บทที่ 4 ตัดขาดแล้วไง 2/2

“นะ...นี่...ท่าน!” จวงห้าวอวี่อ้าปากค้าง โกรธจนแทบเป็นลมตาย พยายามประคองสติหาคำพูดมาจูงใจท่านอ๋อง

“ท่านอ๋องโปรดไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะ! หากปล่อยพวกนางไป พวกนางอาจจะไปก่อความวุ่นวายสร้างความเดือดร้อนให้จวนเจิ้นเป่ยอ๋องได้... ไม่สู้มอบความตายให้เสียตอนนี้ เพื่อตัดไฟแต่ต้นลมไม่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ! อีกอย่างท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ตัดสินใจต้องเด็ดขาด” จวงห้าวอวี่ทักท้วงเสียงแข็ง พยายามยัดเยียดความผิดหนุนส่งสองพี่น้องลงสู่ลานประหารให้จงได้ ทว่าเซียวจิ้งเหยียนกลับหาได้สนใจคำประท้วงที่ไร้ค่าไม่

พยัคฆ์แดนเหนือตวัดสายตาเย็นชาปัดผ่าน ทิ้งคำพูดราบเรียบแต่กลับทำให้คนฟังแทบกระอักเลือด

“ใต้เท้าจวงคิดว่าเจิ้นเป่ยอ๋อง อ๋องแดนเหนืออย่างข้า... สตรีวัยปักปิ่นหนึ่งคนกับเด็กชายที่เพิ่งผ่านพ้นวัยเยาว์อีกหนึ่งคน ข้าจะควบคุมจัดการไม่ได้เชียวหรือ? ท่านดูแคลนจวนอ๋องของข้าเกินไปแล้ว! อีกอย่างต่อให้ข้าเป็นแม่ทัพ แต่ก็ไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ตรัสแล้วห้ามคืนคำ!”

จวงห้าวอวี่ผงะลนลาน ใบหน้าสลับซีดเขียว แผ่นหลังเย็นวาบเมื่อเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเผลอวาจาสามหาว ล่วงเกินผู้กุมกำลังทหารฝ่ายเหนือไปเสียแล้ว เขาได้แต่ยืนทบทวนเรื่องราวตั้งแต่ความอับอายที่หน้าประตูเสวียนอู่จนถึงที่ว่าการเมืองหลวง... ทั้งหมดที่เจิ้นเป่ยอ๋องทำไป ก็เพื่อระบายโทสะที่กองทัพต้องล่าช้า หาได้คิดจะเอาชีวิตของตนจริง ๆ ไม่ ขุนนางเฒ่าเมื่อคิดได้ดังนั้นจึงไม่คิดสาวความต่อ แล้วรีบแล่นไปที่ตำหนักองค์ชายรองเพื่อหารือเรื่องแผนที่เกล็ดปลาให้ถี่ถ้วน รวมทั้งต้องการเอ่ยเรื่องที่ตนโดนเจิ้นเป่ยอ๋องระบายโทสะ เพื่อต้องการหายันต์คุ้มภัย

ทว่า... องค์ชายรองเซียวมู่หานกลับส่งขันทีมาปฏิเสธไม่ยอมให้เข้าพบ ยามนี้องค์ชายรองกำลังหงุดหงิดพาลใส่ทุกคน เพราะฝ่าบาทประทานงานราษฎร์งานหลวงท่วมหัวแต่กลับขัดขวางไม่ให้แต่งตั้งเสิ่นลั่วเหยาเป็นชายาเอกคนใหม่ จวงห้าวอวี่จึงต้องซมซานกลับจวนมาพูดคุยกับอนุคนโปรดอย่างเหมยเจียวเหยียนด้วยความกลัดกลุ้ม

“นายท่าน อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ” อนุเหมยเจียวเหยียนเอ่ยพลางนวดเฟ้นไหล่ให้สามี แม้ในใจจะหงุดหงิดแทบบ้าที่ตนเองต้องรั้งรอการแต่งตั้งตำแหน่งฮูหยินเอกออกไปเพราะสองพี่น้องสารเลวนั่นกลับมาทำลายช่วงเวลาดี ๆ

“อย่างไรท่านก็เป็นถึงผู้ตรวจการแผ่นดิน มีฝ่าบาททรงหนุนหลัง ย่อมมีร่มไม้ใหญ่คอยบังแดดบังฝน วันพรุ่งนี้เราเพียงส่งของขวัญดี ๆ ไปขอขมาที่จวนเจิ้นเป่ยอ๋องเพื่อดูท่าทีก็พอเจ้าค่ะ...

