LOGIN“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
“น้องไอมิครับ พี่ซื้อชาเขียวปั่นเพิ่มหวานมาให้ครับ” กอล์ฟเดินมาถึง ก็ยิ้มอย่างใจดี พลางยื่นแก้วชาเขียวปั่นให้ไอมิเอะ การกระทำนั้นทำให้จินกำหมัดแน่นและขบฟันเบาๆ ก่อนจะดันลิ้นหนาเข้าไปที่กระพุ้งแก้มอย่างแรง ไอมิเอะก็ชะงักกึกทันทีที่เห็นใบหน้าของกอล์ฟชัดเต็มตา ความหล่อสะดุดตาจนเธอเผลอเบิกตาน้อย ๆ อย่
แต่ว่าคำตอบสั้นๆ นั้น ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะชะงักไปชั่วขณะ และในตอนนั้นเอง สายตาของจิน จับจ้องเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสายตาเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะสั้นๆ บนโต๊ะด้วยท่าทางที่ดูเหมือนไม่แคร์ แต่จริงๆ แล้วแรงเคาะที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ กำลังแฉลบความไม่พอใจออกมาแบบแทบจะควบคุมไม่อยู่ ริมฝีปากหยักขบแน่น กร
“ดึกๆ ถ้าโทรหาจะรับสายไหม?” เสียงของจินดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นจริงจัง ไม่ได้ล้อเล่น เขาเอียงตัวเล็กน้อย มือยังจับพวงมาลัยไว้หลวมๆสายตาไม่ได้จ้องเธอ แต่อยู่แค่ตรงนั้น ใกล้พอจะทำให้เธอใจเต้น “…ดึกแค่ไหน” ไอมิเอะก็เงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะกลั้นใจพูดออกไป “ตีหนึ่ง” “เรานอนสองทุ่มครึ่ง” “หึ” คำ
“มันหมายความว่าไง? เมื่อวานก็นั่งซ้อนบิ๊กไบค์ วันนี้ก็นั่งรถยนต์ด้วยกัน” “ทำไมพี่ไม่ถามจินเองคะ มาถามหนูทำไม” “เหอะ น้องรู้ตัวเองบ้างมั้ยว่ากำลังทำผิด” “...หนูทำผิดเรื่องอะไรคะ” ไอมิเอะก็ถามกลับไปตาแป๋ว ทำเอาอีกฝ่ายแทบจะกรี๊ดออกมาดังๆ ด้วยความหมั่นไส้ “อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย น้องกำลังแย



![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



