EP.7

            ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ไปชั่ววินาที รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวจะลดฮวบลงไปดื้อ ๆ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของขุนทัพเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งแผ่นหลังกว้างหายลับไปสุดทางเชื่อมตึก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ กับกระแสความปั่นป่วนในอกที่ฉันเริ่มจะควบคุมมันไม่อยู่

            “เดี๋ยวนะมึง”

            จีน่าหันขวับมามองหน้าฉันทันที ตาโต ๆ ของมันเบิกกว้างขึ้นด้วยความอยากรู้ “เมื่อกี้ขุนทัพเขาเดินเข้ามาคุยกับมึงเหรอเมษา”

            “ก็…ถามเรื่องทั่วไปน่ะ” ฉันพยายามปรับระดับเสียงให้ราบเรียบที่สุดขณะก้าวขาเดินต่อ

            “ทั่วไปตรงไหนวะ”

            เรย์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกัน มองตามพิกัดที่แผ่นหลังของขุนทัพเพิ่งเดินผ่านไปช้า ๆ ก่อนจะหันสายตากลับมามองหน้าฉัน “มึงไปรู้จักกับพวก RED ENGINEERING ตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ไม่ได้รู้จักสักหน่อย”

            “อ้าว แล้วถ้าไม่รู้จักกัน แล้วเขาจะเดินมาทักมึงทำไม”

            ฉันเม้มริมฝีปากแน่นเข้าหากันเล็กน้อยพยายามซ่อนอาการเลิ่กลั่ก บังคับฝีเท้าให้ก้าวเดินเร็วขึ้น “ก็แค่เคยเดินสวนกัน เจอกันที่สนามแข่งบ้างเฉย ๆ”

            “เจอระดับไหนวะ ถึงขนาดเดินเข้ามาทักเรื่องใต้ตาคล้ำเนี่ยนะ”

            “เรย์” ฉันส่งเสียงปรามเพื่อนเบา ๆ

            “เออ ๆ กูถามดูเฉย ๆ ไหมล่ะ”

            หลังจากนั้นฉันก็เลือกที่จะเงยหน้าเดินต่อโดยไม่ยอมตอบคำถามอะไรอีก เพราะรู้ดีว่าในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเสี่ยงที่จะหลุดพิรุธให้เพื่อนจับได้มากขึ้นเท่านั้น จีน่ากับเรย์หันไปมองหน้ากันเงียบ ๆ ท่าทางเหมือนเริ่มจะสัมผัสได้ถึงมวลความผิดปกติบางอย่าง แต่สุดท้ายเมื่อเห็นว่าฉันนิ่งสนิทและไม่ยอมเปิดปาก พวกมันจึงยอมถอยทัพและปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป

            “โอเค ไม่ถามต่อแล้วก็ได้” จีน่ายกสองมือขึ้นทำท่าทางยอมแพ้ “แต่กูขอเตือนมึงไว้ก่อนเลยนะเมษา ผู้ชายกลุ่มนั้นน่ะดูอันตรายทุกคนเลย”

            เรย์พยักหน้าเห็นด้วยทันทีอย่างรวดเร็ว “Especially คนเมื่อกี้…สายตาแม่งดุฉิบหาย”

            ฉันหลุดหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาในลำคอ สายตาก้มมองพื้นปูนขัดผิวเรียบใต้ตึกเรียน

            ถ้าพวกมันรู้ว่าคำว่า ‘อันตราย’ ที่กำลังพูดถึงมันอยู่ระดับไหน พวกมันคงเลิกตั้งคำถามไปนานแล้ว

            ฉันเดินทางกลับมาถึงหอพักตอนเกือบหนึ่งทุ่ม ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงด้วยสภาพที่ร่างแทบจะพังทลาย ทั้งที่งานพาร์ตไทม์ช่วงกลางคืนยังไม่ได้เริ่มต้นขึ้นด้วยซ้ำ ชีทเอกสารเรียน ถูกโยนกองทิ้งไว้ตรงปลายฟูกอย่างไม่ไยดี ฉันขยับขาก้าวเดินเข้าห้องน้ำไปวักน้ำล้างหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเช็ดผิว มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานยาว

            ผิวเนื้อบริเวณใต้ตาหมองคล้ำขึ้นชัดเจนจริง ๆ อย่างที่ขุนทัพพูดทักไว้ตอนเย็น

            ฉันทอดถอนหายใจออกมาแรง ๆ ครั้งหนึ่ง พลางหยิบทิชชู่มาซับหน้า

            แล้วเขาจะมาคอยจับสังเกตเรื่องของฉันทำไมกัน

            ครืด— ครืด—

            โทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือส่งแรงสั่นสะเทือนขึ้นมา ฉันเดินออกไปหยิบเปิดหน้าจอขึ้นดู เป็นข้อความจากพี่เซย์ที่ส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันไลน์

