Masukแต่หารู้ไม่ว่าตัวเองก็โดนรีวิวแล้วเหมือนกัน แต่แค่ช้างไม่ได้ยินตอนที่แก้มยุ้ยพูด ช้างอยู่นอกห้อง ก็เลยไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินก็คงจะช็อกยิ่งกว่านี้อีก แกร๊ก! เสียงเปิดประตูดังขึ้น จินก้าวขากลับเข้ามาในห้อง ตามด้วยไตเติลและทิศเหนือ จินชะงักสายตามองช้างที่ยืนด้อมๆ มองๆ แอบอยู่ตรงหลืบทางเดินนอกห้องรับแขกท
“อีมิมันวาสนาดีแต่เกิด แต่มึงเกิดมามีกรรมไง อีพวกเสร็จยากหรือไม่เคยเสร็จเลยเนี่ย กรรมเยอะ” เส้นด้ายเอ่ย “เอางี้ เต็มสิบพวกมึงให้เท่าไหร่” “ของกูให้สิบเต็มร้อย” แก้มยุ้ยเอ่ย “กูให้สิบเต็มร้อยเหมือนกัน” เส้นด้ายพยักหน้าเห็นพ้อง “ส่วนกู สามเต็มสิบ แล้วมึงล่ะ” ยี่หวาหันมาจ้องหน้าไอมิเอะ “เอ่อ...มีแค
“มึงก็ไม่เสร็จเหมือนกันเหรอ” ยี่หวาเอ่ยถาม “ไหนเมื่อกี้มึงพูดอีกอย่าง” “ก็มันอยู่ไง กูก็เลยต้องพูดแบบนั้น กูก็ต้องให้เกียรติผัวกูไหม เอาจริงๆ กูอ่ะเสร็จบางที แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยเสร็จ บางทีก็แบบ ให้โอกาสกูได้ร้องก่อนได้ไหม แค่อ้าปากมันก็ถึงฝั่งแล้ว กูจะบ้า” แก้มยุ้ยตอบพร้อมทำหน้าเพลีย “อีช้างแตกไวเห
“กูว่ามึงรีวิวอาหารยังละเอียดกว่านี้อีก” แก้มยุ้ยเอ่ย “ก็เราไม่รู้จะพูดอะไรนี่…” ไอมิเอะตอบเสียงอ่อย ก่อนก้มหน้าลูบหัวจูเนียร์ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เมื่อกี้ยังปรึกษาเรื่องนมอยู่เลย พอเรื่องผัวตัวเองนี่ทำเป็นสาวเรียบร้อยเลยนะ” เส้นด้ายมองหน้าเพื่อนอยู่สองวินาที ก่อนพึมพำ “ทำไม กลัวพวกกูหิวผัว
“นี่ กูปรึกษาอะไรหน่อยสิ” ยี่หวาพูดแทรกขึ้นมา ทำให้เส้นด้ายหันไปมองทันที “อะไรอีก จะอวดเหมือนมันรึไง” ยี่หวาเอนหลังพิงโซฟา พลางกวาดตามองเพื่อนแต่ละคน ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่แก้มยุ้ยกับช้างที่นั่งติดกัน “ช่วงนี้ผัวพวกมึงเป็นไง” “เป็นไงคืออะไร” เส้นด้ายก็เลิกคิ้ว “ก็เรื่องบนเตียง เป็นไง” “ก็เริ่ด
“จริงเหรอ?” “โลกเรามีแรงโน้มถ่วง นมมึงใหญ่ขนาดนั้น มันจะเต่งตึงตลอดได้ยังไง มันก็ต้องมีหย่อน มีหลุดบ้าง เป็นธรรมดา” “ใหญ่แค่ไหน?” ช้างที่นั่งฟังมาตลอดก็ตาลุกวาวทันทีทำให้ทุกคนหันไปมอง ช้างมองไอมิเอะตั้งแต่ศีรษะจรดอกอย่างมีเลศนัย แม้เสื้อที่เธอใส่จะมิดชิดจนเห็นเพียงสัดส่วนของเนินอกเท่านั้น แต่ก็ด
เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงครางไว้ ดวงตาก็ปรือพยายามปิดแน่น แสร้งทำเป็นหลับ แต่ร่างกายกลับโอนอ่อนรับสัมผัสทุกจังหวะอย่างปฏิเสธไม่ได้ “อื้ม…อ๊า” เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาในที่สุด ปลายนิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น สะโพกพลอยยกขึ้นตอบสนองแรงลิ้นอย่างไม่รู้ตัว จินก็เร่งจังหวะลิ้นแรงขึ้น กวาดลึกลงไปทุกซอ
ไอมิเอะก้มหน้าลงเล็กน้อย พวงแก้มร้อนขึ้นมาจนไม่กล้าเงยหน้ามองคุณแม่ มือบางยังคงลูบขนเจ้าก้อนขนไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว ราวกับใช้เป็นข้ออ้างเพื่อซ่อนความเขินที่ใจเต้นแรง “ฮงโตะนิ จินคุงโนะ อิเอนิ อิคุโน” (เราจะไปอยู่บ้านของจินจริงๆ เหรอคะ) “อืม ฮงโตะวะ โอกาซัง โมะอิคิทาคุนะอินะดาเกะโดะ เดะโมะ โจเกียวงา
แต่ยังไม่ทันได้หายใจ เขาก็กระแทกแก่นกายสวนเข้ามาอย่างหนักหน่วง ไม่ยั้งแรงแม้แต่น้อย แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้รถสั่นสะเทือน จังหวะถี่และแรงจนรถยนต์โยกไหวเป็นจังหวะอย่างชัดเจน ไอมิเอะกัดฟันพยายามทน เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ มือเล็กจิกกับเบาะเพื่อหาที่เกาะ แต่จินกลับเอื้อมมือใหญ่มาบีบแก้มทั้งสองข้างของเ
“เฮ็ดไปทั่วน้อคูบา เป็นได๋ปานหนิ จื่อบ่” ช้างเอ่ยพลางเช็ดเลือดออกจากเสื้อให้เสือ โดยคำพูดของช้างแทบจะไม่ได้เข้าหูเสือเลย ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความโกรธ มือยังกำแน่นเหมือนพร้อมจะลุยต่อทุกเมื่อ “นั่นล่ะ อย่าไปกวนเพิ่นอีก เพิ่นเป็นคนใจฮ้าย ต่อไปกะอยู่สื่อๆ คือแข่วทางเทิงเด้อ” “...!!!!” เสือเพียงขมวด







