เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1
วันที่เผยแพร่:
2026-07-29 15:56:29ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนสติสัมปชัญญะคือความปวดหนึบที่ขมับทั้งสองข้าง
ไอรินขมวดคิ้วแน่น เปลือกตาหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมขึ้นในทันที คอแห้งผากเหมือนคนขาดน้ำมาหลายวัน อาการคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย บ่งบอกชัดเจนว่าเมื่อคืนเธอซัดแอลกอฮอล์เข้าไปหนักหน่วงแค่ไหน
หญิงสาวขยับตัวเพื่อหาท่าที่สบายที่สุด แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่ปะทะผิวเนื้อทำให้ต้องชะงัก
สัมผัสของผ้าปูที่นอนใต้ร่างไม่ใช่ผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มที่เธอคุ้นเคย กลิ่นหอมปรับอากาศในห้องก็ไม่ใช่กลิ่นวานิลลาที่เธอชอบใช้ แต่มันเป็นกลิ่นเย็นๆ ผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ แบบที่... คุ้นจมูกอย่างประหลาด
ไอรินเบิกตาขึ้นทันที
เพดานสีเทาเข้ม ผนังห้องสไตล์ลอฟต์ และแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาเพียงเล็กน้อย ทุกอย่างรอบตัวแปลกตาไปหมด
เธอก้มลงมองตัวเอง
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งหลวมโพรกสวมทับอยู่บนร่าง มันตัวใหญ่ขนาดที่ชายเสื้อคลุมลงมาถึงหน้าขา แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เสื้อ ปัญหาคือภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวนี้... ไม่มีอะไรเลย
ชุดชั้นในหายไปไหน!
ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง ไอรินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้อาการแฮงก์เล่นงานจนหน้ามืดไปชั่วขณะ เธอสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง
แล้วสายตาก็ไปปะทะเข้ากับใครบางคนที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม
“ตื่นแล้วเหรอ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ขยับตัวพิงหัวเตียง
ไอรินเบิกตากว้างจนแทบถลน ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้ชายที่นั่งอยู่บนเตียงเดียวกับเธอคือใคร
‘สกาย’
ผู้ชายหน้าตายที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดตั้งแต่จำความได้ เพื่อนวัยเด็กที่เคยแกล้งขังเธอไว้ในห้องเก็บของมืดๆ จนเธอฝังใจกลายเป็นโรคกลัวความมืดมาจนถึงทุกวันนี้ คนที่ปัจจุบันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่แทบจะเดินสวนกันเหมือนคนไม่รู้จัก!
สภาพของเขาตอนนี้มีเพียงกางเกงวอร์มขายาวสีดำ ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องและรอยสักรูปไม้กางเขนเล็กๆ ที่ไหปลาร้า ผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาคมกริบชั้นเดียวของเขากำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“นาย... นายทำบ้าอะไรฉัน!” ไอรินตวาดลั่น คว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างตัวเองไว้แน่นจนเหลือแต่หัว
คนถูกถามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สกายกอดอก เอนหลังพิงพนักเตียงอย่างสบายอารมณ์ ไม่มีความตื่นตระหนกใดๆ บนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมอยู่เสมอ
“ควรถามตัวเองมากกว่าไหม ว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไป”
“ฉันจะไปทำอะไรนายได้! ฉันเมา!” ไอรินเถียงคอเป็นเอ็น พยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
งานเลี้ยงฉลองโปรเจกต์ของคณะสถาปัตย์ที่ผับหลังมอ เธอจำได้ว่าตัวเองดื่มหนักมากเพราะเครียดเรื่องงาน ดื่มจนภาพตัดไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วทำไมเธอถึงมาโผล่ที่คอนโดของไอ้บ้าวิศวะนี่ได้ แถมยังอยู่ในสภาพล่อแหลมแบบนี้อีก
“เมาแล้วเรื้อนไง” สกายตอบสั้นๆ
“นายฉวยโอกาส!”