            พี่เซย์: วันนี้มีทีมสปอนเซอร์รายใหญ่จากฝั่งญี่ปุ่นเข้าสนามนะ เมษาอย่าลืมเปลี่ยนเป็นชุดเซ็ตสีดำล่ะ

            ฉันพิมพ์ข้อความตอบรับสั้น ๆ กลับไปตามหน้าที่ ก่อนจะรีบจัดการแต่งหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้า สี่สิบนาทีต่อมา รถแท็กซี่คันสีเขียวเหลืองก็เลี้ยวโค้งเข้าสู่พื้นที่หน้าสนาม MIDNIGHT CIRCUIT อีกครั้ง

            แสงสีส้มสลัวจากสปอตไลท์ดวงใหญ่ โลกกลางคืนขยับแขนต้อนรับฉันทันทีในพริบตา เสียงแผดคำรามของเครื่องยนต์รอบจัด แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวจัด ละอองกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ลอยอบอวล ฝูงชนที่เดินเบียดเสียดกัน และเสียงหัวเราะคุยเล่นรอบบริเวณ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติเหมือนอย่างเช่นทุกวัน

            “เมษา!”

            เสียงพี่เซย์ตะโกนเรียกพร้อมชูมือขึ้นโบกไปมาจากบริเวณพื้นที่หน้าพิตเลน ฉันรีบก้าวเท้าฉับ ๆ เดินเข้าไปหาทันที

            “วันนี้มาสายนิดนึงนะเรา”

            “ขอโทษค่ะพี่เซย์ พอดีทางเข้าสนามรถติดมากเลย”

            ฉันยื่นมือไปรับแฟ้มตารางงานกับตัววิทยุสื่อสารคลื่นสั้นมาถือไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเบนสายตากวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณสนามแข่ง ค่ำคืนนี้จำนวนฝูงชนหนาตากว่าเมื่อคืนหลายเท่า กลุ่มตัวแทนสปอนเซอร์ต่างชาติเดินกันขวักไขว่อยู่ตรงบริเวณโซน VIP ชั้นบน ขณะเดียวกัน กลุ่มช่างภาพนับสิบร่างก็เริ่มพากันไปตั้งขาตั้งกล้องรัวชัตเตอร์อยู่บริเวณหน้าอู่ของทีม RED ENGINEERING กันเรียบร้อยแล้ว

            กระแสความนิยมแรงจริง ๆ นั่นแหละ

            “เมษา เดี๋ยวเปลี่ยนคิวขึ้นไปดูแลแขกตรงโซน VIP รอบแรกก่อนนะ” พี่เซย์หันมาสั่งงานพลางขีดปากกาสีแดงลงบนกระดาษ

            “ได้ค่ะ”

            “เออ แล้วคืนนี้ก็ระวังตัวจากมิรินไว้หน่อยละกัน”

            ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย “ทำไมเหรอคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

            พี่เซย์ลอบถอนหายใจยาวออกมาเบา ๆ ละสายตาจากแผ่นกระดาษขึ้นมามองหน้าฉัน “ช่วงนี้นางอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ”

            “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนูด้วยล่ะคะ”

            ผู้จัดการเรซควีนนิ่งเงียบไปสองวินาทีเต็ม สายตาจดจ้องใบหน้าของฉันก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “ก็เพราะขุนทัพไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนเลยน่ะสิ…แต่วันสองวันนี้ สายตาของเขาดันเริ่มขยับมามองมึงบ่อยเกินไปแล้ว”

            ฉันชะงักร่างกายไปทันที หัวใจกระตุกวูบ “พี่เซย์คะ—”

            “พี่ไม่ได้ว่าอะไรหรอกเมษา” เธอยกมือขึ้นขัดจังหวะพลางขยับสูบบุหรี่ไฟฟ้า ควันสีขาวลอยม้วนตัวในอากาศ “แต่มหาลัยหรือสนามแข่งแบบนี้ พวกผู้หญิงบางกลุ่มชอบเอาเรื่องผู้ชายมาแข่งกันเอง ยิ่งขุนทัพโปรไฟล์ดีขนาดนั้น นางยิ่งไม่ยอม ระวังตัวไว้หน่อยก็พอ”

            ฉันนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับคำเบา ๆ อย่างเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี

            ที่นี่ไม่ได้น่ากลัวแค่เรื่องความเร็วของรถแข่งหรอก บางครั้ง…เรื่องของ ‘คน’ มันชวนให้อึดอัดและเหนื่อยล้ากว่ากันตั้งเยอะ

            “เมษา! ฝั่งนู้นเรียกหาป้ายไฟแล้ว” เสียงทีมงานอีกฝั่งตะโกนแทรกเข้ามาพอดี

            “ค่ะ! กำลังไปค่ะ” ฉันส่งเสียงตอบรับแล้วรีบหมุนตัวเดินแยกออกมาทันที

            ทว่าในจังหวะที่เรียวขากำลังจะก้าวไปถึงช่วงบันไดทางขึ้นโซน VIP ด้านบน

            บรื้นนน—!!