Partager

บทที่ 8

Auteur: สายลมไร้กาลเวลา
“จวิ้นอ๋องจะตีอาวุธด้วยตนเองหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวหมิงแสร้งทำท่าทางตื่นตระหนก “ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากฝ่าบาททรงทราบเข้า จะต้องลงโทษพวกเราอย่างหนักเป็นแน่”

หลุมพรางน่ะ ขุดรอฉู่หนิงไว้ก่อนแล้ว

รอจนเบื้องบนสืบสวนเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็จะสามารถปัดความรับผิดชอบได้อย่างสะอาดหมดจด

ฉู่หนิงขมวดคิ้ว บนใบหน้าเผยสีหน้าไม่พอใจ “ข้าตีอาวุธก็ไม่ใช่เพื่อตนเอง แต่เพื่อให้เหล่าผู้คุ้มกันมีอาวุธใช้ในสนามรบ!

หากเสด็จพ่อจะทรงลงโทษ เช่นนั้นก็ให้ลงโทษข้าคนเดียวเถิด!

หากกรมกลาโหมจะสืบสวน ก็ให้ข้ารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

เถ้าแก่เซียวออกไปเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าและช่างตีเหล็กทุกคน!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทหารผ่านศึกกว่าสามสิบคนซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

พวกเขาเป็นเพียงทหารผ่านศึกที่ถอยกลับมาจากแนวหน้า หลายคนกล่าวว่าพวกเขาเป็นทหารหนีทัพ ด้วยเหตุนี้จึงดูถูกพวกเขา

หลายปีมานี้ เพราะความพ่ายแพ้ในครั้งนั้น พวกเขาจึงถูกมองด้วยสายตาเย็นชาและถูกปฏิบัติอย่างหมางเมินมาโดยตลอด ไม่มีใครสนใจพวกเขาเลย

แต่วันนี้ เพื่อให้พวกเขามีอาวุธที่ถนัดมือ ฉู่หนิงถึงกับยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

ในวินาทีนี้ ท่าทีที่พวกเขามีต่อฉู่หนิงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ในตอนแรก พวกเขาเพียงแค่ต้องการติดตามฉู่หนิงไปที่แนวหน้า เพื่อทำตามความปรารถนาในฐานะทหารผ่านศึกของตนเองให้สำเร็จ

แต่ตอนนี้ พวกเขาต้องการปกป้องความปลอดภัยของฉู่หนิงจากใจจริง

“ท่านอ๋อง ท่านจะยอมรับโทษเพื่อพวกเราไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!”

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง เรื่องตีอาวุธมอบให้พวกเราจัดการก็พอแล้ว”

“ทุกคนช่วยกันลงมือ จะยอมให้ท่านอ๋องรับผิดชอบแทนพวกเราไม่ได้เด็ดขาด!”

“หากจะถูกลงโทษ พวกเรายินดีรับโทษร่วมกับท่านอ๋อง!”

ทุกคนรับเครื่องมือจากมือของเหล่าช่างตีเหล็กมาด้วยความซาบซึ้งใจ

เซียวหมิงมองภาพนี้ ถึงแม้บนใบหน้าจะแสดงความลำบากใจ แต่ในใจกลับตื่นเต้นยิ่งนัก

การตีอาวุธไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน หากหลายวันนี้ฉู่หนิงอยู่ที่นี่เพื่อตีอาวุธจริง ๆ จะต้องกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองหลวงอย่างแน่นอน

เรื่องน่าสนุกเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องรายงานให้องค์รัชทายาทและองค์ชายรองทราบ!

ดวงตากลอกไปมา เซียวหมิงแสร้งทำท่าทางจนปัญญา “ในเมื่อท่านอ๋องยืนกรานเช่นนี้ ข้าน้อยก็ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่ง”

“ช่วงนี้เหล่าช่างตีเหล็กเร่งงานจนเหนื่อยแล้วพอดี ถือโอกาสพักผ่อนสักสองสามวันก็แล้วกัน แต่ว่าค่าแรงนี่สิ ท่านอ๋องต้องจ่ายให้ตามปกตินะพ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าของพวกช่างตีเหล็กที่อยู่รอบ ๆ เผยความยินดีออกมา

ไม่ต้องตีเหล็ก แต่ยังได้ค่าแรง เถ้าแก่เซียวช่างใจกว้างจริง ๆ !

