บทที่ 1 การเปลี่ยนแปลงของคุณหนูเสิ่น

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางกลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้... ผู้ที่เคยรังแกนางและเจ้าของร่างเดิม ก็จงเตรียมตัวรอไว้ให้ดี ชาติใหม่ชีวิตนี้ นางจะสะสางทวงแค้นคืนทีละคนอย่างสาสมแน่นอน

"เสิ่นหลี่รุ่ย! หูหนวกหรือไร! ข้าถามเหตุใดไม่ตอบ เอาแต่พึมพำร่ำไห้อยู่ได้"

จิ้งเจิ้นเหยาตวาดลั่นพร้อมเหวี่ยงแส้หมายจะสั่งสอนสตรี 'ผู้อ่อนแอ' ตรงหน้าอีกหน ทว่าครั้งนี้ร่างบางที่เคยคุกเข่าอย่างสิ้นหวังและก้มหน้าอย่างจำยอมมาโดยตลอด กลับขยับกายรวดเร็วดุจสายลม และในจังหวะที่ปลายแส้จวนจะถึงตัวคน หญิงสาวก็พลิกกายหลบด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง แววตาที่เคยหม่นแสง เศร้าระทม แปรเปลี่ยนเป็นโชติช่วงร้อนแรง รอบกายคล้ายมีรังสีที่กดข่ม จนแม้แต่จิ้งเจิ้นเหยาก็เผลอกลั้นลมหายใจ ขยับเท้าผงะถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"สตรีไร้ค่า! เจ้ากล้าหลบหรือ!" จิ้งเจิ้นเหยาที่ตั้งสติได้ ยกมือขึ้นชี้หน้าด่าทอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนอยู่เป็นนิจ บัดนี้บิดเบี้ยวจนดูน่าหวาดกลัวชวนขยะแขยงราวกับเป็นคนระคน

 "ดี! ในเมื่อพูดคุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ก็อย่าหาว่าข้าไร้เมตตา! ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาให้หมด”

"พูดคุยด้วยเหตุผลหรือ? การใช้กำลังบังคับสตรีที่ไร้ทางสู้ นี่คือการคุยด้วย 'เหตุผล' ของเจ้าหรือ ตลกสิ้นดี!" เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางยกมุมปากขึ้นยิ้มเย้ยหยัน

“เสิ่นหลี่รุ่ย! เจ้ากล้าพูดจาดูแคลนข้าหรือ"

เมื่อได้ยินคำของจิ้งเจิ้นเหยา คิ้วเรียวของเยว่จื่อรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น แววตาพลันแข็งกร้าวดุดันด้วยความคับแค้น พี่ชายเจ้าของร่างเดิมฝากฝังน้องสาวเอาไว้กับเขาด้วยความไว้ใจ ทว่าชายตรงหน้าไม่เพียงแต่ไร้คุณธรรม แต่งคุณหนูรองจี้ม่านม่านผู้เป็นอดีตคู่หมั้นของเสิ่นหลี่อี้พี่ชายคนโตเจ้าของร่างเข้ามาพร้อมกับนาง หลังทำพิธีเสร็จยังบังคับให้เสิ่นหลี่รุ่ยยอมรับอีกฝ่ายเป็นภรรยาเท่าเทียมอีกด้วย

“มัวยืนนิ่งทำไม รีบจับตัวนางกดประทับลายนิ้วมือเดี๋ยวนี้”

สิ้นคำสั่งดุดันของจิ้งเจิ้นเหยา บ่าวชายฉกรรจ์สี่คนก็สาวเท้าเข้าหาหญิงสาวในชุดแต่งงานสีแดงสด ที่บัดนี้ขาดรุ่ยจนไม่เหลือเค้าความงามเดิมเมื่อครั้งแรกเดินเข้าประตูจวน

“ฮูหยินอภัยให้พวกเราด้วยขอรับ”

สิ้นคำขออภัย บ่าวชายคนแรกก็โถมจู่โจมเยว่จื่อรุ่ยในทันที ทว่านางกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกหวาดกลัวเลยสักนิด ดวงตาหงส์มองกวาดแล้วยกยิ้มเหยียดที่มุมปาก ขยับเท้าเพียงเล็กน้อยก็หลบหมัดของชายฉกรรจ์ตัวโตที่ส่งมาได้สำเร็จ กลับเป็นอีกฝ่ายที่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นแทน ก่อนที่ร่างเพรียวบางจะหมุนตัวพลิกกายฟาดสันมือเข้าที่ท้ายทอยของบ่าวคนที่สอง ส่งผลให้ร่างสูงใหญ่ล้มลงสิ้นสติไปเพียงการโจมตีเดียว!

"เสิ่นหลี่รุ่ย นะ... นี่เจ้า..." จิ้งเจิ้นเหยาเบิกตาค้าง ตะลึงจนพูดไม่ออก เสิ่นหลี่รุ่ยเป็นเพียงคุณหนูผู้เรียบร้อย อ่อนแอ ชนิดที่แม้แต่มดสักตัวก็ยังไม่กล้าจะลงมือสังหาร เหตุใดในตอนนี้ถึงเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว และลงมือได้อย่างคล่องแคล่ว โหดเหี้ยม เช่นนี้

จิ้งเจิ้นเหยามองภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของเสิ่นหลี่รุ่ยด้วยความตื่นตกใจ ทว่ายังไม่ทันคิดหาเหตุผลได้ชัดเจนบ่าวชายฉกรรจ์ก็ถูกนางจัดการจนสิ้นสติล้มลงไปนอนกองกับพื้นหมดสิ้นทั้งสี่คน

เยว่จื่อรุ่ยค่อยๆ ช้อนสายตาคม ปรายมองไปยัง 'ชายผู้เป็นสามี' และ 'หญิงผู้เป็นชู้' ที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว พลางฉีกยิ้มหวานหยดที่ชวนให้ผู้มองเห็นเสียวสันหลังวาบ

"จะ... เจ้าจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ!" จิ้งเจิ้นเหยาถอยหลังกรู พลางดึงจี้ม่านม่านมาเป็นโล่กำบังเบื้องหน้าด้วยความขี้ขลาด

"เสิ่นหลี่รุ่ย! ญาติผู้พี่ของข้าเป็นผู้คุมการเนรเทศครั้งนี้ หากเจ้ากล้าแตะต้องข้ากับท่านพี่ ข้าจะทำให้การเดินทางไปแดนเนรเทศครั้งนี้ของครอบครัวเจ้า ยากลำบากเสียยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!" จี้ม่านม่านตวาดข่มขู่ ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นเครือ ร่างกายสั่นเท่าชัดเจนถึงความหวาดกลัว

เยว่จื่อรุ่ยหยุดเท้าลง  เลื่อนสายตามองไปยังสตรีที่พี่ชายเจ้าของร่างเดิมเคยรักสุดหัวใจทุ่มเทสุดชีวิต แต่สุดท้ายกลับได้รับความทรยศเป็นผลตอบแทน แล้วแค่นหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอ

"พี่ชายผู้นั้น... ช่างตาบอดที่รักและยกย่องสตรีเช่นเจ้า อีกทั้งยังโง่เขลาที่ไว้ใจและเชื่อถือสหายโฉดเช่นเขา"

เท้าเล็กขยับเข้าหาคนทั้งคู่ทีละก้าว บรรยากาศรอบกายกดดัน จนทั้งคู่สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมา  พากันขยับถอยร่นจนซวนเซ เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดรูป

"หึ! ก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว ยังกล้าข่มขู่ข้า... ช่างน่าสมเพชจริงๆ"