EP.6

           “อืม” เขาตอบรับเพียงแค่นั้นในคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินแยกออกไปตามโถงทางเดินเงียบ ๆ

            จีน่าที่แอบยืนสังเกตการณ์อยู่ทางด้านหลังรีบถลาตัวเข้ามาหาทำท่าเหมือนจะกรี๊ด “โอ๊ยเมษา! ผู้ชายงานดี อบอุ่นแบบพี่โซลนี่มึงไปหามาจากพิกัดไหนอีกวะ”

            “หยุดมโนได้แล้วมึง”

            “พี่โซลแม่งดูแลมึงดีเหมือนเป็นแฟนมึงเลยเอาดี ๆ”

            “ไม่ใช่แฟน แต่อย่ามโนไปไกลเถอะมึง”

            เรย์ขยับก้าวตามเข้ามาสมทบพลางพยักหน้าเห็นด้วยทันที “เออ กูเห็นด้วยกับจีน่านะ แต่พี่เขาไม่ได้เหมือนแฟนหรอก ดูทรงแล้วเหมือนเป็นแม่มึงคนที่สองมากกว่า”

            ฉันหลุดหัวเราะขำพรืดออกมาทันทีเพราะคำพูดของเพื่อน บรรยากาศอึดอัดตึง ๆ ที่เกาะกุมอยู่ในอกมาตลอดช่วงบ่ายคลายตัวลงไปได้นิดหน่อย ทว่ายังไม่ทันที่พวกเราจะได้ขยับปากพูดเล่นอะไรต่อ เสียงระเบิดท่อไอเสียและแรงเครื่องยนต์ที่ดังลั่นมาจากตัดถนนหน้าตึกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ฝั่งตรงข้ามก็ดังแทรกเข้ามาอย่างรุนแรง

            บรื้นนน

            กลุ่มนักศึกษาที่กำลังเดินขวักไขว่อยู่แถวทางเชื่อมตึกพากันหันสายตาไปมองตามที่มาของเสียงโดยอัตโนมัติ รถสปอร์ตคูเป้สีดำด้านโหลดเตี้ยคันคุ้นตาเลี้ยวโค้งเข้ามาจอดสนิทอยู่ตรงบริเวณหน้าตึกคณะวิศวะฝั่งตรงข้าม แม้ระยะห่างจะไกลกันพอสมควรแต่ฉันกลับจำรูปทรงและไลน์ตัวถังของรถคันนั้นได้ทันทีในพริบตา

            รถของทีม RED ENGINEERING

            จีน่าชะโงกหน้าข้ามแนวระเบียงเหล็กไปมองด้วยแววตาเป็นประกาย “เชี่ย นั่นรถของขุนทัพปะมึง”

            เรย์หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ พลางส่ายหัว “มหาวิทยาลัยนี้คงจะลุกเป็นไฟเพราะผู้ชายแก๊งนี้จริง ๆ ว่ะ”

            ฉันรีบละสายตาออกจากภาพรถสปอร์ตสีดำคันนั้นทันที ก่อนจะขยับฝีเท้าเดินนำหน้าออกไปตามทางเชื่อมตึก “กูกลับก่อนนะมึง”

            “อ้าว เดี๋ยวดิมึง! รอพวกกูด้วย”

            เสียงจีน่ากับเรย์ตะโกนไล่หลังพลางออกตัววิ่งตามมา ทว่าในจังหวะที่เรียวขาก้าวเดินมาถึงกึ่งกลางของทางเชื่อมระหว่างตึกคณะ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนกลับดังสวนบันไดขึ้นมาจากฝั่งตรงข้ามพอดี

            ฉันเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณโดยไม่ตั้งใจ

            แล้วฝ่าเท้าของฉันก็ต้องหยุดชะงักลงสนิททันที

            ขุนทัพ

            เขากำลังเดินก้าวขึ้นบันไดตึกมาด้วยท่วงท่านิ่ง ๆ เสื้อช็อปสีแดงเข้มประจำคณะพาดหลวม ๆ อยู่บนลาดไหล่กว้าง มือหนาข้างหนึ่งถือกุญแจรถสปอร์ตเอาไว้ นิ้วเรียวตวัดกุญแจเล่นไปมา ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ไร้กระแสความรู้สึก กลุ่มนักศึกษาแถวนั้นเริ่มพากันปัดสายตามองตามหลังเขาอีกครั้ง แต่เจ้าตัวกลับวางท่าทีเฉยชา ไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว

            ขุนทัพหยุดก้าวเท้า ยืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้าฉันเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

            ก่อนที่สายตาคมกริบคู่นั้นจะเลื่อนต่ำลงมาหยุดนิ่งอยู่ตรงกล่องนมเย็นในมือของฉัน

            จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตากลับขึ้นมาจ้องใบหน้าของฉันใหม่อีกครั้ง แววตานิ่งลึกเดาใจยาก

            “กินแค่นั้นอิ่ม?”

            ฉันนิ่งใบ้ไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกซ้ายจะกระตุกปัดแกว่ง จีน่ารีบหันขวับมามองหน้าฉันทันทีด้วยแววตาตื่น ๆ ส่วนเรย์เริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังสัมผัสได้ถึงมวลความผิดปกติบางอย่างระหว่างเราสองคน

            อันตรายเกินไปแล้ว

            ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก รีบเค้นสติตั้งรับอารมณ์ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่พยายามรักษาความปกติเอาไว้ให้มากที่สุด

            “เรื่องของฉันไหมคะ”

            ขุนทัพยืนนิ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาคมกริบคู่นั้นจดจ้องมองทะลุความฝืนของฉันอย่างรู้ทัน

            “ก็จริง”

            เขาส่งน้ำเสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาแค่นั้น แล้วขยับร่างกายสูงใหญ่เดินก้าวผ่านลาดไหล่ของฉันไปเฉย ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในวินาทีที่ร่างของเขาเบียดผ่านระยะประชิดไปจนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ประโยคคำพูดเรียบ ๆ ที่เบาหวิวกลับดังขึ้นอีกครั้ง เป็นระดับเสียงที่มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินมันชัดเจน

            “ใต้ตาคล้ำ”