แต่จ้าวอวี่เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้ากลับมืดมน “หัวหน้าเซียว เจ้าทำเช่นนี้ หรือว่าเจ้าดูถูกท่านอ๋องว่าไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้หรือ?”

เซียวหมิงทำหน้าตื่นตระหนก “คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร หรือท่านคิดว่าข้าจงใจหาเรื่องท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ?”

“เจ้า...”

“พอแล้ว!”

ฉู่หนิงโบกมือขัดจังหวะจ้าวอวี่ “จ้าวอวี่ เจ้าไปจ่ายค่าแรงของพวกช่างตีเหล็กให้เรียบร้อย แล้วให้พวกเขาไปได้”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

จ่ายค่าแรงให้เรียบร้อยหมายความว่าอย่างไร?

นี่คือการไล่คนออกหรือ?

เซียวหมิงได้สติกลับมา ดวงตาฉายแววเยือกเย็นแวบหนึ่ง

หากช่างตีเหล็กถูกไล่ออกไปหมด เถ้าแก่อย่างเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไปเช่นกัน

“ท่านอ๋อง ท่านจะโกรธเคืองช่างตีเหล็กเหล่านี้เพราะเรื่องเมื่อครู่นี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวหมิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ช่างตีเหล็กเหล่านี้ทำงานที่นี่มาหลายปี ถึงไม่มีความดีความชอบ แต่ก็ทำงานหนักมาตลอด ท่านอ๋องจะตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ได้อย่างไร?”

ฉู่หนิงถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา “หัวหน้าเซียว เจ้าก็รู้ว่าข้าจะตีอาวุธ หากเรื่องนี้เสด็จพ่อทรงลงโทษขึ้นมา เกรงว่าจะพัวพันไปถึงคนอื่น ๆ

การไล่ช่างตีเหล็กเหล่านี้ออก ก็เพราะข้าไม่อยากให้พวกเขาต้องเดือดร้อนไปด้วย”

พูดจบ เขาก็มองไปยังพวกช่างตีเหล็ก แล้วกล่าวเสียงทุ้ม “ทุกท่าน หากพวกเจ้าอยากจะอยู่ต่อก็ได้ ข้าสามารถให้ค่าแรงพวกเจ้าเพิ่มได้

แต่เมื่อใดที่ราชสำนักลงโทษขึ้นมา พวกเจ้าก็ต้องรับผิดชอบร่วมกับข้า!”

เหล่าช่างตีเหล็กพอได้ยินดังนั้นก็ไม่ทำแล้ว

“ที่บ้านข้ายังมีมารดาแก่ชราต้องเลี้ยงดู ท่านอ๋องโปรดจ่ายค่าแรงให้ข้าด้วยเถิด”

“ท่านอ๋อง ภรรยาข้ากำลังจะคลอดแล้ว ข้าอยากจะขอเบิกค่าแรงไปดูแลภรรยา”

“ข้า... ข้ายังมีลูกเล็กต้องเลี้ยงดู ท่านอ๋องโปรดเข้าใจด้วย”

ไม่มีใครอยากจะรับผิดชอบ!

ตอนนี้ไม่ไป แล้วจะรอให้ราชสำนักลงโทษก่อนหรือไร

หากเป็นองค์ชายคนอื่น ราชสำนักย่อมไม่กล้าลงโทษ แต่เผิงไหลจวิ้นอ๋องผู้นี้ไม่มีทั้งอำนาจและบารมี พวกเขาไม่อยากจะไปร่วมรับผิดชอบกับคนแบบนี้หรอก

ฉู่หนิงมองพวกช่างตีเหล็กที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย มุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมา

“จ้าวอวี่ จ่ายค่าแรงให้พวกเขา!”

สิ้นเสียงคำสั่ง พวกช่างตีเหล็กก็กรูกันเข้าไปหาจ้าวอวี่

เซียวหมิงกลอกตาไปมา ถึงเพิ่งจะได้สติ

เมื่อมองไปยังเหล่าทหารผ่านศึกที่เริ่มตีเหล็กแล้ว เขาก็รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง

แท้จริงแล้ว ฉู่หนิงก็คิดที่จะยึดครองร้านตีเหล็กนี้มาตั้งแต่แรก!

