๐๔ ของขลังของใจ

สำนักพ่อครูศิลา

ศิลาพาจันทร์เจ้าขาปั่นจักรยานเข้ามายังเขตรั้วบ้านของตนและตรงไปยังใต้ถุนซึ่งเป็นที่เก็บจักรยาน เขาจอดมันอย่างระมัดระวังก่อนจะมองไปยังอีกคนที่กำลังนั่งเกาะเอวและคอของเขาไว้อยู่ เธอหันหน้ามองออกไปข้างหน้าไม่ขยับหรือกระดุกกระดิกจนเขาแอบคิดว่าเธอแข็งเป็นก้อนหินไปแล้ว

กึก!

“ฮอดแล้ว” (ถึงแล้ว) ศิลาขยับหน้าเข้าไปใกล้พร้อมกับเอ่ยกระซิบแผ่วเบา

“คะ ค่ะ” จันทร์เจ้าขาขนลุกและหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบเมื่อสัมผัสได้ถึงลมอุ่นที่เป่ารดต้นคอ จึงรีบกระโดดลงจากตักของเขา

พรึ่บ!

“หึ” ศิลาหัวเราะในลำคอชอบใจก่อนจะจัดการตั้งขาตั้งจักรยานไว้แล้วหันมามองเธอ ที่ตอนนี้กำลังยืนตัวลีบเรียบร้อยรออยู่ จะน่ารักอะไรขนาดนั้นวะ

“ตามมา”

“ค่ะ”

ศิลาเดินนำขึ้นไปบนบ้านโดยมีจันทร์เจ้าขาเดินตามหลังมาติดๆ เธอมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจเพราะมีหลายอย่างที่แปลกตาออกไปจากแต่ก่อนมาก ขณะที่เจ้าขากำลังสนใจกับบริเวณรอบบ้านจึงไม่ทันมองเลยทำให้…ชน

ปึก!

“อ๊ะ!”

มือเล็กยกขึ้นมาลูบหัวตัวเองพลางมองไปยังอีกคนที่อยู่ๆ ก็หยุดโดยไม่บอกกันก่อน ทำให้เธอชนจนเจ็บตัว

“เจ็บบ่” (เจ็บไหม)

“เจ็บสิคะ ถามมาได้”

“หึ สมน้ำหน้า บ่แนมทางเอง” (หึ สมน้ำหน้า ไม่มองทางเอง)

“เอ้า! ก็พ่อครูหยุดไม่บอกนี่คะ!”

พ่อครูอีกแล้ว ทำไมถึงชอบเรียกห่างเหินมากขนาดนั้น ทีแต่ก่อนยังเรียกพี่เพชรคะพี่เพชรขาอยู่เลย ห้ามก็ไม่ฟัง

“ไปนั่งถ่าม่องฮั่น” (ไปนั่งรอตรงนั้น) นิ้วเรียวชี้ไปยังพื้นที่มีพรมปูอยู่หน้าโต๊ะไม้สักสีเข้ม จันทร์เจ้าขาจึงพยักหน้าให้แล้วเดินไปนั่งตามคำบอกกล่าว

หลังจากนั้นศิลาก็เดินหายเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งภายในบ้าน จันทร์เจ้าขาได้แต่มองตามตาปริบๆ แต่เพราะสนใจโต๊ะเครื่องบูชาข้างหลังโต๊ะไม้สักนี่มากกว่าจึงเลิกสนใจและมองไปยังข้าวของต่างๆ บนโต๊ะเหล่านั้นที่ตรงกลางมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ตั้งอยู่และรอบๆ มีพานและสร้อยคอ ตะกรุด กำไล ฝ้าย สายสิญจน์และของแปลกตาอื่นๆ อีกมากมายซึ่งเธอคิดว่ามันน่าจะเป็นพวกของขลังอะไรพวกนั้นที่ชาวบ้านเขาว่ากัน

“คิกๆ”

“...”

