บทที่ 2 ยื่นข้อเสนอ

"หึ! ก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว ยังกล้าข่มขู่ข้า... ช่างน่าสมเพชจริงๆ"

เยว่จื่อรุ่ยทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลม หยิบกาน้ำชาขึ้นรินใส่ถ้วย พลางยกขึ้นดื่มด้วยท่าทีผ่อนคลาย หางตาปลายมองสองชายหญิงที่กำลังขยับตัวลุกจากพื้นด้วยแววตาดูแคลน ก่อนจะกวาดมองไปรอบห้องหอที่คล้ายจะหรูหรา แต่เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนกลับพบว่าเป็นเพียงการตกแต่งอย่างฉาบฉวยขอไปทีเท่านั้น

“เสิ่นหลี่รุ่ย! ต่อให้เจ้ามีฝีมือการต่อสู้แล้วอย่างไร ตอนนี้เจ้าแต่งให้ข้าแล้ว ในเมื่อเป็นภรรยาก็ต้องเชื่อฟังสามี ข้าขอสั่งให้เจ้าลงนามประทับตราในหนังสือยินยอมเดี๋ยวนี้”

จิ้งเจิ้นเหยาตะโกนลั่น ทว่าร่างกายกลับยังสั่นเทา ยืนหลบอยู่เบื้องหลังหลังจี้ม่านม่านอย่างขลาดเขลา เยว่จื่อรุ่ยมองภาพนั้นด้วยความเวทนาเจ้าของร่างเดิมยิ่งนัก ที่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือคนไร้ค่าเช่นนี้ แต่ในเมื่อนางมาอยู่ในร่างนี้แล้ว สิ่งที่อีกฝ่ายติดค้างเจ้าของร่างเดิม นางจะทวงคืนให้ทั้งต้นทั้งดอก!

“รุ่ยรุ่ยเจ้าไม่ต้องกังวล แม้ม่านม่านจะเป็นภรรยาเท่าเทียมเช่นเดียวกับเจ้า นางเป็นคนรู้ความย่อมไม่ทำให้เจ้าลำบากแน่นอน”

เมื่อเห็นว่าการข่มขู่ บีบบังคับไม่ได้ผลจิ้งเจิ้นเหยาก็เปลี่ยนวิธีมาเป็นอ่อนโยน เอ่ยเสียงอบอุ่น หากแต่เยว่จื่อรุ่ยไม่ใช่คนโง่เขลา หน้ากากปลอมๆ นี้ของเขานางย่อมมองเห็นชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว

“หากเจ้าต้องการให้ข้ายอมรับนางเป็นภรรยาเท่าเทียมถึงเพียงนั้นก็ย่อมได้... แต่เจ้าต้องรับข้อแม้ของข้า”

จิ้งเจิ้นเหยาลอบยกยิ้มอย่างพึงพอใจ สตรีก็เป็นเช่นนี้ โง่เขลา ขี้ริษยา เพียงเขาใช้ท่าทีอันนุ่มนวล และใบหน้าอันโดดเด่นของเขาล่อลวงสักหน่อยก็ล้วนหลงเชื่อเหมือนกันหมด

“ข้อแม้อะไร? ขอเพียงเจ้ายินดีลงนามยอมรับม่านม่าน เรื่องอะไรข้าล้วนตกลงทั้งสิ้น”จิ้งเจิ้นเหยาเอ่ยบอกไปแล้วก็ตระหนักได้ว่า หากเสิ่นหลี่รุ่ยผู้นี้มีใจริษยาเกินตัว ขอให้เขามีความสัมพันธ์กับนางเพียงผู้เดียวก็เท่ากับเขาโยนหินทับเท้าตัวเอง ดังนั้นจึงรีบเอ่ยประโยคต่อมาอย่างร้อนรน

“แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน ว่าอย่าได้ลืมสถานะตนเอง ตัวเจ้าน่ะเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางต้องโทษ มีวาสนาได้แต่งกับบุรุษที่เพียบพร้อมเช่นข้าก็นับว่าเกินตัวมากพอแล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดฝันในเรื่องที่เกินตัวมากกว่านี้”

