로그인“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“จ...จิน!” เชือกผ้าหยาบรัดจนเธอสะดุ้ง “ปล่อยนะ...จะทำอะไร” นิ้วแกร่งลูบผ่านกรอบหน้าเธอช้า ๆ ราวกับกำลังลิ้มรสของต้องห้าม เขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้อีก จนปลายจมูกแทบชิดแก้มขาวซีด แล้วตวัดลิ้นเลียข้างแก้มเธออย่างช้าๆ ลิ้นร้อนลากผ่านผิวเนียน พร้อมเสียงหายใจหนักและชื้นอยู่ข้างหู ทำเอาเธอเบ้หน้าทันทีด้
บทที่ 91 พอฉลองเสร็จแล้ว จินก็จูงมือไอมิเอะเดินออกมา ตรงไปยังห้องแต่งตัวของนักกีฬา แม้บรรยากาศโดยรอบจะยังคึกคักจากชัยชนะของเขา แต่กลับไม่มีใครสนใจเรื่องการแข่งขัน เท่าผู้หญิงตัวเล็กข้างกายเขาเลยแม้แต่น้อย “คุณจินคะ! ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ!” เสียงนักข่าวสาวคนหนึ่งตะโกนไล่หลังมา พร้อมเสียงฝีเท้าของทีมงา
“ผมไม่ร้อนเงิน” แต่จินกลับเงยหน้าขึ้นตอบตรง ๆ จนผู้หญิงทั้งสองคนหน้าเหวอ แล้วความเก้อเขินก็เริ่มปกคลุมสีหน้าของผู้หญิงทั้งสอง พวกเธอเหลือบมองกันด้วยความลำบากใจ แต่ความอยากได้ภาพก็ยังไม่หายไป เพราะทั้งสองคน หล่อ สวย เดินเคียงกันแบบนี้ มันชวนให้จิ้นเกินห้ามใจ ถ้าได้อัปลงติ๊กต็อก ยอดวิวคงพุ่งไม่หยุด
“...ค่ะ” “เราอยากได้ไปเลี้ยงสีอะไร สีขาวมั้ย เข้ากับเราดี” “…หนูชอบ…หมาป่าสีดำค่ะ” เธอตอบเสียงเบาเกือบเป็นกระซิบ ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องก้อนขนสีดำที่นอนซุกตัวในมุมกรง “อ้าวเหรอ พี่นึกว่าน้องจะชอบหมาป่าสีขาวซะอีก เพราะปกติผู้หญิงมาซื้อร้านพี่ก็จะชอบซื้อสุนัขสีขาวไปเลี้ยง ไม่ค่อยเห็นใครซื้อสีดำ งั้







