บทที่ 2 เริ่มเดินหมาก

“ได้! ถ้าท่านต้องการข้าก็จะจัดการให้ เพียงแต่หนังสือที่ข้าจะลงนามไม่ใช่คำยินยอมเป็นอนุ แต่เป็นหนังสือหย่า!”

หนังสือหย่า จิ้งเจิ้นเหยาได้ยินคำนี้ก็ตกใจเบิกตากว้าง ขยับเท้าออกมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ได้!”

เขาเพิ่งแต่งงานก็มอบหนังสือหย่าให้ภรรยาเอก แต่งตั้งภรรยารองขึ้นเป็นใหญ่แทน หากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป แน่นอนว่าภาพลักษณ์บัณฑิตผู้อ่อนโยนและสง่างามของเขาย่อมไม่อาจรักษาเอาไว้ได้อีก ที่สำคัญราชครูเกาอาจจะขุ่นเคืองจนถึงขั้นริบคืนตำแหน่งอาจารย์ในสำนักศึกษาหลวงของเขาอย่างแน่นอน

“ข้าไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงเพียงนั้น ตอนนี้เจ้าเป็นหญิงไร้ญาติพี่น้อง หากถูกหย่าอีกจะใช้ชีวิตอย่างไร”

ใช้ชีวิตอย่างไร ก็ล้วนดีกว่าใช้ชีวิตเป็นภรรยาของเขา เยว่จื่อรุ่ยคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เจ้าของร่างเผชิญ ใจที่สงบก็เกิดอารมณ์คุกรุ่นอีกครั้ง

บุรุษที่เฆี่ยนตีภรรยาเอกตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน เพื่อบังคับให้ลดตัวไปเป็นอนุ กลับกล้าพูดเรื่องคุณธรรมออกมาอย่างไร้ยางอาย ใบหน้านี้ของจิ้งเจิ้นเหยาช่างหนาเสียจริงๆ

“เรื่องของข้าไม่รบกวนให้คุณชายจิ้งกังวล เพียงแต่ตอนนี้ท่านต้องตัดสินใจแล้วว่า... จะให้ข้าลงนามในหนังสือหย่าทันที หรือจะรั้งรออีกหกเดือน”

แน่นอนว่าเพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์จิ้งเจิ้นเหยาให้ต่ำทรามเพียงใด ก็ยังไม่กล้าหาญถึงขั้นหย่าภรรยาตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน ดังนั้นข้อตกลงที่เยว่จื่อรุ่ยเสนอไปเขาจึงจำใจยอมรับโดยปริยาย

“ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าก็จะไม่รบกวนเวลาของพวกท่าน ขอตัว!!”

พูดจบเยว่จื่อรุ่ยก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หลังฉากกั้น สลัดชุดเจ้าสาวที่อ่อนโยนเป็นเสื้อผ้าที่รัดกุม ก่อนเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองสองชายหญิงที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่กลางห้อง

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางเกิดใหม่ นางก็สมควรใช้อย่างคุ้มค่า ย่อมไม่มาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระของชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้

................................................................................

เวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็วพริบตาก็เข้าสู่วันที่สามแล้วนับจากที่เยว่จื่อรุ่ยเกิดใหม่ในร่างของเสิ่นหลี่รุ่ย

ร่างเพรียวบางยืนทอดสายตาจากระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมชื่อดังแห่งแคว้นต้าเป่ยมองไปยังผืนฟ้าที่มืดมิด สายลมหนาวพัดผ่านบางเบา คำนวณดูแล้วอีกไม่นานคงเข้าสู่ช่วงต้นฤดูเหมันต์

เมื่อคิดถึงหิมะแรกที่โปรยปราย ทั่วทั้งตัวของหญิงสาวก็สั่นสะท้าน หวนคะนึงถึงเรื่องราวในชีวิตก่อน วันที่นางถูกลงทัณฑ์จับใส่กรงหมูถ่วงน้ำจนสิ้นลมก็เป็นวันหิมะแรกของปี

มือเรียวที่ไพล่หลังพลันกำเข้าหากันแน่น ความแค้นในอดีตยากจะปล่อยวาง เพียงแต่ยามนี้ตัวนางในตอนนี้อ่อนแอเกินกว่าที่จะหวนกลับไปแก้แค้นซึ่งหน้ากับชายต่ำช้าผู้นั้น ดังนั้นสิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือ...

สร้างตัวตนเสิ่นหลี่รุ่ยที่แข็งแกร่ง รอวันหวนคืนกลับไปทวงแค้นอย่างสาสม

ร่างเพรียวบางหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องพัก หยิบพู่กันขึ้นวาดผังบุคคลสำคัญในต้าเป่ยออกมา เพราะเจ้าของร่างเดิมผู้นี้เติบโตมาในห้องหอโดยแท้จริง นอกจากหมาก กลอน พิณ อักษร ก็ไม่รู้เรื่องราวใดอีก และนี่คือเหตุผลสำคัญที่สามวันนี้เยว่จื่อรุ่ยต้องปักหลักอยู่ในโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวา ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าเป่ย

แหล่งข่าวที่ดีที่สุดก็คือสถานเริงรมย์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผู้คนมักถูกน้ำเมาทำให้ขาดสติ และเผลอลืมตัวบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่สมควรเผยแพร่ออกมา

คำสอนนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวจ้องมองแผนผังบุคคลและความสัมพันธ์ต่างๆ ที่ตนเองขีดเขียนขึ้นมา พลางคิดวิเคราะห์อย่างตั้งใจ 

แคว้นต้าเป่ยเป็นแคว้นพันธมิตรทางเหนือของแคว้นหนานจิง ปัจจุบันปกครองโดยฮ่องเต้ชิงหลงซึ่งตอนนี้เพิ่งมีอายุเพียงเก้าปีเท่านั้น ทว่าแม้ว่าฮ่องเต้ชิงหลงจะมีอายุเพียงเก้าปี แต่แคว้นต้าเป่ยกลับแข็งแกร่งเป็นหนึ่งในแปดแคว้นใหญ่ ทั้งหมดนี้เพราะใต้การปกครองของฮ่องเต้น้อยมีอ๋องเก้าซ่งกู้เวยเป็นผู้สำเร็จราชการคอยดูแลทุกสิ่งแทน

แน่นอนว่าแคว้นต้าเป่ยจะยิ่งใหญ่แค่ไหน มีใครเป็นผู้ปกครอง ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เยว่จื่อรุ่ยใส่ใจ ชีวิตใหม่นี้ของนางความปรารถนาเดียวก็คือ...

มีตัวตนใหม่ที่แข็งแกร่ง เพื่อหวนคืนกลับไปทวงแค้นในชีวิตก่อน

ดังนั้นในตอนนี้หมากตัวแรกที่นางจะเริ่มเดินก็คือ... กู้คืนสถานะแก่ตระกูลเสิ่น

.......................................................