๐๒ ไม่กล้าสบตา

ศาลากลางหมู่บ้าน

จันทร์เจ้าขาเดินเข้ามานั่งยังใต้ร่มไม้กับแม่โดยสายตาก็สอดส่องมองหาใครอีกคนอย่างใจจดใจจ่อด้วยความคิดถึงและอยากรู้อยากเห็นว่าเขาในตอนที่เป็นพ่อครูนั้นดูเก่งเท่ห์ขนาดไหนจะเป็นแบบในหนังหรือเปล่านะแต่เพียงแค่คิดเธอก็ยิ้มจนแก้มแทบจะแตกอยู่แล้ว

แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอจนจันทร์เจ้าขาต้องถอนหายใจออกมาแรงๆเมื่อไม่ได้ดั่งใจตนและทำสีหน้าเบื่อหน่ายเหม่อมองอะไรไปทั่วอย่างไม่สบอารมณ์จนกระทั่ง….

“อ้าวเดือนลูกสาวเบาะ งามแท้เนาะ” (อ้าวเดือนลูกสาวเหรอ สวยจังเลยนะ)

“ใช่จ้ะป้านัน น้องจันทร์ไหว้ป้านันเขาหน่อยสิลูก”เดือนเอ่ยตอบพร้อมกับหันมาทางลูกสาวที่มัวแต่เหม่อมองหาใครบางคน เธอจึงสะกิดและเอ่ยบอก

“สวัสดีค่ะ”มือเล็กยกขึ้นพนมพร้อมกับก้มหัวไหว้อย่างนอบน้อมตามคำบอกของแม่

“โอ้ย ไหว้พระเถาะลูกๆ” (โอ้ยๆ ไหว้พระเถิดลูกๆ)

ป้านันเดินมาเอ่ยทักทายก่อนจะหันไปดึงแขนหลานสาวและพากันเดินสะบัดตูดออกไปนั่งยังด้านหน้าซึ่งใกล้กับลานทำพิธีมากที่สุดทำเอาจันทร์เจ้าขาต้องขมวดคิ้วมองเพราะตรงนั้นมันทั้งร้อนและโดนแดดเข้าเต็มๆ

“ป้าแกไปนั่งใกล้อะไรขนาดนั้น”

“อยากรู้ไหมล่ะ เดี๋ยวแม่พาไป”

ว่าแล้วเดือนก็หยัดตัวลุกขึ้นจับมือลูกสาวแล้วพาเดินตรงไปยังเก้าอี้ที่ว่างตรงหน้าลานทำพิธีที่แสงแดดสาดส่องเข้ามาทำเอาจันทร์เจ้าขารู้สึกแสบตาไปหมดจนต้องลากเก้าอี้ขยับเข้าด้านในแต่ก็ถูกมือของแม่ดึงไว้ก่อนเธอจึงหันไปขมวดคิ้วใส่อย่างไม่เข้าใจ

“นั่งตรงนี้”

“แต่มันร้อนนะคะ”

“หลวงพ่อจะได้พรมน้ำมนต์โดนเราเยอะๆไงลูก”

เดือนเอ่ยบอกลูกด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นทำเอาฉันไม่กล้าปฏิเสธจึงยอมทำตามคำบอกกล่าวของแม่และยกมือขึ้นมาบังแสงอาทิตย์ไว้ไม่ให้แยงตาตัวเองพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีอย่างสุดจะทน…

รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววว่างานจะเริ่มจนฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะหน้ามืดเพราะอากาศที่ร้อนบวกกับเธอยังไม่มีข้าวตกถึงท้องมาเลยตั้งแต่เช้าเพราะแม่บอกว่าให้แบกท้องมารอกินที่นี่ สรุปเกือบจะ9โมงอยู่แล้วฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย จนเริ่มรู้สึกแสบท้องขึ้นมาแล้วเนี่ย เห้อ เป็นฉันนี่มันลำบากจริงๆ

“แม่เมื่อไหร่งานจะเริ่ม น้องจันทร์ร้อนจนแสบผิวไปหมดแล้ว หิวแล้วด้วย”