“ถ้าฉันจะฉวยโอกาส เธอไม่ได้ตื่นมานั่งโวยวายแบบนี้หรอก ไอริน” เสียงทุ้มกดต่ำลง แววตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าตื่นตระหนกของเธอ เลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่รอยจ้ำสีแดงจางๆ ตรงลาดไหล่ที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตออกมา
รอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็นผุดขึ้นที่มุมปากของเขา แต่ไอรินกำลังสับสนเกินกว่าจะสังเกตเห็น
“แล้วชุดฉันอยู่ไหน นายถอดชุดฉันทำไม!” เธอโวยวายต่อ สายตาลุกลี้ลุกลนมองหาเดรสรัดรูปสีดำที่ใส่ไปเมื่อคืน
“อ้วกใส่เสื้อตัวเองขนาดนั้น จะให้ใส่นอนหรือไง”
ไอรินชะงัก เถียงไม่ออก ถ้าเธออ้วกใส่ชุดตัวเองจริงๆ การที่เขาเปลี่ยนเสื้อให้ก็... ถือว่าสมเหตุสมผล แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะมาเปลี่ยนเสื้อให้เธอด้วยตัวเองไหม!
ครืด... ครืด...
เสียง โทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะหัวเตียงฝั่งที่ไอรินนั่งอยู่ขัดจังหวะสงครามประสาท
หญิงสาวละสายตาจากคนหน้าตาย เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ ‘คุณแม่’ พร้อมกับสัญลักษณ์สายเรียกเข้า
ไอรินขมวดคิ้ว ร้อยวันพันปีแม่นักธุรกิจหญิงเหล็กของเธอแทบจะไม่โทรหาลูกสาวในเช้าวันหยุดแบบนี้ ถ้าไม่มีเรื่องด่วนระดับคอขาดบาดตาย
นิ้วเรียวกดรับสายและกรอกเสียงลงไป พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด
“ฮัลโหลค่ะแม่...”
“แกทำบ้าอะไรลงไปไอริน!”
เสียงแหลมปรี๊ดตวาดกลับมาทันทีที่รับสาย ดังทะลุลำโพงออกมาจนไอรินต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู สกายที่นั่งอยู่อีกฝั่งยังได้ยินชัดเจน แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร นอกจากนั่งมองเธอเงียบๆ
“แม่... เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมต้องเสียงดังด้วย”
“ยังจะมีหน้ามาถามอีก! เปิดดูโซเชียลของแกเดี๋ยวนี้เลยนะ! รูปบ้าบออะไรที่แกโพสต์ลงไป รู้ไหมว่าคนเขาแชร์กันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว หุ้นบริษัทคู่ค้าบ้านเราจะร่วงเพราะความไร้สติของแกนี่แหละ!”
“รูปอะไรคะ รินไม่ได้โพสต์อะไรเลยนะเมื่อคืน” ไอรินเถียงอย่างมั่นใจ เธอจำได้แม่นว่าตัวเองไม่ได้จับโทรศัพท์เลยตั้งแต่เริ่มเมา
“ไม่ต้องมาเถียง ไปดูเอาเอง! แล้วรีบไสหัวกลับมาที่บ้านเดี๋ยวนี้ ฉันนัดคุณหญิงศิริพรไว้แล้ว เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว!”
บทล่าสุด
วิศวะแฟนโหด บทที่ 5
“พอได้แล้วไอริน! จะแตะหรือไม่แตะ มันก็ไม่ต่างกันแล้วในสายตาคนอื่น” แม่ของเธอจัดการรวบกระดาษบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้า “ในเมื่อเรื่องมันบานปลายขนาดนี้ ทางออกเดียวที่จะรักษาหน้าตาของทั้งสองครอบครัว และผลประโยชน์ทางธุรกิจที่เราเพิ่งเซ็นสัญญาร่วมทุนกันไป... คือแกสองคนต้องหมั้นกัน”“หมั้น!” ไอรินร้องลั่น ลุกพรวดขึ้นยืนทันที “ไม่มีทาง! รินไม่หมั้น! ให้ตายยังไงรินก็ไม่หมั้นกับไอ้บ้านี่เด็ดขาด แม่จะบ้าไปแล้วเหรอคะ รินเพิ่งอยู่ปีสามนะ!”“ปีสามแล้วยังไง การหมั้นมันไปหนักหัวสมองส่วนไหนของการเรียนของแก”“แต่รินไม่ได้รักเขา! เราเกลียดกัน แม่ก็รู้!”“ความรักมันไม่ได้ช่วยพยุงบริษัทเราหรอกนะไอริน เงินกับชื่อเสียงต่างหากที่ทำให้เราอยู่รอดในวงการนี้ได้” คุณศจีกดเสียงต่ำลง แววตาเด็ดขาด “ฉันคุยกับคุณหญิงศิริพรเรียบร้อยแล้ว งานหมั้นจะจัดขึ้นภายในอาทิตย์หน้า เป็นงานปิดเชิญเฉพาะญาติและสื่อบางสำนักเพื่อกลบข่าวฉาวของแก”ไอรินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอหันไปมองคุณหญิงศิริพร หวังพึ่งความเมตตา “คุณป้าคะ คุณป้าก็รู้ว่าสกายไม่ได้คิดอะไรกับริน ปล่อยให้รินหมั้นกับสกายไป เขาก็อึดอัดเปล่าๆ ใช่ไหมคะ”คุณหญิงศิริพรยิ