จริงสิเจ้าคะ ยามนี้นางแพศยาเวินซินฉือก็ตายไปแล้ว สองพี่น้องนั่นก็ถูกเนรเทศตัดขาดจากตระกูลจวงของเรา เช่นนั้นเรื่องที่เราจะรับ ‘จูเอ๋อร์’ กับ ‘ไป๋เอ๋อร์’ บุตรสาวบุตรชายที่นายท่านเลี้ยงดูไว้ด้านนอกมานานปี... แต่งตั้งให้เป็นบุตรภรรยาเอกอย่างถูกต้องเสียทีเถอะนะเจ้าคะ สงสารลูกของเราเหลือเกินที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่มีหน้ามีตาในเมืองหลวง ไป๋เอ๋อร์ก็ปีก็จะเข้าพิธีสวมกวานแล้ว ยังต้องสอบเคอจวี่ระดับจวี่เหรินอีกนะเจ้าคะ”

เพราะต้องการให้เวินซินฉือเป็นภรรยาเอกไม่ขัดต่อธรรมเนียมของตระกูลจวง เรื่องของนางและจวงห้าวอวี่อยู่กันจนมีบุตรชายและบุตรสาวน่ารักด้านนอกจึงเก็บเป็นความลับมาตลอด หากจะให้รับเข้าจวนหลังจากแต่งภรรยาเอกก็จะถูกประณามทั้งยังมีฐานต่ำต้อยเพียงบุตรอนุ จึงทำได้เพียงเลี้ยงดูที่เรือนนอกเท่านั้น และครั้งนี้ก็ประจวบเหมาะพอดี รับลูกชายลูกสาวพร้อมกับแต่งตั้งนาง

เรื่องลูกชายนางเสียเงินไปไม่น้อยเพื่อให้เขาผ่านการสอบซิ่วไฉ ปีนี้จัดสอบจวี่เหรินพอดี ได้บารมีของสามีย่อมต้องสอบผ่านเป็นแน่

จวงห้าวอวี่ทอดถอนใจพลางพยักหน้ารับอย่างเห็นดีเห็นงามด้วย โดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้าใกล้ตระกูลจวงเข้าไปทุกที

ในเวลาเดียวกัน ทันทีที่ขบวนเคลื่อนมาถึงจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง เซียวจิ้งเหยียนก็ถูกขันทีจากวังหลวงเชิญตัวเข้าเฝ้าฮ่องเต้อย่างกะทันหัน เยว่หลันและน้องชายจึงถูกบ่าวไพร่คุมตัวนำทางไปที่เรือนพักซอมซ่อท้ายจวนตามฐานะทาสรับใช้ชดใช้ความผิด

ทว่า... แม้บ่าวในจวนจะเรียกที่นี่ว่าเรือนซอมซ่อ แต่วิญญาณอดีตพระชายาเอกอย่างเจินชิงหลีกลับไม่ได้รู้สึกรันทดเลยแม้แต่น้อย

ชาติก่อนนางเป็นบุตรีเสนาบดีคลัง บิดาผู้ล่วงลับมักพานางลงไปศึกษาชีวิตความหมองไหม้ของชาวบ้าน คลุกคลีกับชาวไร่ชาวนามาตั้งแต่เด็ก หากเทียบเรือนไม้ผุพังเล็กน้อยแห่งนี้กับบ้านดินเหนียวผสมฟางข้าวของราษฎรผู้ยากไร้เหล่านั้น... ที่นี่นับว่าดีกว่ามากนัก อย่างน้อยเรือนแห่งนี้ก็สะอาดสะอ้าน มีที่ซุกหัวนอนมิดชิด มีผ้าห่มผืนหนาแม้ว่าจะมีเตียงนอนเพียงเตียงเดียว แต่ก็กว้างขวางนอนสองคนกับน้องชายได้ ทั้งยังมีข้าวขาวให้กินอิ่มมีเนื้อสัตว์ให้ก้อนแป้งน้อยอย่างอี้เฉินได้เคี้ยวกลืน

“พี่ใหญ่ โจ๊กใส่เนื้ออร่อยมากขอรับ” อี้เฉินเอ่ยยิ้มตาหยีขณะเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ

เยว่หลันลูบหัวน้องชายด้วยความเอ็นดู “กินให้อิ่มเถอะเฉินเอ๋อร์ ต่อจากนี้ไปพวกเราไม่ต้องใช้แซ่จวงอีกแล้ว”

“แล้วพวกเราจะใช้แซ่อะไรดีขอรับ”

