EP.4

            “รักพวกมึงจัง”

            “ไม่ต้องมาทำเป็นซึ้ง ตั้งสติอ่านหนังสือทวนโค้งสุดท้ายได้แล้วมึง”

            ฉันหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมาตรงมุมปาก ยามที่อาจารย์ประจำวิชาก้าวขาเดินเข้ามาในห้องพอดี บรรยากาศคุยเล่นรอบตัวจึงแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดภายในเวลาไม่กี่วินาที เลกเชอร์ชั่วโมงแรกของเช้าวันนี้หนักหน่วงจนสมองของฉันคล้ายจะดับวูบไปหลายรอบ

            ตัวหนังสือภาษาอังกฤษบนหน้าจอโปรเจกเตอร์เริ่มเบลอพร่าละลายกลายเป็นเส้นขนานตั้งแต่เข้าสู่ชั่วโมงที่สอง ความเหนื่อยล้าจากสัมผัสหลังพิตเลนเมื่อคืนยังคงเกาะกุมแน่นหนาอยู่ตามเนื้อตัวจนฉันต้องแอบจิกปลายนิ้วเข้ากับฝ่ามือตัวเองใต้โต๊ะเรียนเพื่อเรียกสติตัวเองไม่ให้หลับพับลงไปต่อหน้าอาจารย์

            ช่วงพักเที่ยง ฉันแทบจะฟุบหน้าลงไปกองกับโต๊ะไม้ทันทีที่สิ้นเสียงบอกเลิกคลาสเรียน

            “คืนนี้มึงต้องเข้าสนามอีกปะ” จีน่าถามขึ้นระหว่างที่กำลังใช้ปลายนิ้วแกะหลอดพลาสติกเสียบลงถังกาแฟ

            “ไป”

            “โอ๊ย” เรย์เงยหน้าขึ้นมาสบตาทันที “แล้วมึงจะเอาเวลาไหนนอนพักผ่อนวะ”

            “ไม่มีเวลาให้พักหรอกช่วงนี้”

            “พูดเหมือนชีวิตตัวเองเป็นนางเอกซีรีส์สู้ชีวิต”

            ฉันหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเพื่อคลายบรรยากาศ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูความเคลื่อนไหวทว่าสายตากลับไปสะดุดอยู่ตรงข้อความแจ้งเตือนใหม่บนแถบบาร์

            พี่เซย์: วันนี้ทีมสปอนเซอร์รายใหญ่เข้าสนามเยอะมาก เมษามาถึงเร็วหน่อยนะ

            ฉันกดพิมพ์ตอบรับข้อความสั้น ๆ กลับไปตามหน้าที่ จังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงพูดคุยจากกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหลังก็ดังแว่วเข้ามาให้ได้ยินชัดเจน

            “พวกมึง เห็นคลิปขุนทัพเมื่อคืนยัง โคตรหล่อเลยอะ”

            “เออ กูดูวนซ้ำไปสิบรอบได้แล้วมั้ง ตอนเขาถอดหมวกกันน็อกออกมาคือใจกูจะวาย”

            “คนอะไรแม่งเท่เกินไป ฟอร์มขับรถดุฉิบหาย”

            ฉันก้มหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ๆ ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ ออกมา

            “เขาเรียนคณะวิศวะที่เดียวกับพี่รามปะมึง”

            “ใช่ คณะฝั่งตรงข้ามเรานี่แหละ เหมือนตอนนี้จะขึ้นมาเป็นนักขับเบอร์หนึ่งเต็มตัวของทีม RED แล้วด้วยนะ”

            “แต่ได้ข่าวมาหนาหูมากว่าตัวจริงหยิ่งชะมัด ไม่สนใจใครเลยสักคน”

            เรย์เบนสายตาหันกลับมามองหน้าฉันทันทีเมื่อได้ยินเสียงบทสนทนานั้นใกล้ ๆ “...ทำไมมึงต้องทำหน้าเหม็นเบื่อขนาดนั้นด้วยเมษา”

            “เปล่า”

            “หน้ามึงเหมือนกำลังด่าใครในใจอยู่เลย”

            “ก็อาจจะด่าอยู่จริง ๆ”

            จีน่าหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ พลางส่ายหัว “มึงนี่แปลกคนนะเมษา คนทั้งสนามซิ่งกรี๊ดเขากันแทบตาย แต่มึงกลับทำหน้าเหมือนเห็นคนบ้า”

            ฉันดูดกาแฟ รสขมในแก้วเงียบ ๆ โดยไม่คิดจะอธิบายอะไรต่อ จะให้ฉันตอบเพื่อนกลับไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเมื่อคืนตอนตีหนึ่ง ผู้ชายมาดนิ่งสะกดสายตาคนที่ใคร ๆ ต่างพูดถึงเพิ่งจะยืนใช้ร่างกายสูงใหญ่ขวางทางเดินฉันอยู่หลังอู่ซ่อมบำรุง แถมยังพ่นประโยคบ้า ๆ ที่ทำให้ใจแกว่งออกมาอีกต่างหาก

            ฉันหลับตาลงแน่นแวบหนึ่งเพื่อไล่ตะกอนความคิด ก่อนจะรีบเปิดหน้าชีทเพื่ออ่านเนื้อหาถัดไป หวังจะให้คำศัพท์แพทย์ช่วยหยุดภาพใบหน้าคมคายนั้น ทว่ายังไม่ทันที่สายตาจะกวาดอ่านได้ถึงสองบรรทัดเต็ม เสียงฮือฮาและเสียงกระซิบกระซาบจากบริเวณหน้าห้องเรียนก็ดังระงมขึ้นพร้อมกัน

            ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะเงยหน้ามองตามสายตาของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ แล้วร่างกายของฉันก็ต้องแข็งค้างไปชั่วขณะ

            กลุ่มนักศึกษาผู้ชายในชุดเสื้อช็อปสีแดงเข้มขยับก้าวขาเดินผ่านแนวบานประตูกระจกหน้าห้องเลกเชอร์เข้ามาด้านใน พี่รามเดินนำหน้าเข้ามาก่อนเพื่อพูดคุยติดต่อธุระกับอาจารย์ผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ส่วนด้านหลัง ขุนทัพขยับฝีเท้าก้าวตามเข้ามาติด ๆ พร้อมกับวินทร์และจอมขวัญ

            เสียงซุบซิบภายในห้องทวีความดังขึ้นทันทีจนเกือบกลายเป็นความวุ่นวาย

            “นั่นแก๊ง RED ENGINEERING ปะวะมึง”

            “เชี่ย หล่อจัดยกกลุ่มเลยว่ะ”

            “คณะวิศวะข้ามฝั่งมาทำอะไรที่ตึกแพทย์เนี่ย”