วิศวะแฟนโหด บทที่ 4
เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตัว แขนข้างหนึ่งพาดไว้กับพวงมาลัย“ความจริงคืออะไรมันไม่สำคัญหรอกไอริน สำคัญที่ว่าตอนนี้คนข้างนอกเขา ‘เชื่อ’ อะไรไปแล้วต่างหาก”“ก็นั่นมันคนนอก! แต่เรากำลังจะคุยกับแม่นะ นายก็แค่ช่วยฉันยืนยันว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นายเกลียดฉัน ฉันเกลียดนาย แค่นี้แม่ก็ทำอะไรเราไม่ได้แล้ว”สกายไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาดึงกุญแจรถออก เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วก้าวลงไป ไอรินกัดฟันกรอด รีบเปิดประตูลงตามไปติดๆแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าเดิน สกายก็ถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์สีดำที่เขาสวมทับเสื้อยืดตัวในอยู่ออก แล้วโยนแหมะลงมาคลุมหัวเธออย่างแม่นยำ“อะไรของนายเนี่ย!” ไอรินดึงเสื้อออก ทำท่าจะปาใส่หน้าเขา“ใส่ซะ” เสียงทุ้มสั่งเรียบๆ สายตากวาดมองลงมาที่ช่วงคอเสื้อเชิ้ตของเธอ “ถ้าไม่อยากให้แม่เธอเห็น ‘รอย’ ชัดไปกว่านี้”ไอรินชะงัก มือที่กำแจ็กเก็ตอยู่เผลอบีบแน่นขึ้น ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า เธอรีบสอดแขนใส่แจ็กเก็ตของเขาลวกๆ รูดซิปขึ้นมาจนสุดคอเพื่อปกปิดรอยแดงบ้าๆ นั่น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนผ้าปูที่นอนของเขาเมื่อเช้าเธอเกลียดกลิ่นนี้ เกล
วิศวะแฟนโหด บทที่ 3
“เธอก็ได้ยินที่แม่เธอพูดไม่ใช่หรือไง ผู้ใหญ่รออยู่ที่บ้านใหญ่” สกายโยนผ้าเช็ดตัวสีเทาเข้มลงบนเตียงข้างๆ เธอ “หรือจะให้ฉันอาบให้”“ฝันไปเถอะ!”ไอรินคว้าผ้าเช็ดตัวมาถือไว้แน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเอง“ชุดเธอซักอบอยู่ตรงระเบียง ยังไม่แห้ง” สกายพูดขัดขึ้นมาเหมือนรู้ทันความคิด “ใส่เสื้อฉันไปก่อน ในตู้มีกางเกงวอร์มตัวเล็ก เลือกเอา”หญิงสาวกัดฟันกรอด อยากจะเถียงใจแทบขาด แต่สภาพปัจจุบันไม่อำนวยให้ปากดีได้นาน เธอต้องรีบจัดการตัวเองแล้วออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะสติแตกไปมากกว่านี้ไอรินตวัดผ้าห่มออกจากตัว คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันทับเสื้อเชิ้ตอีกชั้นอย่างรัดกุม แล้วลุกขึ้นยืนอาการปวดหัวโจมตีอีกระลอกจนต้องเอามือค้ำโต๊ะเครื่องแป้งไว้ สกายที่กำลังสวมเสื้อยืดสีดำหันมามอง แววตาคมกริบมีร่องรอยของบางอย่างพาดผ่าน แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อไอรินเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเดินไปหยิบขวดน้ำเปล่าจากตู้เย็นเล็กมุมห้อง บิดฝาออกแล้วยื่นส่งให้“กินซะ จะได้สร่าง”ไอรินมองขวดน้ำในมือเขาอย่างระแวง “นายไม่ได้ใส่อะไรลงไปใช่ไหม”“ถ้าจะใส่ ฉันใส่ไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่รอจนถึงเช้าหรอก”ค
วิศวะแฟนโหด บทที่ 2
สายถูกตัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ไอรินนั่งนิ่งงันด้วยความงุนงง ‘คุณหญิงศิริพร’ คือแม่ของสกาย... ทำไมแม่เธอต้องนัดแม่สกายด้วยลางสังหรณ์ประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง หญิงสาวรีบกดสลับแอปพลิเคชันเข้าไปในอินสตาแกรมของตัวเองทันทีวินาทีที่หน้าฟีดโหลดเสร็จ โลกทั้งใบของไอรินแทบจะหยุดหมุนภาพล่าสุดที่ถูกโพสต์เมื่อประมาณตีสามของเมื่อคืนเป็นภาพเซลฟี่ที่เบลอเล็กน้อยจากความเมา แต่ยังเห็นหน้าเธอชัดเจน ไอรินในภาพหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้ม กำลังชูสองนิ้วใส่กล้อง แต่จุดพีคไม่ได้อยู่ที่หน้าเธอมันอยู่ที่แบ็กกราวด์ด้านหลังผู้ชายตัวโตเปลือยท่อนบนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเดียวกัน ใบหน้าด้านข้างของเขาชัดเจนพอที่คนทั้งมหาลัยจะดูออกว่าเป็น ‘สกาย’ เดือนคณะวิศวะปีสาม ทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่และสิ่งที่ทำให้ไอรินแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง คือแคปชันสั้นๆ ใต้ภาพ'ไอ้ลูกหมา 🐶'ยอดกดไลก์พุ่งทะลุหลักหมื่น ยอดคอมเมนต์อีกหลายพัน และยอดแชร์ที่พุ่งกระฉูดจนน่ากลัว“เชี่ย...” ไอรินสบถออกมาคำโต มือสั่นระริกขณะเลื่อนดูคอมเมนต์[ช็อกวงการมาก! ไปคบกันตอนไหน!][กรี๊ดดดดดดด พี่สกายของฉันนนน][แคปชันไอ้ลูกหมาคืออัลไ
วิศวะแฟนโหด บทที่ 1
ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนสติสัมปชัญญะคือความปวดหนึบที่ขมับทั้งสองข้างไอรินขมวดคิ้วแน่น เปลือกตาหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมขึ้นในทันที คอแห้งผากเหมือนคนขาดน้ำมาหลายวัน อาการคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย บ่งบอกชัดเจนว่าเมื่อคืนเธอซัดแอลกอฮอล์เข้าไปหนักหน่วงแค่ไหนหญิงสาวขยับตัวเพื่อหาท่าที่สบายที่สุด แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่ปะทะผิวเนื้อทำให้ต้องชะงักสัมผัสของผ้าปูที่นอนใต้ร่างไม่ใช่ผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มที่เธอคุ้นเคย กลิ่นหอมปรับอากาศในห้องก็ไม่ใช่กลิ่นวานิลลาที่เธอชอบใช้ แต่มันเป็นกลิ่นเย็นๆ ผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ แบบที่... คุ้นจมูกอย่างประหลาดไอรินเบิกตาขึ้นทันทีเพดานสีเทาเข้ม ผนังห้องสไตล์ลอฟต์ และแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาเพียงเล็กน้อย ทุกอย่างรอบตัวแปลกตาไปหมดเธอก้มลงมองตัวเองเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งหลวมโพรกสวมทับอยู่บนร่าง มันตัวใหญ่ขนาดที่ชายเสื้อคลุมลงมาถึงหน้าขา แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เสื้อ ปัญหาคือภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวนี้... ไม่มีอะไรเลยชุดชั้นในหายไปไหน!ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง ไอรินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้อาการแฮงก์เล่นงานจนหน้ามืดไปชั่วขณะ เธอสะบัดศีรษะแ
บางทีคุณอาจจะชอบ
เด็กลับสัมพันธ์ร้าย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น19.9K viewsเหนือศิรา
กาแฟหอมกรุ่น8.5K viewsพายุร้ายพ่ายเจ้าเอยNC20++
เรนเดียร์ B-5212.3K viewsBAD GUY ex-husband แหวนของดิน
Tiwa120.4K viewsพันธะลับ วิศวะร้าย
ช่อเอื้องสีเหลือง1.7K viewsหาชู้รุมเมีย (NC20+)
สนามอารมณ์15.8K viewsWARNING! เตือนแล้วนะ
ร้อยเปอร์เซ็นต์65 viewsสัมพันธ์รักวิศวะเพลย์บอย 3P
SUGARNA304 views
