บทที่ 1 ข้อตกลง  

“พี่ชายผู้นั้นของข้าช่างตาบอดเสียจริงๆ”

พูดจบเยว่จื่อรุ่ยก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลมด้านข้างคนทั้งสอง ยกการินชาร้อนดื่ม พลางกวาดตามองห้องหอที่ตบแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยสายตาดูแคลน

ก็แค่บัณฑิตยากจนคิดเกาะชายกระโปรงสตรีไต่เต้าคนหนึ่ง คิดว่านางต้องคร่ำครวญรั้งเขาไว้หรือ ช่างเพ้อฝันสิ้นดี

“เสิ่นหลี่รุ่ย วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ตำแหน่งภรรยาเอกก็ต้องมอบให้ม่านม่าน”

จิ้งเจิ้นเหยาตะโกนข่มขู่เสียงดังก้อง หากแต่ตัวกลับยืนหลบอยู่เบื้องหลังจี้ม่านม่าน เยว่จื่อรุ่ยมองท่าทางนี้แล้วก็ได้แต่นึกสงสารเจ้าของร่างเดิมที่ต้องถูกคนขี้ขลาดเช่นนี้ตีจนตายไป 

ทว่าตอนนี้นางมาเกิดใหม่แทนแล้ว เรื่องที่เจ้าของร่างเดิมถูกรังแกนางต้องทวงคืนกลับอย่างแน่นอน เพียงแต่ต้องรอเวลาให้เหมาะสมสักหน่อย

“หากเจ้าต้องการให้ข้ายกตำแหน่งภรรยาเอกให้นางก็ย่อมได้ เพียงแต่ว่าเจ้าต้องยอมรับข้อแม้ของข้าหนึ่งข้อ...”

“ข้อแม้อะไร? ข้าบอกไว้ก่อนเลย อย่างไรเสียหญิงไร้ค่าเช่นเจ้าก็ไม่คู่ควรเป็นฮูหยินเอกของข้าผู้เป็นบุรุษที่เพียบพร้อม เพราะฉะนั้นอย่าได้คิดเพ้อฝันเกินตัว”

บุรุษที่เพียบพร้อม ได้ฟังคำนี้ของจิ้งเจิ้นเหยามุมปากของเยว่จื่อรุ่ยก็ยกขึ้นอย่างดูแคลน

ชีวิตของนางในชาติก่อนตั้งแต่สิบขวบก็ถูกบิดาส่งไปเป็นตัวแทนพี่ชายฝาแฝดเข้าฝึกฝนในค่ายลับ 

อายุสิบสองก็ควบม้าควงกระบี่ใช้ชีวิตในสนามรบ

อายุสิบแปดแต่งเป็นชายาองค์ชายสิบเอ็ด

แม้จะกล่าวว่าชีวิตเดิมนั้นบัดซบ แต่ก็ต้องยอมรับว่านางพานพบบุรุษมามากมาย  ดังนั้นคำว่า เพียบพร้อม นี้ ดูเหมือนว่าจิ้งเจิ้นเหยาคงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะใช้

“ข้อแม้ของข้าก็คือเงินห้าร้อยตำลึงทองคำ และ...”

“ตกลง ข้าจะจ่ายเอง”

เยว่จื่อรุ่ยพูดยังไม่ทันจบประโยค จี้ม่านม่านก็ตบปากรับคำและส่งตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงทองคำออกมาในทันที แน่นอนว่าเยว่จื่อรุ่ยย่อมรับแล้วเก็บในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว เพียงแต่เมื่อได้เห็นท่าทีมือใหญ่ใจโตเช่นนี้ของอีกฝ่ายแล้ว หญิงสาวก็พลันรู้สึกเสียดายขึ้นมา

หากรู้ว่าจี้ม่านม่านเป็นสตรีมือหนักแต่ไร้ปัญญา นางจะเรียกให้มากกว่านี้อีกสักหน่อย อย่างน้อยก็จะได้ทวงคืนส่วนที่พี่ชายคนโตของร่างเดิมทุ่มเทไปกลับมาบ้าง

“รับเงินแล้วก็รีบลงนามซะ”

จิ้งเจิ้นเหยาเอ่ยตวาด พลางมองตั๋วเงินที่ถูกเก็บไปด้วยความเสียดาย ความจริงแล้วเรื่องปลดภรรยา เขาในฐานะสามีย่อมจัดการได้ด้วยตนเอง ทว่าหากทำเช่นนั้นชื่อเสียงบัณฑิตผู้อ่อนโยนของเขาก็จะมัวหมอง อีกทั้งอาจทำให้ราชครูเกาขุ่นเคือง แล้วปลดเขาออกจากตำแหน่งอาจารย์สำนักศึกษาหลวง ความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่า

แต่หากไม่ปลดเสิ่นหลี่รุ่ย จี้ม่านม่านที่เป็นดั่งถุงเงินถุงทองของเขาก็คงไม่ยินยอม ดังนั้นทางเดียวที่จะรักษาประโยชน์ของเขาเอาไว้ทั้งสองทางก็คือให้เสิ่นหลี่รุ่ยลงนามยินยอมลดตัวเป็นอนุ พร้อมทั้งมอบสถานะภรรยาเอกให้จี้ม่านม่านด้วยความสมัครใจ

“แต่ข้ายังต้องการเวลาอีกหกเดือน”

จี้ม่านม่านได้ยินเงื่อนไขที่เหลือก็อ้าปากกว้างด้วยความโมโห มองตั๋วเงินที่หญิงสาวตรงหน้าเก็บใส่อกเสื้อด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะกัดฟันกรอดเอ่ยเสียงขุ่น

“เจ้าอยากได้เงินเพิ่มอีกเท่าไหร่ ว่ามาเลย”

เยว่จื่อรุ่ยมองท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าแล้วยกมุมปากขึ้นยิ้มอ่อน จากความทรงจำของร่างเดิม ตระกูลจี้เป็นพ่อค้ามาหลายรุ่น ดังนั้นสิ่งที่จี้ม่านม่านมีไม่ขาดมือเลยก็คือเงินทอง เพียงแต่ดูเหมือนสิ่งที่นางขาดจะเป็นปัญญา

“ต่อให้เจ้าเพิ่มเงินให้ข้าอีกพันตำลึงทองคำ ข้าก็ยังลงนามไม่ได้”

“เสิ่นหลี่รุ่ย! นี่เจ้าคิดจะเล่นแง่หรือ!! เจ้ารับเงินไปแล้วก็ต้องลงนามมอบตำแหน่งฮูหยินเอกให้ม่านม่านเดี๋ยวนี้”

จิ้งเจิ้นเหยาที่ยังหลบอยู่ด้านหลังจี้ม่านม่านโวยวายดังลั่น 

“ท่านพี่ ท่านแน่ใจหรือว่าจะให้ข้าลงนามเดี๋ยวนี้”

เยว่จื่อรุ่ยแสร้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ก่อนจะส่งสายตาไปให้บุรุษตัวโตที่ยังยืนหลบอยู่ด้านหลังจี้ม่านม่านด้วยความขลาดเขลา

“ข้าแน่ใจ! เจ้ารับเงินม่านม่านไปแล้ว ดังนั้นรีบลงนามเดี๋ยวนี้”

“ได้! ถ้าท่านต้องการข้าก็จะจัดการให้ เพียงแต่หนังสือที่ข้าจะลงนามไม่ใช่คำยินยอมเป็นอนุ แต่เป็นหนังสือหย่า!”

..........................................................