น่าขันที่เขายังไม่รู้ตัว คิดว่าฉู่หนิงเพียงแค่ต้องการตีอาวุธเท่านั้น ยังคิดจะรอดูเรื่องตลกของฉู่หนิงอีก

ตอนนี้ดีแล้ว เรื่องตลกของฉู่หนิงไม่ได้เห็น แต่กลับเป็นเขาเองที่กลายเป็นเรื่องตลก

ไม่ได้ จะปล่อยให้ช่างตีเหล็กจากไปไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นทุกอย่างก็จบสิ้น

เขาคือไส้ศึกที่องค์รัชทายาทส่งมาแฝงตัวอยู่กับองค์ชายรอง หากไม่มีร้านตีเหล็ก ไม่ว่าจะเป็นองค์รัชทายาทหรือองค์ชายรองก็จะไม่เห็นค่าเขาอีกต่อไป

“เดี๋ยวก่อน!”

เซียวหมิงพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยืนขวางหน้าพวกช่างตีเหล็ก แล้วกล่าวเสียงเย็น “ค่าแรงยังคำนวณไม่เสร็จ หากจ่ายเกินไป ท่านอ๋องจะไม่เสียเปรียบหรือ?”

พวกช่างตีเหล็กถึงกับตะลึง

ค่าแรงล้วนเป็นเซียวหมิงที่คำนวณมาตลอด ตอนนี้เซียวหมิงคัดค้าน แล้วพวกเขาจะได้ค่าแรงหรือไม่?

“เถ้าแก่เซียว พวกเราเอาน้อยหน่อยก็ได้”

“ใช่แล้ว ตอนนี้พวกเราอยากจะรีบกลับบ้าน”

“เถ้าแก่ ท่านปล่อยพวกเราไปเถอะ”

พวกช่างตีเหล็กอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร แต่เซียวหมิงกลับทำหน้าเย็นชา ไม่ยอมตกลง

ฉู่หนิงหัวเราะเบา ๆ “เถ้าแก่เซียว เจ้าก็เพิ่งพูดเองว่า ถึงพวกเขาไม่มีความดีความชอบ แต่ก็ทำงานหนักมาตลอด เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ข้ายอมเสียเปรียบหน่อย ให้พวกเจ้าคนละสิบตำลึง!”

เงินสิบตำลึง เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของครอบครัวสี่คนได้หนึ่งเดือน

เหล่าช่างตีเหล็กต่างดีใจจนเนื้อเต้น พากันคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะ

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”

จ้าวอวี่ก็ไม่รอช้า หยิบเงินออกมาแจกจ่ายให้พวกช่างตีเหล็กทันที

พวกช่างตีเหล็กที่ได้รับเงินแล้วก็โขกศีรษะขอบคุณฉู่หนิง แล้วจึงพากันจากไป

“กลับมา พวกเจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้!”

ไม่ว่าเซียวหมิงจะตะโกนเกรี้ยวกราดอยู่ข้างหลังอย่างไร เหล่าช่างตีเหล็กก็ไม่หันกลับมามอง หายลับไปจากสายตาของเขาโดยสิ้นเชิง

ฉู่หนิงมองเซียวหมิงที่ยืนอยู่เพียงลำพัง บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา

“เถ้าแก่เซียว คิดว่าท่านก็คงไม่อยากจะรับผิดชอบร่วมกับข้ากระมัง?”

“ข้า...”

“เถ้าแก่เซียวไม่ต้องอธิบาย ข้าเข้าใจ!”

ฉู่หนิงหยิบถุงเงินใบเล็กจากมือของจ้าวอวี่แล้วโยนไปให้ “ในนี้มีเงินห้าสิบตำลึง น่าจะเกินพอสำหรับค่าแรงของเถ้าแก่เซียว”

พูดจบ เงินก็ถูกโยนไปอยู่ในมือของเซียวหมิง

สีหน้าของเซียวหมิงพลันมืดมนลงอย่างสิ้นเชิง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจจุดประสงค์ที่ฉู่หนิงมาที่นี่ในวันนี้แล้ว!

