Masuk“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“…!!” จินกำหมัดกำแน่นขึ้นทันที จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น แต่เขายังคุมอารมณ์เอาไว้ แล้วเสียงของเขาก็เย็นลง “มีวิธีแก้ปัญหานับร้อย แต่คุณกลับเลือกวิธีที่แย่ที่สุด” “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!” “จะพาลูกตัวเองไปทำแท้ง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบ นี่คือทางออกของคุณงั้นเหรอ” คำพูดของจินทำให้ไอมิเอะ
จินจ้องกลับนิ่ง ไม่มีแม้แต่ความกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบสายตา ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเท่านั้น แขนที่โอบไอมิเอะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังปลอบเธอไปในตัว “ถ้าโกรธผม ก็มาลงที่ผม” ดวงตาคมกวาดมองไม้เรียวที่ถูกหักครึ่งบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แต่เธอ เธอไม่ผิด
“ลูกไม่รักดี” เพียะ! ไม้เรียวฟาดลงมาอย่างแรง ทำให้ไอมิเอะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที ร่างเล็กล้มลงกับพื้นในฟาดเดียว ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก “โอ๊ย! พ่อคะ!” “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย!” เพียะ! “บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน!” เพียะ! “ทำไมไม่ฟัง! ไม่เห็นฉันเป็นพ่อแล้วใ
“พูดอีกที” “…ว...วันก่อนหนูไอมิทะเลาะกับพ่อครับ” “.…” “แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไรนะครับ ถ้าให้ผมเดาน่าจะทะเลาะเรื่องผู้ชายที่พาหนูไอมิไปอยู่ด้วย พอหนูไอมิกลับมาถึงบ้าน คุณพ่อก็ลงไม้ลงมือจนเลือดตกยางออก” “ประสาท แค่ลูกสาวออกจากบ้านไม่กี่วันก็ลงไม้ลงมือ ปัญญาอ่อนรึไง” “ไม่นะครับ คุณจินไม่ม
แล้วไฟแช็กก็ถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายเพียงชั่วครู่ จินคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนสูดควันเข้าปอดช้า ๆ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบ้านหลังข้าง ๆ แต่บ้านของไอมิเอะกลับมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง รถของคุณพ่อเธอก็ยังจอดอยู่ที่เดิม ทำให้จินขมวดคิ้วนิด
เวลาแปดโมงครึ่ง รถบัสจอดแวะที่ปั๊มน้ำมัน เสียงซองอาหารถูกแกะดังกรอบแกรบไปทั่วคัน จินลืมตาขึ้นมา เหลือบเห็นเพื่อน ๆ เริ่มกินข้าวกันแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย กลิ่นอาหารลอยปะปนในอากาศทำให้เขาเหม็นจนขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม สายตาคมเลื่อนไปหยุดที่คนตัวเล็กข้างกาย ก็เห็นไอมิเอะยังนอนตะแคง ห
“อ๊ะ...จิน...ตรงนั้น...มะ...ไม่ไหวแล้ว...ฮืออออ” เธอครางเสียงหลง มือเล็กเผลอกดศีรษะของเขาให้แนบชิดเข้าหาตัวเองมากขึ้นอย่างลืมตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่จินเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มุมปากของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำหวานสีใส ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่และร้ายกาจจนคนมองหน้าร้อนผ่าว จินผละออกมาลุกขึ้นนั่
“อ๊าาา! จิน...อื้อออออ...ล...ลึก...ลึกเกินไปแล้ว” เสียงครางอู้อี้ที่พยายามจะประท้วงยิ่งทำให้จินรู้สึกมีอำนาจ เขาดูดนิ้วที่เปื้อนน้ำลายของเธอเสียงดังจ๊วบ แล้วถอนนิ้วออก ปล่อยให้เธอได้หายใจ แต่ก็ประเคนจูบหนักหน่วงลงไปบนเรียวปากบวมเจ่อทันที “ชอบมั้ย ถ้าชอบ ครางดังๆ” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก เธอไม่สามารถตอบ
“เอาลงทำเหี้ยอะไร รีบลบออกเลยเดี๋ยวมีดราม่า มันยิ่งเป็นคนดังอยู่ มึงไปลงแบบนั้นทำให้มันเสียภาพลักษณ์” ยี่หวาเอ่ยตำหนิ “เออ กูขอโทษ คิดน้อยไปหน่อย” แก้มยุ้ยหน้าเจื่อนลงทันที รีบก้มหน้ากดโทรศัพท์อย่างร้อนรน นิ้วมือสั่นเล็กน้อยตอนกดลบสตอรี่ออกจากไอจี แต่ตัวเลขยอดดูที่ขึ้นเกินหลักร้อยแล้ว ทำให้สีหน้าห




![แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