บุรุษที่เพียบพร้อมอย่างนั้นหรือ  ได้ฟังคำนี้ของจิ้งเจิ้นเหยามุมปากของเยว่จื่อรุ่ยก็ยกขึ้นอย่างดูแคลน

ชีวิตของนางในชาติก่อนตั้งแต่สิบขวบก็ถูกบิดาส่งไปเป็นตัวแทนพี่ชายฝาแฝดเข้าฝึกฝนในค่ายลับ 

อายุสิบสองก็ควบม้าควงกระบี่ใช้ชีวิตในสนามรบ

อายุสิบแปดแต่งเป็นชายาองค์ชายสิบเอ็ด

แม้จะกล่าวว่าทั้งหมดล้วนเป็นทางเลือกที่โง่เขลา นำพาตนเองไปพบจุดจบที่น่าสมเพช แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับก็คือ ตลอดชีวิตในชาติก่อนนางพานพบบุรุษมามากมายทั้งรูปลักษณ์โดดเด่น ฝีมือเก่งกล้า  ท่าทางสูงส่ง ดังนั้นคำว่า เพียบพร้อม นี้ ดูเหมือนว่าจิ้งเจิ้นเหยายังมีคุณสมบัติไม่พอที่จะใช้

“ข้อแม้ของข้าคือ... เงินห้าร้อยตำลึงทองคำ และ...”

“ตกลง! ข้าจะจ่ายให้เจ้าเอง”

ยังไม่ทันที่เยว่จื่อรุ่ยจะพูดจบ จี้ม่านม่านก็โพล่งออกมาพร้อมควักตั๋วเงินปึกใหญ่ออกมาวางกระแทกบนโต๊ะ นางเป็นบุตรสาวตระกูลพ่อค้า เรื่องเงินทองนั้นมีล้นมือ ทว่าสิ่งที่นางขาดกลับเป็นสติปัญญา เยว่จื่อรุ่ยหยิบตั๋วเงินนั้นเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็วพลางนึกเสียดาย... หากรู้ว่านางโง่เขลาถึงเพียงนี้ ข้าควรเรียกสักพันตำลึงทองคำเพื่อชดเชยที่พี่ชายใหญ่ต้องเสียสละไป!

“รับเงินไปแล้วก็รีบประทับนามเสีย!” จิ้งเจิ้นเหยาเร่งรัด แววตาฉายความเจ้าเล่ห์

ความจริงแล้วด้วยสถานะของเขาในตอนนี้สามารถหย่าขาดจากเสิ่นหลี่รุ่ยได้ในทันที แต่เขาทำไม่ได้! เพราะยามนี้เสิ่นหลี่รุ่ยไร้บ้านเดิมให้กลับไปพึ่งพิงเป็นหนึ่งในสามไม่ละทิ้ง ดังนั้นหากเขาหย่ากับนางไม่เพียงชื่อเสียง 'บัณฑิตผู้เปี่ยมคุณธรรม' ที่เขาสั่งสมมาจะพังพินาศ หากสตรีผู้นี้ไปร้องต่อศาลเขาอาจต้องโทษอาญาแผ่นดิน และถูกราชครูเกาซึ่งรักพี่ชายของนางดั่งบุตรชายสั่งปลดออกจากตำแหน่งอาจารย์สำนักศึกษาหลวงได้

แต่หากวันนี้เขาไม่สามารถให้สถานะกับจี้ม่านม่านตามที่เขาเคยบอกไว้ นางที่เป็นดั่ง 'ถุงเงิน' ของเขาก็จะไม่ยินยอมและหอบสินเดิมหนีกลับตระกูลไป ดังนั้นวิธีเดียวที่จะแก้ไขปัญหาทั้งหมดนี้ได้ก็คือต้องให้เสิ่นหลี่รุ่ยลงนาม 'ยินยอมรับจี้ม่านม่านเป็นภรรยาเท่าเทียมด้วยความสมัครใจ' เช่นนี้แล้วตัวเขาก็จะไม่เสียชื่อเสียง อีกทั้งยังได้รับคำชื่นชมว่าเป็นบุรุษใจกว้าง ไม่ถือสาเรื่องสถานะของเสิ่นหลี่รุ่ย

“ข้ายังพูดไม่จบ...”