ตั้งแต่แรก ฉู่หนิงก็ขุดหลุมพรางรอเขาอยู่แล้ว จุดประสงค์ก็คือการยึดครองร้านตีเหล็กแห่งนี้โดยสมบูรณ์

ฉู่หนิงผู้นี้ องค์ชายที่กำลังจะเป็นตัวตายตัวแทนแท้ ๆ ยังกล้ามาเล่นตลกกับเขาเช่นนี้!

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ในดวงตาของเซียวหมิงฉายแววอำมหิตออกมา เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับฉู่หนิงทันที

“เผิงไหลจวิ้นอ๋องช่างมีเล่ห์เหลี่ยมนัก เรื่องนี้ข้าจะรายงานให้องค์ชายรองทราบแน่นอน!”

พูดจบ เซียวหมิงก็กำเงินไว้แล้วจ้องมองฉู่หนิงอย่างอาฆาตแค้น จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไป

สายตาของกวนอวิ๋นพลันเย็นชา เจตนาสังหารทั่วร่างพุ่งขึ้นมาทันที “ท่านอ๋อง จะให้...”

เขาทำท่าทางปาดคอ!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1010

    อู่จ้าวทิ้งจังหวะครู่หนึ่ง จากนั้นยิ้มว่า “ลูกยังไม่มีชื่อเลย”ฉู่หนิงตาเป็นประกาย เดินเข้าไปกุมมือนางและกล่าวอย่างอ่อนโยน “ข้าตั้งชื่อให้นางดีหรือไม่?”อู่จ้าวหัวเราะเจ้าเล่ห์ “เจ้าไม่อยากตั้งให้ก็ไม่เป็นไร เราไม่บังคับ แต่ว่า ลูกต้องใช้แซ่เดียวกับเรา”ฉู่หนิงฟังแล้วไม่พอใจ“มีสิทธิ์อะไร!”ฉู่หนิงเลิกคิ้ว “นางเป็นลูกของข้า ต้องใช้แซ่เดียวกับข้าสิ”อู่จ้าวแสดงแววตาหยอกเย้า “กระไร เจ้าคิดจะพาลูกกลับไปที่แคว้นฉู่หรือ?”“เราได้ยินว่าภรรยาของเจ้าเป็นยอดหญิงอันดับหนึ่ง หากนางรู้ว่าเจ้าพาลูกกลับไป ชีวิตหลังจากนี้ของเจ้าคงไม่เป็นสุข”มุมปากฉู่หนิงกระตุก เขาเกาจมูกหัวเราะแห้ง ๆ ไม่พูดอะไรอีกเสิ่นหว่านอิ๋งดูเหมือนคนสุภาพอ่อนโยนและคุยง่าย แต่แท้จริงแล้วเป็นพวกหัวโบราณมากหากรู้ว่าเขามีลูกอยู่ข้างนอก มีเพียงสวรรค์ที่จะรู้ว่าเสิ่นหว่านอิ๋งจะยอมรับได้หรือไม่อู่จ้าวเห็นฉู่หนิงมีอาการแบบนี้ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ดูเหมือนเจ้าจะกลัวภรรยาไม่น้อยเลย”ฉู่หนิงกระแอมไอแห้ง ๆ “พวกเราคุยเรื่องชื่อกันดีกว่า ข้ารู้สึกว่าชื่อซิ่วหนิงไพเราะไม่เลว”“อู่ซิ่วหนิง…อู่ซิ่วหนิง”อู่จ้าวพึมพำชื่อนี้อยู

