ตอนที่ 1: ปัจจุบัน 

แสงไฟสีส้มนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะราคาถูกส่องสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของเรือนไม้ท้ายสวน บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงพัดลมเครื่องเก่าที่ส่ายไปมาดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะ ภายในห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกปีบที่พระพายเก็บมาใส่แจกันไว้ กิจกรรมยามดึกที่ควรจะเงียบสงบกลับถูกรบกวนโดย "เด็กโข่ง" ร่างยักษ์

พระพาย ในวัย 28 ปี พยายามประคองถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับที่ควันฉุยอยู่ในมือ เธอเพิ่งกลับมาจากทำงานล่วงเวลาที่หอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยและสิ่งเดียวที่อยากทำคือการกินมื้อดึกแล้ว  นอนพักผ่อน แต่ทว่า...

"แทน... พี่หนัก" เธอบอกเสียงหลงเมื่อรู้สึกถึงแรงกดหนักๆ ที่หัวไหล่ขวา แทนไท ในวัย 22 ปี ชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมชั้นยอด กำลังทำตัวเป็นภาระต่อกระดูกสันหลังของเธอ เขาซุกหน้าลงกับไหล่บาง แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับคนเล่นกีฬาโอบรัดรอบเอวเธอไว้แน่น

"ขอคำนึง" เสียงทุ้มงึมงำอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนพระพายต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ แทนไทไม่เพียงไม่ขยับหนี แต่ยังจงใจเบียดกายเข้าหาจนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่ตัวเก่าส่งเสียงประท้วง ดวงตาคมกริบที่ปกติจะฉายแววเย็นชาและดุดันจนใครเห็นก็ต้องก้มหน้าหลบ บัดนี้กลับฉายแววออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวโตที่อดโซมาหลายวัน

"บ้านเรามีแม่ครัวไม่ใช่เหรอ ป่านนี้ตั้งโต๊ะรอแล้วมั้ง" พระพายบ่นอุบอิบ แม้ปากจะบ่นแต่เธอก็เริ่มม้วนเส้นบะหมี่ใส่ช้อนพอดีคำ แล้วเป่าเบาๆ จนหายร้อนก่อนจะส่งไปจ่อที่ปากคนข้างๆ

"ไม่อร่อย..."

แทนไทอ้าปากงับช้อนที่เธอป้อนทันที เขาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข แผ่นหลังที่เคยดูเหยียดตรงและหยิ่งทะนงเวลาอยู่ข้างนอก บัดนี้กลับงอลงเล็กน้อยเพื่อให้ได้อยู่ในระดับเดียวกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เขารักที่สุด

"เชฟโรงแรมห้าดาวที่พ่อจ้างมาทำสู้พี่พายต้มไม่ได้หรอก"

"เวอร์ไปแล้วแทน ต้มน้ำร้อนใส่ผงปรุงรส ใครทำมันก็รสชาติเหมือนกันทั้งโลกนั่นแหละ" พระพายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขามันเกินจริงไปมาก แต่มันกลับทำให้หัวใจที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันพองฟูขึ้นมาอย่างประหลาด

"ไม่เหมือน... พี่ทำแล้วใจมันฟู" เขาตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น สายตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าพี่น้องทั่วไปจะพึงมีพระพายแสร้งทำเป็นไม่ได้เห็น    สาย ตาคู่นั้น เธอหันไปสนใจบะหมี่ในถ้วยต่อ แต่ยังไม่ทันจะได้ตักคำที่สองป้อนเขาหรือเข้าปากตัวเอง

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือราคาแพงระยับที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเก่าสั่นครืดคราด หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ 'ไอ้เธมส์' เพื่อนสนิทในกลุ่มมหาวิทยาลัยของเขา บรรยากาศนุ่มนวลเมื่อครู่เปลี่ยนวูบทันทีราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แทนไทเหลือบตามองชื่อบนหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที แววตาที่เคยใสซื่อออดอ้อนหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและทรงอำนาจแบบที่พระพายไม่ค่อยได้เห็นนัก

"มีอะไร"

(...)

"กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ว่าง กูอยู่บ้าน..." แทนไทเน้นคำว่าบ้านหนักๆ ราวกับจะบอกว่าพื้นที่ตรงนี้คือเขตหวงห้าม "เออ เรื่องของมึง ถ้าพวกปีหนึ่งมันจัดการแค่นี้ไม่ได้ พรุ่งนี้มึงก็สั่งซ่อมยกชั้นไปเลย กูไม่เข้า... แค่นี้นะ กูจะนอน"

ตื๊ด! เขากดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโยนเครื่องมือสื่อสารราคาหลายหมื่นลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังปึก พระพายที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับกะพริบตาปริบๆ เธอเห็นเขาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ในความทรงจำเสมอ จนบางครั้งก็ลืมไปว่าตอนนี้แทนไทคือ 'เฮดว้าก' และเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลใหญ่ เจ้าของคฤหาสน์หลังโตที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม

ทว่า เพียงแค่เขาหันหน้ากลับมาหาเธอ ปีศาจที่เพิ่งดุด่าเพื่อนในโทรศัพท์ก็อันตรธานหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มขี้อ้อนคนเดิม

"ใครโทรมาแทน เสียงดุเชียว" พระพายถามลองเชิงคนตัวโต

"พวกน่ารำคาญครับ... ช่างมันเถอะ อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย" แทนไทขยับตัวเข้ามาเบียดหนักกว่าเดิม คราวนี้เขาแทบจะเกยขึ้นมานั่งบนตักเธอจริงๆ สองแขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้พลางซบหน้าลงที่ไหล่ซ้ำอีกรอบ เขาชี้ไปที่ปากตัวเองที่เผยอออกเล็กน้อย

"พี่พายครับ... แทนหมดฤทธิ์เดชแล้ว หิวอีกแล้ว... อ้าาาา"

พระพายมอง 'เด็กโข่ง' ตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ความเอ็นดูที่สั่งสมมาตลอดแปดปีทำให้เธอปฏิเสธเขาไม่ลง เธอค่อยๆ ป้อนบะหมี่คำต่อไปให้เขาอย่างใจเย็น

สำหรับพระพาย แทนไทคือเด็กชายหลงทางท่ามกลางสายฝน เขาและเธอต่างฝ่ายต่างปลอบประโลมกันและกันในวันที่พวกเขาอ่อนแอที่สุด และเขาคือน้องชายที่เธอคอยดูแลสารทุกข์สุกดิบ คือเพื่อนเพียงคนเดียวในบ้านหลังนี้

แต่สำหรับแทนไท... พระพายคือทุกอย่าง คือเหตุผลเดียวที่เขาไม่หนีออกจากบ้านหลังนี้ไปอีกรอบ คือความอบอุ่นเดียวที่เขาไขว่คว้ามาตลอดชีวิต และเขาไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะ 'ไอ้พวกน่ารำคาญ' ในโทรศัพท์ มาพรากเวลาของเขากับเธอไปได้เด็ดขาด

เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาข้างนอกอีกครั้ง คล้ายกับวันแรกที่พวกเขาได้พบกัน 8 ปีก่อน วันที่พันธนาการแห่งหัวใจเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่ามันจะยิ่งรัดแน่นขึ้นทุกทีตามกาลเวลา

"แทน... อย่ากินหมดสิ พี่ก็หิวนะ"

"ก็พี่พายอร่อย... เอ้ย มาม่าอร่อย"

"แทนไท!"

"ครับๆ แบ่งคนละครึ่งคำนะ..."

บทสนทนาเล็กๆ ในเรือนไม้หลังเก่ายังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางสายตาของคนตัวโตที่ลอบมองใบหน้าของหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการจะ 'ครอบครอง' มากกว่าคำว่า 'พี่น้อง' ที่เธอมอบให้