“ชู่ว นู่นไงมาแล้ว”

สิ้นเสียงของเดือนผู้เป็นแม่จันทร์เจ้าขาก็เงยหน้าขึ้นหันไปมองยังฝั่งที่แดดสาดส่องเข้ามาปะทะใบหน้าของตัวเองเต็มๆ แต่ก็มีเงาของใครบางคนเดินเข้ามาบดบังมันไว้ได้พอดีจันทร์เจ้าขาจึงหันไปมองก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นใครอีกคนกำลังเดินตรงเข้ามา หัวใจที่ตอนแรกห่อเหี่ยวงอแงตอนนี้เริ่มเต้นตุบตับราวกับกลองที่กำลังบรรเลงเพลง แต่เป็นเพลงแดนซ์สามช่าด้วยความดีใจปนตื่นเต้นเนื่องจากมันเต้นแรงและเร็วมากอย่างอธิบายไม่ได้ 

ใบหน้าหล่อคมที่แม้จะสวมใส่แว่นกันแดดสีดำเพื่อบดบังก็ยังมองเห็นได้เด่นชัดว่าเขาหล่อมากขนาดไหน ร่างกายกำยำสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงผ้าฝ้ายสีเดียวกัน มือหนากำลูกประคำไว้ในมือและเดินตรงมาด้วยท่าทางสง่า มืออีกข้างยกขึ้นถอดแว่นกันแดดแบรนด์หรูของตัวเองออกก่อนจะจัดการเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อเขาหรี่ตามองไปยังลานพิธีเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองยังทางเดินตรงหน้า เท้าแกร่งยังไม่ทันได้ขยับไปไหนสายตาของเขาดันไปสะดุดเข้ากับใครบางคนเสียก่อน

“กลับมาแล้วสินะ หึ คงหมายถึงคนนี้”

ศิลาพึมพำกับตัวเองพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจแต่เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นก่อนจะกลับมาทำหน้าเรียบนิ่งดังเดิม

“พ่อครูเว้าอิหยังครับ” (พ่อครูว่ายังไงนะครับ)

เหมราชลูกศิษย์ของศิลาเอ่ยถามอาจารย์ของตนด้วยความสงสัยเพราะเหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงอาจารย์พูดอะไรสักอย่างแต่ฟังไม่ค่อยถนัดนักเพราะมัวแต่ถือร่มให้เขาอยู่

“เอาฮ่มไปกั่งให่ผู่นั่น” (เอาร่มไปกางให้คนนั้น)

นิ้วเรียวยกขึ้นชี้ไปยังหญิงสาวสวมชุดผ้าถุงสีอ่อนกับเสื้อผ้าไหมสีไข่ที่กำลังมองมายังเขาตาไม่กระพริบ ซึ่งตอนนี้ใบหน้าสวยเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาแถมยังหน้าแดงจัดจนมันลามไปถึงแขนของเธอแล้วด้วย ทำเอาเขาอดเป็นห่วงไม่ได้

“ครับ?”

“กูเว้าเทื่อเดียว” (กูพูดครั้งเดียว)ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำทำเอาเหมราชขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

“เอ่อ ครับๆ”

เหมราชรีบเดินตรงไปยังหญิงสาวคนนั้นพร้อมกับยืนกางร่มให้เธอทันทีโดยไม่สนใจสายตาของชาวบ้านคนอื่นที่กำลังมองมาข้างหน้าอย่างสนอกสนใจ เหมราชเลือกทำตามคำสั่งของคนที่เป็นอาจารย์ แม้จะไม่รู้ว่าเขาให้ทำแบบนั้นทำไมแต่ก็ยอมทำตามเพราะหวาดกลัวสายตาของอาจารย์ตน ที่นอกจากปราบผีและทำพิธีต่างๆแล้วพ่อครูศิลายังชอบสั่งให้กุมารไปแกล้งลูกศิษย์ตัวเองเล่นด้วย และมักจะชอบให้เหตุผลว่า ‘ไม่มีอะไรทำ’ เสมอมา ทำเอาเหมราชหวาดกลัวเพราะกุมารสองตนที่ชอบมาแกล้งนั้นไม่เคยมาในสภาพดีเลยสักครั้ง 

