บทที่ 1

ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนสติสัมปชัญญะคือความปวดหนึบที่ขมับทั้งสองข้าง

ไอรินขมวดคิ้วแน่น เปลือกตาหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมขึ้นในทันที คอแห้งผากเหมือนคนขาดน้ำมาหลายวัน อาการคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย บ่งบอกชัดเจนว่าเมื่อคืนเธอซัดแอลกอฮอล์เข้าไปหนักหน่วงแค่ไหน

หญิงสาวขยับตัวเพื่อหาท่าที่สบายที่สุด แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่ปะทะผิวเนื้อทำให้ต้องชะงัก

สัมผัสของผ้าปูที่นอนใต้ร่างไม่ใช่ผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มที่เธอคุ้นเคย กลิ่นหอมปรับอากาศในห้องก็ไม่ใช่กลิ่นวานิลลาที่เธอชอบใช้ แต่มันเป็นกลิ่นเย็นๆ ผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ แบบที่... คุ้นจมูกอย่างประหลาด

ไอรินเบิกตาขึ้นทันที

เพดานสีเทาเข้ม ผนังห้องสไตล์ลอฟต์ และแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาเพียงเล็กน้อย ทุกอย่างรอบตัวแปลกตาไปหมด

เธอก้มลงมองตัวเอง

เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งหลวมโพรกสวมทับอยู่บนร่าง มันตัวใหญ่ขนาดที่ชายเสื้อคลุมลงมาถึงหน้าขา แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เสื้อ ปัญหาคือภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวนี้... ไม่มีอะไรเลย

ชุดชั้นในหายไปไหน!

ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง ไอรินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้อาการแฮงก์เล่นงานจนหน้ามืดไปชั่วขณะ เธอสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง

แล้วสายตาก็ไปปะทะเข้ากับใครบางคนที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม

“ตื่นแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ขยับตัวพิงหัวเตียง

ไอรินเบิกตากว้างจนแทบถลน ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้ชายที่นั่งอยู่บนเตียงเดียวกับเธอคือใคร

‘สกาย’

ผู้ชายหน้าตายที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดตั้งแต่จำความได้ เพื่อนวัยเด็กที่เคยแกล้งขังเธอไว้ในห้องเก็บของมืดๆ จนเธอฝังใจกลายเป็นโรคกลัวความมืดมาจนถึงทุกวันนี้ คนที่ปัจจุบันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่แทบจะเดินสวนกันเหมือนคนไม่รู้จัก!

สภาพของเขาตอนนี้มีเพียงกางเกงวอร์มขายาวสีดำ ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องและรอยสักรูปไม้กางเขนเล็กๆ ที่ไหปลาร้า ผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาคมกริบชั้นเดียวของเขากำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“นาย... นายทำบ้าอะไรฉัน!” ไอรินตวาดลั่น คว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างตัวเองไว้แน่นจนเหลือแต่หัว

คนถูกถามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สกายกอดอก เอนหลังพิงพนักเตียงอย่างสบายอารมณ์ ไม่มีความตื่นตระหนกใดๆ บนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมอยู่เสมอ

“ควรถามตัวเองมากกว่าไหม ว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไป”

“ฉันจะไปทำอะไรนายได้! ฉันเมา!” ไอรินเถียงคอเป็นเอ็น พยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

งานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์ของคณะสถาปัตย์ที่ผับหลังมอ เธอจำได้ว่าตัวเองดื่มหนักมากเพราะเครียดเรื่องงาน ดื่มจนภาพตัดไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วทำไมเธอถึงมาโผล่ที่คอนโดของไอ้บ้าวิศวะนี่ได้ แถมยังอยู่ในสภาพล่อแหลมแบบนี้อีก

“เมาแล้วเรื้อนไง” สกายตอบสั้นๆ

“นายฉวยโอกาส!”

“ถ้าฉันจะฉวยโอกาส เธอไม่ได้ตื่นมานั่งโวยวายแบบนี้หรอก ไอริน” เสียงทุ้มกดต่ำลง แววตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าตื่นตระหนกของเธอ เลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่รอยจ้ำสีแดงจางๆ ตรงลาดไหล่ที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตออกมา

รอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็นผุดขึ้นที่มุมปากของเขา แต่ไอรินกำลังสับสนเกินกว่าจะสังเกตเห็น

“แล้วชุดฉันอยู่ไหน นายถอดชุดฉันทำไม!” เธอโวยวายต่อ สายตาลุกลี้ลุกลนมองหาเดรสรัดรูปสีดำที่ใส่ไปเมื่อคืน

“อ้วกใส่เสื้อตัวเองขนาดนั้น จะให้ใส่นอนหรือไง”

ไอรินชะงัก เถียงไม่ออก ถ้าเธออ้วกใส่ชุดตัวเองจริงๆ การที่เขาเปลี่ยนเสื้อให้ก็... ถือว่าสมเหตุสมผล แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะมาเปลี่ยนเสื้อให้เธอด้วยตัวเองไหม!

ครืด... ครืด...

เสียง โทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะหัวเตียงฝั่งที่ไอรินนั่งอยู่ขัดจังหวะสงครามประสาท

หญิงสาวละสายตาจากคนหน้าตาย เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ ‘คุณแม่’ พร้อมกับสัญลักษณ์สายเรียกเข้า

ไอรินขมวดคิ้ว ร้อยวันพันปีแม่นักธุรกิจหญิงเหล็กของเธอแทบจะไม่โทรหาลูกสาวในเช้าวันหยุดแบบนี้ ถ้าไม่มีเรื่องด่วนระดับคอขาดบาดตาย

นิ้วเรียวกดรับสายและกรอกเสียงลงไป พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด

“ฮัลโหลค่ะแม่...”

“แกทำบ้าอะไรลงไปไอริน!”

เสียงแหลมปรี๊ดตวาดกลับมาทันทีที่รับสาย ดังทะลุลำโพงออกมาจนไอรินต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู สกายที่นั่งอยู่อีกฝั่งยังได้ยินชัดเจน แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร นอกจากนั่งมองเธอเงียบๆ

“แม่... เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมต้องเสียงดังด้วย”

“ยังจะมีหน้ามาถามอีก! เปิดดูโซเชียลของแกเดี๋ยวนี้เลยนะ! รูปบ้าบออะไรที่แกโพสต์ลงไป รู้ไหมว่าคนเขาแชร์กันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว หุ้นบริษัทคู่ค้าบ้านเราจะร่วงเพราะความไร้สติของแกนี่แหละ!”

“รูปอะไรคะ รินไม่ได้โพสต์อะไรเลยนะเมื่อคืน” ไอรินเถียงอย่างมั่นใจ เธอจำได้แม่นว่าตัวเองไม่ได้จับโทรศัพท์เลยตั้งแต่เริ่มเมา

“ไม่ต้องมาเถียง ไปดูเอาเอง! แล้วรีบไสหัวกลับมาที่บ้านเดี๋ยวนี้ ฉันนัดคุณหญิงศิริพรไว้แล้ว เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว!”