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1009

    ตำหนักลี่เจิ้งฉู่หนิงที่เร่งรีบเดินทางกลับมาต้องนิ่งงันอยู่กับที่ผ่านไปวันแล้ววันเล่า แต่อู่จ้าวก็ยังไม่คลอดฉู่หนิงหน้าดำคร่ำเครียด เตรียมจะเดินเข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอดโดยไม่สนใจคราบโลหิตที่อาบท่วมกายแต่แล้วในตอนนี้เอง ประตูตำหนักก็ได้เปิดออก นางกำนัลเดินออกมาด้วยสีหน้ายินดีปรีดา“ฉู่อ๋อง ฝ่าบาททรง…”“นางเป็นอย่างไรบ้าง?” ฉู่หนิงจับไหล่นางกำนัลแล้วรีบถาม“ใกล้…ใกล้คลอดแล้วเพคะ บ่าวออกมาหยิบผ้าห่อกาย”ฉู่หนิงดีใจ จะเดินเข้าไปทันทีแต่นางกำนัลกลับหยุดเขาไว้ “ฉู่อ๋อง ท่าน…จะไม่เปลี่ยนอาภรณ์ก่อนหรือเพคะ?”ฉู่หนิงก้มหน้ามองตัวเอง พบว่าตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยโลหิตจากสงครามฉู่หนิงตบหน้าผากตัวเอง “ใช่ ๆ ๆ ข้าควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ก่อน เจ้ารีบไปเตรียมผ้าห่อตัวเถอะ!”พูดจบก็ไม่รอให้นางกำนัลได้ทันตั้งตัว หันตัวเดินไปทางห้องอาบน้ำที่อยู่ในตำหนักข้างทันทีภายในตำหนักข้างมีสระน้ำขนาดใหญ่ เดิมทีแล้วเป็นของอู่จ้าวโดยเฉพาะ แต่ตอนนี้ฉู่หนิงไม่มีเวลามาสนใจมากขนาดนั้น เขาคิดเพียงอยากรีบชำระล้างกายให้สะอาดแล้วไปดูอู่จ้าวกับลูกใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชา ฉู่หนิงก็อาบน้ำเสร็จ เขาเปลี่

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1008

    “ตายเสียเถอะ!”ถังกังร้องคำรามพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ซูเฉิงแต่กลับพบว่าซูเฉิงมีสีหน้าเย็นเยียบ ไม่ได้รับมือตรง ๆ แต่เลือกถอยไปหลบในค่ายทหารแทนถังกังที่โมโหเดือดดาลไล่ตามไปอย่างคลุ้มคลั่ง แม้จะสังหารทหารต้าโจวได้หลายนาย แต่ทหารรอบตัวเขาก็น้อยลงเรื่อย ๆเพียงชั่วครู่ ข้างกายถังกังก็ไม่เหลือผู้ใดอีกตัวเขาถูกกองทัพต้าโจวล้อมไว้อย่างแน่นหนาในยามนั้นเอง ซูเฉิงถึงค่อยแสยะยิ้มแกว่งดาบยาวเข้าใส่!“หึ!”ถังกังแค่นเสียงเย็นและแทงทวนยาวในมือออกไป หมายจะใช้ชีวิตแลกชีวิต!วิธีการอันเหี้ยมเกรียมเช่นนี้ทำให้ซูเฉิงเย็นสะท้านในใจ หมุนตัวหลบไปด้านข้างกลางอากาศแต่แล้วในตอนนี้เอง ถังกังกลับหัวเราะคลุ้มคลั่ง “ไปตายเสีย!”เขาเหวี่ยงหอกยาว และเป้าหมายก็คือฉู่หนิง!“ฉู่อ๋องระวัง!”เซวียหวยเต๋อที่อยู่ข้างฉู่หนิงมาโดยตลอดเห็นดังนี้ก็ตกใจหน้าซีด สองขาหนีบสีข้างม้าก่อนจะทะยานขึ้นกลางอากาศ ใช้ทวนวงเดือนปัดทวนยาวของถังกังให้กระเด็นออกไปซูเฉิงที่เพิ่งร่อนตัวลงพื้นเห็นดังนี้ก็โมโห “เจ้าสมควรตาย!”เขากระทืบสองเท้าลงกับพื้น เงาร่างพุ่งทะยานออกไป ตวัดดาบยาวลงอย่างสุดกำลังถังกังที่เพิ่งร่อนลงพื้นไม่อาจห

