LOGIN“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
บทที่ 11 “ก็ไม่ได้จะให้เก็บไว้ทำซากอะไรหรอก…” ยี่หวาพูดเสียงสูงพร้อมมองหน้าจินอย่างจับผิด “แต่คบแต่ละคนไม่ถึงเดือนแล้วเลิก มันก็เร็วเกินไปไหม? แถมพอเลิกปุ๊บก็คบกับคนใหม่ทันทีอีก แบบนี้ผู้หญิงไม่ตบกันตายเหรอ” “มึงเสือกอีกแล้วนะ ตบกันก็เรื่องของผู้หญิงดิ เกี่ยวอะไรกับไอ้จิน เพื่อนกูมัน Red flag อยู
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“เออ ลืมถาม!” เส้นด้ายกระโดดพรวดเข้ามาใกล้จนไอมิเอะต้องเบี่ยงตัวหนีนิด ๆ “เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง? จินไปส่งถึงบ้านเลย แถมขี่บิ๊กไบค์ไปส่งอีก มีสปาร์คกันบ้างปะ? หรือมีอะไรเกิดขึ้นในป่าช้าแถวบ้านมึงบ้าง?” “ต้องใช้คำว่า มีอะไรในกอไผ่ หรือเปล่า?” แก้มยุ้ยเอ่ยแทรกขึ้นมา “ไม่ๆ ต้องป่าช้าเนี่ยแหละ เพราะทา
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะรอดพ้นจากคำนินทา พวกผู้หญิงบางกลุ่มในห้อง ที่ชอบจับผิดคนอื่นเป็นทุนเดิม มักเอาเธอไปพูดลับหลังอยู่บ่อย ๆ ว่าเธอ แรดเงียบ ทำเป็นไม่คุยกับผู้ชายในโรงเรียนก็จริง แต่จริง ๆ แล้วมีแฟนอยู่อีกโรงเรียน แถมอยู่กันคนละจังหวัดอีกต่างหาก ฟังดูเกินจริง แต่เมื่อคำพูดถูกเล่าซ







