เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“เวรแล้วไง” ทิศเหนือเอ่ยเสียงแผ่วอีกครั้ง พลางมองไตเติลที่ตอนนี้ก็เงียบไป “ฮือๆๆ” ไอมิเอะร้องไห้ฟูมฟายออกมามากกว่าเดิม “อย่าเอาแต่ร้องไห้ ถ้าโดนจริง ๆ บอกพวกกู พวกกูจะจัดการมันให้” ไตเติลพยายามจะปลอบ แต่ก็ยังคงแฝงความอยากรู้ อยากเสือก “ฮือๆ ฮึกๆ ฮึกฮือออ” เสียงสะอื้นของเธอดังมากขึ้นกว่าเดิม ร่าง
“ฮือๆ โยะไม่ให้ไอมิไป” ฮิเดโยะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไอมิเอะลุกขึ้นยืนตัวสั่น ริมฝีปากสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่มีวันหยุด ใจเธอฉีกขาดทุกครั้งที่ได้ยินเสียงน้องชายร้องไห้ “ไอมิไม่ต้องไป อยู่กับปู่ อยู่กับน้อง ไม่รักน้องเหรอ จะทิ้งน้องไปเหรอ” น้ำเสียงของคุณปู่เต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยน “
บทที่ 89 “กลัวอะไร?” จินชักสีหน้าเล็กน้อย ก่อนจะบีบหน้าอกใหญ่ด้วยสีหน้าเฉยเมย ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ฮึก…ถ…ถ้าเราท้องขึ้นมา…อึก…จะทำยังไง” หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ร่างกายยังอ่อนแรงจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอรวบรวมความกล้าถาม แม้จะรู้ดีว่าคำตอบอาจจะเจ็บยิ่งกว่าการไม่พูดอะไรเลย “เดี๋ยวให้แม่เลี้ยง
บทที่ 93 จินจับไอมิเอะพลิกตัว เปลี่ยนท่าทางไปมา ทว่าแต่ละท่านั้น เกินกว่าคำว่าเพื่อนไปมาก ทุกสัมผัส ทุกมุมมองที่เขาครอบครองเธอ ดูเหมือนคู่รักที่กำลังจะเดินเข้าสู่พิธีวิวาห์ มากกว่าจะเป็นแค่คนรู้จักกันธรรมดา แม้จินจะยังคงทำหน้าเข้ม แต่วิธีที่เขาจับมือ ประคองเอวไอมิเอะอย่างทะนุถนอม สายตาที่ส่งผ่านมา