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1007

    “อะไรนะ ท่านอ๋องสั่งให้ข้าปล่อยเยี่ยนอวี้เฉิง?”หร่านหมิงที่กำลังนำทัพไล่ตามพร้อมกับจินตนาการว่าจะจับกุมเยี่ยนอวี้เฉิงอย่างไรถึงกับตะลึงงันไปทันที“เจ้าแน่ใจหรือว่านี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง?” หร่านหมิงมองทหารส่งสารอย่างไม่เชื่อหูหากไม่ใช่เพราะรู้จักอีกฝ่าย เขาคงคิดจริง ๆ ว่านี่เป็นสายลับที่เยี่ยนอวี้เฉิงส่งมา“ท่านแม่ทัพ แน่ใจขอรับ นี่เป็นคำสั่งที่ท่านอ๋องบอกกับข้าด้วยตัวเอง”“ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปบอกท่านอ๋องว่าข้าจะทำตามคำสั่ง”แม้จะไม่เข้าใจ แต่หร่านหมิงไม่กล้าขัดคำสั่งของฉู่หนิง เขาว่าจบแล้วนำคนไปไล่ตามต่อกองทัพแคว้นเยี่ยนแตกพ่าย ส่วนกองทัพต้าโจวก็ไล่ตามอย่างบ้าคลั่งแม้จะมีถังกังนำทหารไปรั้งท้าย แต่หร่านหมิงก็นำทหารอ้อมจากทางปีกข้าง หลบเลี่ยงทหารที่อยู่รั้งท้ายตัวหร่านหมิงในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเทพสังหาร ควบอาชาพุ่งทะยาน สังหารกองทัพแคว้นเยี่ยนให้ร้องระงมในเมื่อต้องปล่อยเยี่ยนอวี้เฉิงไป หร่านหมิงก็ทำได้เพียงระบายอารมณ์กับกองทัพแคว้นเยี่ยนเขานำทัพอาชาไล่ตาม ฆ่าฟันจนกองทัพแคว้นเยี่ยนร้องโหยหวนไม่หยุด ไม่อาจล่าถอยได้อย่างเป็นขบวนกองทัพแคว้นเยี่ยนที่เสียรูปขบวนนี้พ่ายแพ

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1006

    เยี่ยนอวี้เฉิงสั่งให้ทหารบุกทะลวงซ้ายขวา แต่ใช้เวลาอยู่หนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ ก็ยังไม่อาจเข้าถึงตัวซูเฉิงได้ภาพนี้ทำให้เยี่ยนอวี้เฉิงเดือดดาลแทบสิ้นสติ “ไม่ได้เรื่อง พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่อง แค่ทหารสองหมื่นนายก็ยังเอาชนะไม่ได้!”ทั้งที่มีกำลังทหารเท่ากัน แต่กองทัพแคว้นเยี่ยนของพวกเขากลับไม่อาจมีชัยเหนือทัพกบฏ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตคงป่นปี้ไม่เหลือ!กองทัพแคว้นเยี่ยนที่อยู่โดยรอบดูจะเข้าใจในจุดนี้เช่นกัน พวกเขาโกรธจัด บุกสังหารออกไปอย่างบ้าคลั่งพริบตานั้น กองกำลังทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน กลายเป็นการต่อสู้ระยะประชิดที่ดุเดือดพวกเขาไม่มีแบบแผนอะไรทั้งนั้น เป็นการต่อสู้ด้วยความฮึกเหิมล้วน ๆ!ฝ่ายหนึ่งทำเพื่อผลงาน ฝ่ายหนึ่งทำเพื่อรักษาชื่อเสียงตัวเอง ทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างมืดฟ้ามัวดินทว่า การต่อสู้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่นี่เท่านั้นขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังปะทะกัน ฉู่หนิงที่อยู่นอกค่ายก็ได้นำทหารฝ่าแนวป้องกันของถังกัง บุกสังหารอย่างต่อเนื่องการมาของทัพเสริมทำให้กองทัพต้าโจวฮึกเหิมมากกว่าเดิม พวกเขาทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพแคว้นเยี่ยนที่อยู่ในค่ายไปโดยสิ้นเช