“จบเรื่องในเมืองหลวง พี่สาวจะพาเจ้าไปพึ่งพาท่านยาย ไม่ต้องเป็นกังวลใจไป” ตระกูลเวินที่เจียงหนานใช่คนยากไร้ ทั้งยังเป็นตระกูลพ่อค้ามั่งคั่งร่ำรวย หากให้คาดเดาคาดว่าตระกูลจวงไม่ให้ภรรยาติดต่อกับบ้านเดิมบ่อยนัก เนื่องจากขุนนางมักรังเกียจตระกูลพ่อค้าว่าต้อยต่ำ แต่กลับหน้าด้านไร้ยางอายใช้สินเดิมของฮูหยินจากตระกูลพ่อค้าหน้าชื่นตาบาน

หลังจากกินข้าวอิ่มและอาบน้ำให้น้องชายแล้วนางจึงกล่อมเขาให้นอนหลับพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ ยามมองใบหน้าของเฉินเอ๋อร์แล้วยิ้มพลางคิดถึงลูกของนางที่ไม่ได้ลืมตาดูโลกพลันรู้สึกสงสารนัก หากเขาได้เกิดมาเติบโตขึ้นคงน่ารักแบบเฉินเอ๋อร์ของเยว่หลันเป็นแน่

คิดอย่างเพลิดเพลินไปได้ชั่วครู่ ความสงบสุขกลับคงอยู่ได้ไม่นาน...

ในช่วงดึกสงัดคืนนั้น อากาศปลอดโปร่งมีเพียงความมืดมิดอันเงียบงัน เสียงเอี๊ยดของบานประตูเรือนพักท้ายจวนถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ร่างสูงใหญ่กำยำของเซียวจิ้งเหยียนก้าวเข้ามาท่ามกลางความสลัว เงาทะมึนของนักรบแดนเหนือทาบทับจนห้องนอนในเรือนหลังดูเล็กลงไปในพริบตา ในมือแกร่งของเขากุมม้วนคัมภีร์หนังบางอย่างเอาไว้

เยว่หลันสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นนั่งบังร่างน้องชายที่กำลังหลับสนิทไว้ด้านหลัง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความระแวดระวังจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่ไว้ใจ เพราะไม่มั่นใจว่าเขาต้องการสิ่งใด

เซียวจิ้งเหยียนลดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีนิลประดุจก้นบึ้งเหวลึกหรี่ลง จ้องมองสบตากับดรุณีน้อยตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากระแทกลึกเข้าในโสตประสาทของเยว่หลัน

“จวงเยว่หลัน... ไม่สิ ยามนี้เจ้าไร้ซึ่งแซ่สกุลคอยคุ้มหัวแล้ว ข้าสมควรเรียกเจ้าว่าอย่างไรดี? เยว่หลัน... หรือว่าเป็นชื่ออื่น?”

คำถามนั้นทำให้หัวใจของเจินชิงหลีกระตุกวูบ ใบหน้าเนียนเปลี่ยนสีจนแทบคุมสติไม่อยู่...

‘หรือว่าเขาจะล่วงรู้แล้วว่านางหาใช่คุณหนูจวงเยว่หลันผู้อ่อนแอคนเดิม?’

ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้นางฝืนทำใจดีสู้กับพยัคฆ์จอมหวาดระแวงเบื้องหน้า เชิดใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสบตาพยัคฆ์ร้ายอย่างไร้พิรุธ

“หม่อมฉันก็คือเยว่หลันบุตรสาวอาภัพที่มารดาตกตายไปแล้วเท่านั้นเพคะ ไม่ทราบว่าท่านอ๋องหมายถึงสิ่งใด”

“หึ...” เซียวจิ้งเหยียนเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ โน้มกายแกร่งเข้ามาใกล้จนทำให้นางรู้สึกหายใจไม่ออก

“เจ้าหลอกตาเฒ่าจวงห้าวอวี่ผู้นั้นได้ แต่เจ้าหลอกสายตาของข้าไม่ได้... แววตาของเจ้าในยามที่มองบิดาสารเลวผู้นั้น และแววตาในยามที่เจ้าเอ่ยถึงองค์ชายรองเซียวมู่หาน มันหาใช่แววตาของเด็กสาววัยสิบห้าหนาวที่เคียดแค้นเรื่องในบ้านทั่วไป...รวมทั้งเจ้ารู้เรื่องในราชสำนักที่สตรีไม่ควรรู้ด้วยซ้ำ”

ดวงตาของเจิ้นเป่ยอ๋องวาวโรจน์ คาดคั้นเอาความจริงจับจ้องลึกเข้าถึงจิตวิญญาณ

“มันคือแววตาของคนที่ผ่านโลกมามาก... บอกข้ามาเจ้าเป็นใครกันแน่?!”