จันทร์เจ้าขาขณะที่กำลังมองเขาตาค้างก็รู้สึกได้ถึงร่มเงาของบางอย่างพร้อมกับพัดลมตัวน้อยที่เปิดพัดจ่อมายังใบหน้าของเธอและกางร่มให้ เจ้าขาขมวดคิ้วหันไปมองก่อนจะสบตาเข้ากับลูกศิษย์ของเขาที่เดินตามหลังในตอนแรกแต่ตอนนี้กลับมากางร่มให้เธอทำเอาเธองงและสงสัยไม่น้อย

“มากางให้ฉันทำไมคะ”เสียงใสเอ่ยถามพร้อมกับมองเขา 

“เอ่ออั่น อาจารย์..หมายถึงพ่อครูให้ผมมากั่งให้ครับ” พูดไทยตกอีสาน-_-

“อะ อ๋อ ขอบคุณค่ะ”

จันทร์เจ้าขาเอ่ยตอบพร้อมกับอมยิ้มอยู่คนเดียวด้วยความดีใจที่เขาทำแบบนี้แสดงว่ายังจำเธอได้ ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะเป็นพ่อครูไปแล้วแต่ก็ยังไม่ลืมแถมยังให้คนมากางร่มให้เธอแบบนี้อีก แสดงว่าตอนนี้มีใจให้แล้วใช่ไหม!! ฉันสวยขนาดนี้ก็ต้องชอบบ้างละวะ เอาละอิเจ้าขาเอ้ยจะมีผัวเป็นพ่อครูกับเขาก็คราวนี้แหละ

“ยิ้มไม่หุบเชียวนะลูก”

“แม่ก็…”

จันทร์เจ้าขาที่โดนแม่แซวก็ได้แต่บิดตัวเขินอายอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนจะหันไปสนใจยังลานพิธีที่ตอนนี้มีชายหนุ่มร่างแกร่งเจ้าของร่มคันนี้ กำลังยืนหันหลังหยิบธูปขึ้นมาจุดและยกมือพนมขึ้นเหนือหัว ริมฝีปากหยักขยับท่องบทสวดตามที่เคยร่ำเรียนมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแผ่วเบา สายลมเย็นพัดมาเป็นระยะๆก่อนจะหยุดนิ่งสงบลงพร้อมกับที่มือหนาที่ประดับไปด้วยเส้นเลือดจะปักธูปลงยังในกระถาง มือหนายกขึ้นพนมและจรดไว้เหนือหัวหนึ่งครั้งก่อนจะหันหลังเดินลงมายังด้านล่างและให้หลวงปู่แสงปู่ของเขากับมัคทายกได้ทำพิธีต่อเพราะเขาทำแค่เรียกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกปักรักษาหมู่บ้านให้มารวมตัวกันก็เท่านั้น ร่างแกร่งเดินตรงมายังเหมราชก่อนจะเอ่ยปากสั่งลูกศิษย์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไปเอาเก่าอี้มาให่กู” (ไปเอาเก้าอี้มาให้กู)

“แล้วไผสิถือครับ” (แล้วใครจะถือครับ)

พรึ่บ!

“!!”

“มะ ไม่ต้องก็ได้ค่ะเดี๋ยวหนูถือเอง”

เมื่อเห็นว่าศิลาดึงร่มจากเหมราชไปถือไว้ให้เธอ จันทร์เจ้าขาจึงรีบเอ่ยท้วงและทำท่าจะยื่นมือเข้าไปจับร่มไว้เองแต่ทว่ามือหนากลับยกขึ้นสูงสุดแขนทำให้จันทร์เจ้าขาไม่สามารถเอื้อมถึงได้จึงได้แต่ยืนมองเขาตาปริบๆ แต่พอเห็นว่าเขากำลังมองมาที่เธออยู่แล้วทำให้จันทร์เจ้าขารีบก้มหน้าลงหลบสายตาของเขาทันที 

เพราะเพียงแค่เห็นใบหน้าหล่อของเขาเธอก็หัวใจเต้นแรงและมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูกไปหมดแล้วยิ่งมาอยู่ในระยะใกล้ขนาดนี้อีก ทำเอาจันทร์เจ้าขาหัวใจแทบจะวายไปเลยด้วยซ้ำ คนอะไรแค่ยืนมองยังมีผลต่อหัวใจของเธอมากขนาดนี้

“หึ”

“...”