ขณะที่จันทร์เจ้าขากำลังนั่งมองก็ได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังหัวเราะชอบใจอยู่ใกล้ๆ ซึ่งมันไม่ได้มาแค่เสียงมันมีลมที่อยู่ๆ ก็พัดเข้ามาใส่เธอแต่ไม่ได้รุนแรงมากนัก เพียงแค่มันทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบและขนลุกซู่ขึ้นมาก็เท่านั้น คล้ายกับว่ากำลังโดนมองอยู่จากทางด้านหลังเลยแฮะ

แอดดด

เสียงประตูไม้เปิดออกทำให้จันทร์เจ้าขาหันไปให้ความสนใจทันที ก่อนจะเห็นสายตาดุๆ ของเขามองข้ามหัวเธอออกไป ความรู้สึกหวาดกลัวและขนลุกในตอนแรกก็หายไปด้วย จันทร์เจ้าขาจึงหันไปมองตามเขาแต่ก็พบกับความว่างเปล่า เขาเห็นอะไร?

เท้าแกร่งก้าวออกจากห้องก่อนจะปิดประตูลงและเดินเข้ามาหาจันทร์เจ้าขาที่นั่งรออยู่พื้นด้านล่างอยู่แล้ว ศิลานั่งลงยังโต๊ะไม้สักด้านหน้าเธอก่อนจะเท้าแขนลงยังตักตัวเองแล้วโน้มตัวลงมองจันทร์เจ้าขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา จนเธอที่รู้สึกประหม่าอยู่แล้วยิ่งบีบมือตัวเองแน่นเข้าไปอีกพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีเสมองไปทางอื่น

“หันมา” น้ำเสียงเข้มครึมเอ่ยสั่งทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงรีบหันกลับมามองเขาทันที ใบหน้าหล่อยกยิ้มพอใจก่อนจะยืดตัวนั่งตรง

“หนะ ไหนของที่จะให้คะ”

“เว้านำกันก่อนบ่ได่ติ” (คุยกันก่อนไม่ได้เหรอ)

“...”

ฉันรีบเอ่ยถามเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานเพราะยังไม่ชินและทำตัวไม่ถูกกับเขา ซ้ำยังอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้อีกถึงแม้ว่าแต่ก่อนจะเคยตามติดเขาไปในทุกที่ก็ตามแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันเพราะเขาเป็นถึงพ่อครูแล้ว เธอเลยคิดว่ามันค่อนข้างที่จะแปลกและไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่

“เฮียนจบแล้ว?” (เรียนจบแล้ว?)

“ค่ะ”

“บ่เฮ็ดงาน?” (ไม่ทำงาน?)

“กลับมาพักก่อนค่ะ แล้วจะกลับไปหางานทำ”

“...”

ฉันเอ่ยตอบตามตรงและจู่ๆ เขาก็เงียบไปไม่ถามต่อ ทำให้ฉันสงสัยเลยเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นเขากำลังมองมาที่ฉันอยู่พอดีจึงรีบหลุบตาลงเพื่อหนีทว่า…

พรึ่บ!

“ทะ ทำอะไรคะ”

มือหนาเลื่อนมาจับล็อกใบหน้าเล็กของเธอไว้ไม่ให้หันหนีไปไหน และจ้องมองใบหน้าสวยเนียนที่เขาเฝ้าถวิลหาทั้งเจ้าของของมันที่เขาคิดถึงจนแทบขาดใจในตอนที่รู้ว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว แต่ในเมื่อกลับมาแล้วเขาจะไม่มีทางปล่อยเธอไปอีก มันจะไม่มีวันนั้นอีกแล้วเพราะเขาจะโอบกอดเธอไว้ไม่ให้ห่างกายเลย ไม่ว่าอะไรจะมาพรากเธอไปจากเขาไม่ได้ทั้งนั้น

“อิหล่าสิถิ่มอ้ายไปอีกแล้วเบาะ” (หนูจะทิ้งพี่ไปอีกแล้วเหรอ)

