให้หน่อยได้ม
ดินแดนพูดขึ้นพร้อมกับหันหลังกลับไปลากเก้าอี้หันไปทางที่แก๊งเมียตัวเองกำลังนั่งดื่มอยู่ เพราะพวกเธอไม่ขึ้นมาหาพวกเขาแต่นั่งดื่มอยู่ข้างล่าง เช่นเดียวกับมาวินและราเชนทร์ที่ลากเก้าอี้ของตัวเองมานั่งเรียงหน้ากระดานได้แต่มองเมียตัวเองกำลังนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนาน "นายเราเป็นมาเฟียจริงๆ ใช่มั้ยพี่เจ พี
"ไอ้ภาคโทรมายังมึง" ราเชนทร์เอ่ยถามเพื่อนพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเพราะเห็นเวลาสองทุ่มแล้วยังไม่เห็นแก๊งเมียพวกเขามาเลย เพราะด้วยเป็นปาร์ตี้พิเศษจึงทำให้ลูกค้าต่างก็มาจับจองพื้นที่เร็วกว่าทุกวันทำให้ตอนนี้คนเริ่มแน่นร้านทั้งที่ยังไม่ถึงสามทุ่มด้วยซ้ำ "กูโทรไปถามแล้ว ไอ้ภาคบอกว่ากำลังพามา" ม
"รีบครับเมีย เดี๋ยวผัวสาย" ราเชนทร์พูดขึ้นขณะจูงมือเธอวิ่งขึ้นบันไดโดยไม่ได้วิ่งเร็วเท่าไหร่ "เชนทร์รีบก็ลงไปสิจะพานาววิ่งขึ้นมาห้องเรียนทำไม เดี๋ยวๆ เชนทร์ เลยแล้วๆ นาวเรียนชั้นสองเองนะ" มะนาวรีบเอ่ยห้ามราเชนทร์ทันทีเมื่อเขากำลังจะพาวิ่งขึ้นชั้นสาม "อ้าวหรอ ถ้าไม่ห้ามนิพาวิ่งจนชั้นบนสุดเล
หลังจากวันที่ราเชนทร์ขอมะนาวแต่งงานทั้งสองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโดด้วยกันจนตอนนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว โดยราเชนทร์ก็ยังทำหน้าที่ไปรับไปส่งมะนาวที่มหาลัยเหมือนเดิมถึงแม้ว่าจะอยู่คนละทางก็ตาม วันนี้ก็เช่นกันราเชนทร์ขับรถมาส่งมะนาวที่มหาลัยเหมือนเดิม "เป็นอะไรหน้าบึ้งแต่เช้าเชียว" มะนาวเอ่ยถามราเชนทร
"ขอยืมโทรศัพท์ได้มั้ย อยากโทรหายัยอิงอ่ะ" ราเชนทร์ยื่นโทรศัพท์หรูให้เธอทันที เมื่อได้โทรศัพท์แล้วมะนาวก็กดโทรหาเพื่อนตัวเองไม่นานอิงฟ้าก็รับสาย (สวัสดีค่ะ อิงฟ้าพูดค่ะ) "ยัยอิง ฉันเองนะ" (ยัยนาวว คิดถึงแกจัง หายดีแล้วใช่มั้ย เมื่อวานเพื่อนของราเชนทร์ส่งข่าวแกให้ฉันอยู่) "อือ หายแล้ว แก
“ฮึก ไอ้แดนช่วยกูด้วย” ราเชนทร์พูดขึ้นเสียงสั่นน้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนดินแดนตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของเพื่อน “เกิดอะไรขึ้น มะนาวไม่ยอมคุยกับมึงหรอ” ดินแดนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “นาวหนีกูไปแล้ว กูหาเธอไม่เจอ ทำไงดีวะ ฮึก” ราเชนทร์พูดขึ้นทั้งน้ำตา ตอนนี้เขาตันทุก
"ย้อนกล้องทุกตัวกลับไปช่วงเวลาสิบโมงของวันนี้ เร็ว!" ราเชนทร์เอ่ยสั่งด้วยท่าทีกระวนกระวายจนดินแดนเอ่ยถาม "ใจเย็นไอ้เชนทร์ เกิดอะไรขึ้นวะ" "เจเจมาส่งมะนาวตั้งแต่สิบโมงจนตอนนี้เกือบบ่ายทำไมไม่เห็นมาหากู" ราเชนทร์เอ่ยบอกเพื่อนพร้อมกับมองไปที่จอของกล้องทุกตัวในผับ เมื่อลูกน้องเขาย้อนเวลากล้องม
"เงียบแบบนี้แสดงว่าไม่ได้ยินสินะ ให้เมย์กับน้องเพลงมายืนยันก็ได้ว่าเชนทร์พูดแบบนั้นจริงๆ" "ไม่ต้อง แค่นี้ใช่มั้ยที่จะพูด" มะนาวเอ่ยถามราเชนทร์จนเขาหน้าหงอยเมื่อเห็นเธอเอ่ยถามตัดบทเขา "ครับ" ราเชนทร์ตอบไปสั้นๆ "ลุกขึ้นแล้วกลับไปก่อนเถอะ" ราเชนทร์หน้าถอดสีทันทีเมื่อเธอไล่ให้เขากลับ "