“นั่งลง”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยออกคำสั่ง จันทร์เจ้าขาเองก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะพอมองไปรอบๆแล้วก็มีสายตาหลายคู่กำลังมองมาที่เธอและเขาอยู่พอดีจึงรีบนั่งลง และไม่นานเหมราชก็วิ่งกลับมาพร้อมกับเก้าอี้สองตัว เขาคว้ามันมาวางลงด้านข้างของเธอและยื่นร่มให้เหมราชที่กำลังวางเก้าอี้อีกตัวอยู่ข้างหน้าเธอและแม่(แดดมันส่องมาจากทางข้างหน้า) ขณะที่ทั้งสองกำลังจะนั่งลงก็มีผู้ใหญ่ชัยผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านขุนไพรเดินเข้ามาทักเสียก่อน

“พ่อครูไปนั่งม่องฮั่นที่ข่อยเตรียมไว่ให่ดีกั่วครับ ม่องนี่มันฮ้อน” (พ่อครูไปนั่งตรงนั้นที่ผมเตรียมไว้ให้ดีกว่าครับ ตรงนี้มันร้อน)

“แล้วชาวบ้านเพิ่นบ่ฮ้อน?” (แล้วชาวบ้านเขาไม่ร้อน?)

คำพูดห้วนสั้นของเขาแค่ไม่กี่คำทำเอาผู้ใหญ่บ้านที่มีอายุมากกว่าหลายปีชะงักนิ่งหน้าเจื่อนลงทันตาเห็น ก่อนที่จันทร์เจ้าขาจะได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ตนและเหมราชที่อยู่ใกล้ๆดังออกมาอย่างคนกลั้นขำ 

“คะ ครับ เทื่อหน้าข่อยสิให่บักเชนมันเอาเต็นท์มากั่ง” (คะ ครับ รอบหน้าผมจะให้ไอ้เชนมันเอาเต็นท์มากาง)ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยบอกด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“อืม”

ศิลาเอ่ยตอบแค่นั้นก่อนจะหยิบแว่นกันแดดแบรนด์หรูขึ้นมาสวมใส่และหันไปมองยังลานพิธีที่ตอนนี้หลวงพ่อและมัคทายกกำลังเริ่มทำพิธีและพาชาวบ้านพูดว่าตามไม่ขาดปาก เขาจึงเลิกสนใจผู้ใหญ่และหันไปพนมมือขึ้นตั้งใจฟังพิธีด้วยท่าทีสงบนิ่งอย่างที่เคยเป็นแม้ว่าในใจจะไม่สงบดั่งเช่นภายนอกเลยก็ตาม เหตุผลก็น่าจะรู้ๆกันอยู่

จันทร์เจ้าขานั่งพนมมือตามแม่และมองไปยังลานพิธีด้านหน้าแสร้งทำเป็นสนใจแต่ความจริงแล้วเธอกำลังสนใจใครอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเองเสียมากกว่า คนอะไรขนาดนั่งนิ่งๆยังหล่อเลยอะ แบบนี้ใครจะไปทนไหว ขอแอบมองหน่อยแล้วกัน 

แววตาใสเป็นประกายวาวราวกับโดนชายหนุ่มตรงหน้าสะกดเอาไว้เธอจ้องมองเขาไม่ละสายตาอย่างหลงใหล แต่มองได้ไม่นานนักก็ถูกเขามองกลับมาทำให้จันทร์เจ้าขาต้องรีบหันหน้ามองตรงและเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่าและหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง… สายตานั่น ใบหน้านั่น โอ้ยย หล่อโฮกอิเจ้าขาจะตาย