EP.5

            จังหวะการเต้นของหัวใจฉันตกวูบลงไปทันที ขุนทัพยังไม่ได้เบนสายตามองมาทางจุดที่ฉันนั่ง หรืออาจจะเห็นแล้วแต่เขาเลือกที่จะรักษาสีหน้าเรียบนิ่งเฉยชาเอาไว้ เสื้อช็อปสีแดงเข้มพาดอยู่บนลาดไหล่กว้างทำให้ร่างกายสูงใหญ่ของเขาดูโดดเด่นตัดกับสภาพแวดล้อมสีขาวสะอาดของตึกคณะแพทย์อย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนอยู่กันคนละโลกเกินไป

            ทว่าในวินาทีที่กลุ่มคนเสื้อช็อปแดงกำลังจะก้าวฝีเท้าผ่านพ้นพิกัดแถวที่ฉันนั่ง ขุนทัพกลับเบนใบหน้าคมคายหันมาทางนี้พอดี

            สายตาของเราสองคนชนกันเข้าเต็ม ๆ ในระยะที่ไม่ได้ตั้งตัว

            ฉันรีบก้มหน้าหลบสายตาลงมองแผ่นชีทบนโต๊ะเรียนทันทีเพื่อตัดสัมผัส แต่มันกลับช้าเกินไป เพราะก่อนที่ฝีเท้าของคนกลุ่มนั้นจะพ้นผ่านแนวประตูเหล็ก ฉันได้ยินเสียงจอมขวัญหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดังแว่วลอดเข้ามาให้ได้ยิน

            “เออ โลกมันกลมดีว่ะมึงว่าไหม”

            ฉันเพ่งสายตาจ้องมองตัวหนังสือในชีทตรงหน้าอยู่พักใหญ่ บังคับตัวเองให้นิ่งสนิทที่สุด แต่ในสมองกลับว่างเปล่าไม่รับรู้ข้อมูลการเรียนใด ๆ ทั้งสิ้น เสียงปิดประตูบานหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง อาจารย์ผู้สอนเริ่มขยับก้าวขาขึ้นโพเดียมเพื่อบรรยายเลกเชอร์ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ด้านนอกตึก กลุ่มสมาชิกทีม RED ENGINEERING เดินหายลับสายตาไปเรียบร้อยแล้ว

            “เมษา” จีน่าเอ่ยปากเรียกเสียงเบาพลางใช้ข้อศอกสะกิดแขน

            ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันไปมอง “ว่าไงมึง”

            “มึงโอเคเปล่าวะ”

            “โอเคดิ ทำไมจะไม่โอเค”

            “แต่หน้ามึงดูไม่โอเคอย่างแรงเลยนะตอนนี้”

            ฉันทอดถอนหายใจยาวออกมาเบา ๆ พลางยกฝ่ามือขึ้นกุมขมับซ้าย “กูแค่ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ”

            `เรย์หรี่ตากลมโตมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ราวกับกำลังใช้สายตาจับผิดอาการฝืน แต่อาจเป็นเพราะสังเกตเห็น ความล้าตรงใต้ตาของฉันชัดเจน สุดท้ายเพื่อนสนิทจึงยอมละสายตากลับไปโดยไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ คาบเรียนช่วงบ่ายเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนน่าหงุดหงิด

            ฉันแทบไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับเนื้อหาบนกระดานเลยสักนิด ภาพเหตุการณ์มืดสลัวหลังอู่ซ่อมรถเมื่อคืนยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ โดยเฉพาะน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบกับประโยคสุดท้ายของขุนทัพ

            “ ยังนอนละเมอเหมือนเดิมไหม ”

            ประสาทชะมัด

            เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นตอนเกือบห้าโมงเย็น ฉันรีบกวาดชีทเอกสารทั้งหมดลงกระเป๋าสะพายอย่างรวดเร็วเพราะต้องรีบเดินทางกลับหอพักไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดเรซควีนก่อนที่จะถึงเวลาเข้าสนามแข่งนัดหมาย ทว่าในจังหวะที่ขยับขาก้าวเดินยังไม่ทันจะพ้นโถงทางเดินใต้ตึกเรียน

            “เมษา”

            น้ำเสียงราบเรียบอันคุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ส่งผลให้ก้าวเท้าของฉันต้องชะงักกึกลงทันที พอหมุนตัวหันกลับไปมอง ก็เจอร่างสูงของรุ่นพี่โซลยืนอยู่ตรงบันไดทางลง มือข้างหนึ่งของเขาถือหนังสือเล่มหนาเตอะ สีหน้าภายใต้กรอบแว่นดูนิ่งสงบสนิทเหมือนทุกวัน

            “พี่โซล” ฉันส่งเสียงทักทายออกไป

            “กำลังจะกลับแล้วเหรอครับ”

            ฉันพยักหน้ารับคำ “ค่ะ”

            โซลจดจ้องดวงตาคู่ล้าของฉันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะขยับฝีขาก้าวเข้ามาใกล้แล้วพูดต่อ “ใต้ตาเราดูคล้ำกว่าเมื่อวานอีกนะ”

            ฉันหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมาตรงมุมปากเพื่อแก้เก้อ “อ๋อ ช่วงนี้อ่านหนังสือดึกไปหน่อยค่ะพี่”

            “อ่านหนังสือเยอะ หรือทำงานเยอะกันแน่”

            ฉันเลือกที่จะเงยหน้าสบตาเขานิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไร พี่โซลรู้เรื่องที่ฉันทำงานพาร์ตไทม์กลางคืนที่สนาม MIDNIGHT CIRCUIT ตั้งแต่สมัยฉันอยู่ปีหนึ่งแล้ว เขาเป็นเพียงคนเดียวในคณะที่เข้าใจและไม่เคยเอ่ยปากถามซักไซ้ไล่เลียงเรื่องส่วนตัวเกินความจำเป็น แต่กระนั้นเขาแกล้วกลับสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ บนใบหน้าฉันอยู่ตลอดเวลา

            “พักผ่อนบ้างนะ”

            “พยายามอยู่ค่ะพี่โซล”

            รุ่นพี่พยักหน้าตอบรับเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะยื่นกล่องนมรสหวานเย็นจัดในมือมาให้ตรงหน้า “เอาไปกินรองท้องก่อนไปเรียนต่อเถอะ”

            ฉันมองกล่องนมทรงสี่เหลี่ยมตรงหน้าแล้วหลุดยิ้มจริงใจออกมานิดหนึ่ง ยื่นมือไปรับมาถือไว้ “ขอบคุณมากนะคะพี่”