เข้าสู่ระบบ“…!!!” เจ้าของร้านช็อกทันที ไอมิเอะเองก็สะดุ้งเหมือนกัน ก่อนรีบดึงแขนเขาไว้ “ปะ…ปิดทำไม...นี่ร้านประจำเรานะ!” จินหันมามองหน้าเธอทันที สีหน้ายังนิ่งเย็นเหมือนเดิม แต่แววตายังติดหงุดหงิด “จะปิดร้าน หรือจะให้ฉันฆ่าเจ้าของร้าน เลือกเอา” แล้วจินก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาจับมือไอมิเอะแน่นขึ้น ก่อนพาเธอเดิ
“ให้มันลำบากหน่อยจะเป็นไรไป” “แต่มึงตั้งใจเอากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มาให้มันไม่ใช่รึไง” “ก็เอามาให้ไง” ไตเติลตอบหน้าตาย “กูถึงได้อยากดูต่อ” “ไอ้เหี้ยนี่…” ทิศเหนือหลุดขำทันที “ผิดคาดนะ ตอนแรกกูนึกว่ามันจะพาไปโรงแรม สรุปแม่งพามากินหมูกระทะ เอาใจผู้หญิงจนเสียระบบ แบบนี้แย่ ไม่สมกับเป็นนายน้อยจิน”
“ที่ไม่ได้ลองเพราะผู้หญิงไม่เอา” ทิศเหนือเอ่ยหน้าตาย “พูดอะไรไว้หน้ากูบ้าง” ไตเติลแยกเขี้ยวใส่ทิศเหนือ “ไอ้ห่านี่ เจ้าชู้จนกูเริ่มกลัวแล้ว” ช้างบ่นด้วยความอึ้งไม่หาย ทิศเหนือก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนหันกลับไปมองในร้านอีกครั้ง แล้วก็เห็นจินกำลังขัดกระทะด้วยสีหน้าขยะแขยงขั้นสุด “เงียบไปไอ้เวร กู
ยิ่งเห็นเธอยืนยิ้มมุมปากนิด ๆ แบบนั้น จินก็ยิ่งดูออกว่าเธอกำลังเอาคืนเขา แต่ที่น่าหงุดหงิดคือ ต่อให้รู้ว่าโดนแกล้ง เขาก็ยังรู้สึกว่าเธอน่าเอ็นดูอยู่ดี “ล้างให้สนุกนะคะ^^” “….” จินชะงักไปทันที มือที่กำลังถือฟองน้ำอยู่หยุดค้างกลางอากาศ ก่อนค่อย ๆ ดันลิ้นหนาเข้ากระพุ้งแก้มช้า ๆ เหมือนพยายามกดอะไรบางอ
“ก็ไม่ใช่อีก” “แล้วอะไร” “….” ไอมิเอะเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “ตอนนี้ยังเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่…ยังอยู่ในช่วงพิจารณาความประพฤติ…ยังไม่ผ่านโปร” “….” จินนิ่งไปแป๊บหนึ่ง ก่อนถอนหายใจแรง ๆ แล้วหันกลับไปล้างจานต่อทันที สีหน้ายังคงหงุดหงิดคล้ายเริ่มหมดความอดทนกับชีวิต “แม่งเอ๊ย…” “อะไร…ไม่พอใจเหรอ” ไ
บทที่ 259 แล้วน้ำเสียงของจินคือนิ่งมาก นิ่งจนเหมือนเรื่องที่เธอท้องไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งรู้วันนี้ ราวกับเขารับรู้มันได้ตั้งนานแล้ว เขาไม่มีแม้แต่อาการตกใจหรือชะงักให้เห็นสักนิด เจ้าของร้านได้แต่กระพริบตามองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ เลื่อนไปทางไอมิเอะที่กำลังเดินตาแป๋วเข้ามา ยิ่งมองก็ยิ่งงง
“ชอบสีไหน?” จินถามเสียงเรียบพลางชูชุดบิกินี่ทั้งสองชุดขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสซื่ออย่างคาดคั้น ไอมิเอะก็หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอพยายามหลบสายตาคู่นั้นที่เหมือนจะแผดเผาเสื้อผ้าของเธอให้ละลายหายไปเสียเดี๋ยวนี้ “...ต้องใส่ด้วยเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว พลางบีบมือตัวเองแน่นด้วยความเ
“มึงสวยจัง” คำชมสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขา ทำเอาไอมิเอะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งกระหน่ำแรงจนแทบจะหลุดออกมา ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจุกที่อกจนเธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่เสหลบสายตาคมกริบนั้น “ทำไมยังเรียกกูมึงอยู่” แล้วพึมพำตอบกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังพ
“พระเอกมาก เท่ห์สุดๆ เลย” เธอพูดออกมาอย่างจริงใจ ดวงตาเป็นประกายใสซื่อ “หึ พระเอกเหรอ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก แสยะยิ้มเหมือนขำ “ทำไมยิ้มแบบนั้น แกจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่พระเอกเหรอ” เธอมองเขาตาแป๋ว ใสซื่อจนแทบไม่รู้เลยว่าคำพูดตัวเองกำลังยั่วอะไรบางอย่าง เขาเอนตัวเข้ามาใกล้ ศอกเท้าพนักเก้าอี้ “เรากำลังช
“เราไม่ได้โกรธ...เราแค่...” คำพูดของเธอขาดช่วงไป ความรู้สึกกลัวมันเริ่มแล่นเข้ามาแทนที่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์รุนแรงของเขาที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ “แค่อะไร” เขาซุกหน้าลงกับซอกคอขาวเนียนอย่างออดอ้อน “แกน่ากลัว...มากเกินไป” “....” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากประโยคนั้นออกจากปากเธอ จินชะง