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 1005

    “แม่ทัพซู พวกเรา…โจมตีกองทัพแคว้นเยี่ยนหรือ?”คำสั่งของซูเฉิงทำให้ผู้บังคับการทั้งหมดสับสน ต้องใช้เวลาสักพักหนึ่งกว่าจะได้สติ“ก็ต้องโจมตีกองทัพแคว้นเยี่ยนอยู่แล้ว!”ซูเฉิงแสยะยิ้ม “พวกเราเป็นชาวต้าโจว จะช่วยศัตรูโจมตีคนฝั่งเดียวกันได้อย่างไร?”“บัดนี้ทั้งสองฝ่ายไม่อาจตัดสินผลแพ้ชนะ เพียงแค่พวกเราเปลี่ยนทิศทางก็จะเจาะกระบวนทัพของกองทัพแคว้นเยี่ยนได้อย่างแน่นอน ทำให้พวกเขาตั้งตัวไม่ทัน”“เยี่ยนอวี้เฉิงคิดว่าข้ายอมจำนนตามแผนการของเขา คิดว่าคืนนี้จะล่อทหารในเมืองออกมาได้ หารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี่เป็นหลุมพรางที่ฉู่อ๋องวางไว้ให้เขา”“ทุกท่านไม่ต้องห่วง นี่เป็นแผนการอันชาญฉลาดของฉู่อ๋อง มีเป้าหมายเพื่อหลอกให้เยี่ยนอวี้เฉิงเชื่อใจพวกเรา เปิดโอกาสให้พวกเราได้บุกเข้าสู่กองบัญชาการกลาง!”ทุกคนได้ฟังดังนี้ก็เข้าใจ ที่แท้พวกเขาต่างหากที่เป็นกองกำลังจู่โจมฉับพลัน!บรรดาผู้บังคับการได้รู้ดังนี้ก็มีท่าทีฮึกเหิมโดยพลัน นำกำลังทหารบุกเข้าใส่กองทัพแคว้นเยี่ยนกองทัพแคว้นเยี่ยนที่เดิมทีสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาไม่ทันตั้งตัว ถูกสังหารจนล้มระเนระนาดกองทัพแคว้นเยี่ยนยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 430

    “พวกนางทั้งสองวัยครบสิบแปดในปีนี้ กำลังอยู่ในวัยแรกแย้ม มิหนำซ้ำรูปโฉมโนมพรรณยังงามสุดในแผ่นดินกลิ่นหอมถึงฟากฟ้า และที่สำคัญยังไม่เคยปรนนิบัติบุรุษผู้ใดมาก่อน”“ข้ามาเยือนต้าฉู่ครานี้ ก็เพื่อผูกไมตรีกับฉู่อ๋อง และเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ จึงขอมอบทั้งสองนางนี้ให้ฉู่อ๋อง”พูดจบ องค์หญิงเกาผิงผายมือด

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 435

    ณ เรือนหลังของจวนอ๋อง เฝิงมู่หลานเดินเข้ามาด้วยความโกรธ เดิมทีนางก็รู้สึกไม่พอใจที่ฉู่หนิงรับฮวาขุยสองคนจากองค์หญิงเกาผิงอยู่แล้ว ตอนนี้ก็มาเห็นฉู่หนิงกับเสิ่นหว่านอิ๋งกำลังยื้อยุดฉุดกระชากอีกทันใดนั้น ความคับข้องใจทั้งใหม่และเก่าก็ผุดขึ้นในใจ เมื่อพูดไม่เข้าหู ก็ลงไม้ลงมือทันทีสีหน้าฉู่หนิงเป

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 445

    “องค์ฉู่อ๋องทรงพระเจริญพันปี!”ขบวนรับเจ้าสาวย้อนจากจวนเสิ่นกลับจวนอ๋อง ตลอดทาง เหล่าราษฎรดีใจอย่างมาก ต่างร้องตะโกนว่าฉู่อ๋องพันปีภาพนี้ทำให้องค์รัชทายาทที่เปิดทางอยู่ด้านหน้าสีหน้าอึมครึมอย่างที่สุดเดิมทีคิดฉวยโอกาสกดข่มอำนาจของฉู่หนิง นึกไม่ถึงว่ากลับทำให้ฉู่หนิงมีโอกาส ใช้ประโยชน์จากเรื่องน

  • ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา   บทที่ 426  

    ในฐานะผู้มีวรยุทธ์โดดเด่นเหนือชั้น คำพูดของจ้าวอวี่ย่อมมีน้ำหนักมากที่สุด แววตาฉู่หนิงพลันสว่างวาบ สะท้อนความตื่นเต้นดีใจออกมาวูบหนึ่ง ที่ผ่านมา เรื่องพละกำลังของตนเองอ่อนด้อยเป็นปัญหาอยู่ตลอด แม้ว่าจะมีจ้าวอวี่คอยอารักขา แต่ถึงกระนั้นก็ยังขาดความรู้สึกปลอดภัยวางใจได้ไม่เต็มที่ให้คนอื่นคอยคุ้ม

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status