เข้าสู่ระบบท่านี้มัน.... จะดีนะ ทำเอานัยน์ตาคู่สวยสุกใสสั่นระริก แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับท่านั่งแนบชิดและแนบแน่นขนาดนี้ “บอกแล้วว่ามันไม่สบายตัว...จะลงไปไหม” จินเอี้ยวหน้ากลับมามองคนข้างหลัง นัยน์ตาคมกริบก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่ลง” ไอมิเอะส่ายหน้าพรืดทันที สองมือเล็กกระชับกอดรอบไหล่หนา
งานส่วนแรกของวันคือการปรับหน้าดินและถอนตอไม้ใหญ่หลายจุด แต่ก็ติดปัญหาล่าช้าเพราะคนงานไม่พอ เนื่องจากอีกทีมติดงานใหญ่ที่ไซต์อื่น คนงานเท่าที่มีอยู่จึงทำไม่ทันเวลาที่กำหนด จินจึงตัดสินใจจะขับรถแม็คโครเพื่อถอนตอไม้ด้วยตัวเอง จึงหันไปสั่งคนงานให้เอารถมาให้ ระหว่างรอคนไปเอารถมา จินก็เดินกลับมาหาไอมิเอะท
“ไม่เอาก็แล้วแต่ครับ แต่ผมจะวางไว้ตรงนี้ ถือว่าพวกผมนำมาคืนแล้ว ต่อไปนี้ก็เลิกแล้วต่อกัน ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” “เก็บกลับไป” คุณศิวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทิศเหนือถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากทิ้งไว้ตรงนี้คงได้มีเรื่องใหญ่ตามมาแน่ จึงยื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินกลับคืนมาแต่โดยดี ก่อนจะลากแขนธีโอและไตเติ
“ทำไม...ไม่ขยับเลย” เสียงหวานอ้อมแอ้มถามข้างหู “เดี๋ยวเธอเจ็บอีก” จินยื่นมือหนาขึ้นมากอดรัดแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ ไอมิเอะผละหน้าออกเล็กน้อย มองสบสายตาคมกริบเพื่อดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนประโยคไม่คาดฝันจะหลุดออกจากปากคนตัวเล็ก “แก...มีคนอื่นเหรอ” จินชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเลย เพราะเขาทำง
จินช้อนตัวอุ้มร่างบางลอยขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินออกจากห้องน้ำตรงมายังเตียงกว้างทันที ระหว่างที่เดิน คนในอ้อมแขนยังคงทำหน้างอนตุ๊บป่อง จินหลุบสายตาลงมองคนตัวเล็กเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยกขึ้นบางเบาจนเธอสังเกตไม่เห็น นัยน์ตาคู่คมทอดมองแก้มป่องๆ นั้นด้วยความเอ็นดู ทว่าใบหน้าส่วนใหญ่ยังคงเรียบนิ่ง เขาวา
“เธอไม่ว่าฉันเหรอ” จินหันมามองหน้าเธอตรงๆ “จะว่าทำไม ก็แกอยากขอ เราจะห้ามอะไรแกได้ ชีวิตแก แกอยากทำอะไรก็ทำเลย” น้ำเสียงฟังดูเหมือนอนุญาตทุกอย่าง แต่สีหน้าไม่ใช่แบบนั้นเลย “พูดจริงเหรอ” “อืม ตามสบาย...ก็แล้วแต่จิตสำนึกแก” ไอมิเอะตอบพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที คำว่า ‘แล้วแต่จิตสำนึก’ ดังก้องกร
ป้ายห้องน้ำหญิงปรากฏตรงหน้า จินหยุดยืนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนหน้าประตู เขายื่นมือไปเปิดประตู ทว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน ทำเอาเขาขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดมากขึ้นอีก ปึงๆๆๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นเคาะประตูดังสนั่น เคาะแรงจนแผ่นประตูสั่น “มาคุยให้รู้เรื่อง” “ฮึก!” เสียงนั้นทำให้ไ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“เฮ้ยยย อย่าเล่า! เดี๋ยวคืนนี้กูนอนไม่หลับ!” เส้นด้ายก็แทบสำลักน้ำ ทำให้ทั้งโต๊ะหัวเราะกันออกมาอีกครั้ง เสียงพูดคุยกลับมาคึกคักเหมือนเดิม เว้นก็แต่ไอมิเอะที่ยังแอบเหลือบมองจินเป็นระยะ กลัวว่าเขาจะขำเธอเหมือนคนอื่น แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยคือ จินเองก็ยังไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเหมือนกันและจินดูไม่สะทกสะท