“...” จันทร์เจ้าขามองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ

ศิลาขยับหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยของหญิงสาวตรงหน้าช้าๆ เขาจ้องมันราวกับคนที่กำลังโดนมนต์สะกด เพียงแค่เธอนั่งอยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่อาจละสายตาห่างออกจากเธอไปได้เลยแม้แต่น้อย ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลงตามจังหวะกลืนน้ำลายเป็นระยะราวกับคนที่กำลังพยายามยับยั้งชั่งใจตนเองไว้อยู่

ทำไมเธอจะต้องกลับไป ทำไมต้องไปไกลจากเขา แล้วทำไมต้องไปทำงานที่อื่น อยู่ที่นี่เขาสามารถหาเลี้ยงเธอได้สบายๆ เลยด้วยซ้ำ หรือเพราะว่าเขาปฏิเสธเธอไปในคราวนั้นทำให้เธอตัดสินใจที่จะทิ้งเขาไป หรือเพราะว่าเธอมีใครอีกคนอยู่แล้ว…

“มีผัวยัง”

“คะ!? ห้ะ?”

หลังจากที่เขาเงียบอยู่นานจู่ๆ ก็เอ่ยคำถามที่ทำเอาจันทร์เจ้าขาถึงกับสะดุ้งและมองเขาอย่างตกใจ เขาจะสื่อถึงอะไร หรือเขามีใครอยู่แล้ว…

“ละ แล้วพ่อครูมีเมียหรือยังคะ”

“อ้ายถามเจ้าก่อน” (พี่ถามเอ็งก่อน)

“ยังค่ะ”

“...” คำตอบเพียงสั้นๆ ของคนตรงหน้าทำเอาศิลาเผลอหลุดยิ้มออกมาด้วยความดีใจทันที แต่เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น

“แล้วพ่อครูละคะ”

“อืม”

“คะ?”

“ยังบ่มี” (ยังไม่มี)

ศิลาเอ่ยตอบเสียงเรียบก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่นพร้อมกับยกมือขึ้นป้องปากเพื่อแอบยิ้ม ก่อนที่ลมเย็นๆ จะพักเข้ามาใส่ทั้งคู่อีกครั้ง

‘แหนะๆ มีแอบยิ้มด้วย’

'สงสัยว่าแม่จ๋าของพวกหนูจะเป็นพี่สาวคนนี้แน่ๆ’

'ฮู้ไว้กะดี’ (รู้ไว้ก็ดี)

เสียงสองกุมารแสบเอ่ยแซวศิลาในกระแสจิตอย่างกวนๆ แต่คำตอบของเขานั้นทำเอาทั้งสองที่ยืนอยู่ไม่ไกลพากันยกมือขึ้นมาปิดปากและหันหน้ามองกันทันที ก่อนจะโดนสายตาดุๆ ของเขาไล่จึงค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ

ศิลาจึงหันมาสนใจคนตรงหน้าก่อนจะวางมือลงยังหน้าขาของตัวเองอีกครั้งและอ้าออกห่างกันท่าทางเคร่งครึม

“ขยับมา”

“ตรงนี้ก็ถึงค่ะ”

“ขั่นฮอดสิให้ขยับเข้ามาอีกเฮ็ดหยัง?” (ถ้าถึงจะให้ขยับเข้ามาอีกทำไม?)

“ค่ะๆ”

จันทร์เจ้าขารีบคลานเข่าขยับเข้าไปให้ใกล้มากขึ้น

“อีก”

เมื่อได้ยินว่าให้ขยับเข้าไปอีกเธอจึงขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นจนแทบจะอยู่ตรงหว่างขาของเขาอยู่แล้ว นี่ยังไม่พออีกเหรอ

“พะ พอยังคะ”

“อืม”

จากตอนแรกที่นั่งก้มหน้าก็ต้องเงยขึ้นเพราะหากก้มสายตาของเธอก็จะจับจ้องไปที่เป้ากางเกงของเขาซึ่งมันดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ จันทร์เจ้าขาจึงเลือกที่จะมองหน้าเขาแทนถึงแม้ว่าการที่ได้มองหน้าเขามันจะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงมากก็ตามแต่ถ้ายังคงก้มมองตรงจุดนั้นอยู่อาจจะทำให้เธอหัวใจหยุดเต้นได้เพราะเผลอคิดเรื่องอกุศลกับเขา…

มือหนาหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะโน้มลงมาใกล้และจัดการสวมสร้อยตะกรุดนาคเกี้ยวลงยังรอบคอระหงของเธออย่างเบามือ ขณะที่กำลังติดตะขอสร้อยลมหายใจอุ่นของเขาก็เป่ารดข้างแก้มเธอไม่หยุดพักจนจันทร์เจ้าขาต้องขยับคอหนี

“อยู่ซื่อๆ” (อยู่นิ่งๆ)

เมื่อได้ยินเสียงเข้มๆ เอ่ยบอกจันทร์เจ้าขาจึงนั่งนิ่งตัวเกร็งแข็งทื่อปล่อยให้เขานั่งเป่าลมอุ่นรดข้างแก้มและใบหูของตัวเองนานนับนาที ก่อนเขาจะผละออกและนั่งหลังตรงตามเดิม

“พนมมือ หลับตา”

ศิลาเลื่อนมือเข้ามาจับที่หัวของเธอแล้วหลับตาลง จันทร์เจ้าขาจึงพนมมือขึ้นและหลับตาลงตามที่เขาบอก ศิลายกยิ้มก่อนจะบริกรรมคาถาพุทธคุณปกป้องคุ้มครองให้คนตัวเล็กแคล้วคลาดจากภัยอันตรายทั้งที่มองเห็นด้วยตาเนื้อและที่มองไม่เห็น…

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ…..

พุทธาอะนุนามะริยาสุขังเขยเย

พุทธาอะนินาสุหะลาลิสังเขยเย

พุทธาริโยเคมะกุลักขะกัปปะเก

วันทามิเตสุระนะรักกะเมสะเม

จันทร์เจ้าขาหลับตาลงได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงสวดมนต์ทำนองระรื่นหูอยู่หลายบทก่อนจะรู้สึกได้ถึงลมอุ่นๆ เป่าลงยังหัวของตนและมือที่วางถูกดึงออกจันทร์เจ้าขาจึงแอบลืมตาขึ้นมองหนึ่งข้าง แต่โดนศิลามองกลับมาเสียก่อนทำให้เธอสะดุ้งและรีบหลับตาลงทันที

“มืนตาได่แล้ว” (ลืมตาได้แล้ว)

“...” เมื่อได้ยินประโยคคำสั่งเธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นและยิ้มแห้งให้กับเขา มือหนาจึงเลื่อนมาจับที่หัวเธอโยกไปมาอย่างนึกเอ็นดูและลืมตัว ส่วนอีกคนที่โดนปฏิบัติแบบนั้นก็ถึงกับเขินหน้าแดงขึ้นมาทันที แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาขัดทั้งคู่ขึ้นมาเสียก่อน

โครกก~

“ไอ้บ้าเอ้ย” จันทร์เจ้าขาพึมพำกับตัวเองแผ่วเบาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าแล้วยิ้มแห้งให้ ทั้งอายทั้งเขิน ไม่รู้จะหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว มีอย่างที่ไหนกำลังจะเข้าโหมดโรแมนติก แต่เสียงท้องของนางเอกอย่างฉันมันดันร้องขึ้นมาขัดเสียก่อน เสียบรรยากาศหมดเลย ไอ่ร่างกายบ้านี่ไม่ยเมให้ความร่วมมือฉันเลย

“หึ ยังบ่ได่กินเข่าติ” (หึ ยังไม่ได้กินข้าวเหรอ) ศิลาขำในลำคอแผ่วเบาแล้วเอ่ยถามเธอออกไป

“ยังค่ะ”

“คือบ่บอก” (ทำไมไม่บอก)

“กะ ก็พ่อครูไม่ถาม”

“ตามมา”

ศิลาส่ายหน้าให้เธอก่อนจะลุกขึ้นและเดินนำไปยังด้านหลังเรือน จันทร์เจ้าขาไม่รอช้ารีบเดินตามหลังเขาไปทันที