ตอนที่ 1-2 โง่จริงๆรัญลฎา

บรรยากาศภายในรถคันหรูเย็นฉ่ำด้วยอุณหภูมิรถ กอปรกับสภาพอากาศที่ค่อนข้างเย็นเพราะฝนตกหนัก เขาถึงหันไปหยิบเสื้อแขนยาวที่แขวนอยู่ด้านหลัง มาคลุมให้กับหญิงสาวที่นั่งกอดอก ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะโดนละอองฝนระหว่างวิ่งจากตัวร้านขึ้นมานั่งในรถ

“ขอบคุณนะคะ”

“ครับ” เขาตอบรับสั้นๆด้วยน้ำเสียงโทนอบอุ่น มองเสี้ยวหน้าของอดีตคนรักที่เขาไม่ได้พบเจอมานาน ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง

“พี่ดีใจนะที่พี่ได้เจอมุกวันนี้” นัยน์ตาคมจ้องมองสบตาหญิงสาวอดีตคนรักตาเป็นประกาย จนเธอต้องเอียงหน้า เมินหลบตาคู่นั้นที่ทำให้หัวใจเธอสะท้านสั่นไหวขึ้นมา

“ค่ะ กลับเถอะนะคะ ดึกมากแล้วมุกอยากกลับบ้านไปอาบน้ำสระผมแล้วค่ะพี่พอร์ช” หญิงสาวแสร้งตัดบท เพราะรู้สึกเก้อเขินหากจะต้องพูดคุยอะไรกับเขามากไปกว่านี้ การไม่ได้เจออดีตคนเคยรักมานาน มันก็แอบทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงเร็วได้อย่างไม่น่าเชื่อ

            เชฟหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเปลี่ยนเกียร์รถ เหยียบคันเร่งฝ่าสายฝนไปยังถนนเส้นคุ้นเคย เพราะเมื่อก่อนต้องใช้เส้นนี้รับส่งคนที่อยู่ข้างๆมาโดยตลอด

            ถนนสี่เลนที่ไม่ใช่ถนนสายหลัก รถราในเวลากลางคืนจึงมีไม่มากนัก ชายหนุ่มขับรถมาเรื่อยๆตามเส้นทางช่วงจังหวะหนึ่งที่หางตาของเขาเหลือบให้เห็นใครบางคนที่คุ้นตากำลังนั่งตากละอองฝนอยู่ใต้หลังคาเล็กๆของป้ายรถเมล์ที่นานๆจะมีรถเมล์ประจำทางขับผ่านมาสักคัน

            หางคิ้วหนากระตุกวูบ หัวใจเขาแทบหล่นเพราะเขาลืมรัญลฎาไปจนสนิทใจ! ว่าเธอได้โทรมาขอให้เขามารับในเวลาสามทุ่ม แต่ตอนนี้เวลาใกล้ห้าทุ่มแล้ว เธอก็ยังคงนั่งกอดตัวเองเนื้อตัวหนาวสั่นไม่ยอมหารถนั่งกลับไปรอเขาที่คอนโด...เธอนี่โง่จริงๆรัญลฎา!

            ชายหนุ่มอดรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆไม่ได้ เมื่อได้เห็นเธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นทั้งที่มันก็ดึกและนานพอสมควรแล้วที่เขาลืมนัดเธอ

            ในใจนั้นแอบลังเลว่าควรวนรถกลับไปรับตอนนี้ แล้วให้เธอนั่งร่วมทางไปกับเขาและมุกรดา หรือควรไปส่งมุกรดาก่อนดี ระหว่างครุ่นคิดอยู่นั้น ฝีเท้าเขาก็เหยียบคันเร่งมาเรื่อยๆ สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะมาส่งอดีตคนรักก่อน

            เมื่อรถคันหรูขับมาจอดบริเวณหน้ารั้วบ้านที่คุ้นเคย หญิงสาวที่คราแรกทำทีเร่งเขาเหมือนอยากกลับบ้านเสียเต็มประดากลับดูอิดออดไม่ยอมลงจากรถ จนเขานึกแปลกใจหันมามองสบตาเธอ แววตามีคำถามเล็กน้อย ครั้นมองสบตาเธอนั้นขึ้นอะไรบางอย่างที่มันเรียกร้องอยู่ในส่วนลึกเรียกร้องให้ขยับเข้าหากันเรื่อยๆ

            มุกรดาระบายยิ้มมุมปากอย่างพึงใจ ก่อนจะเอียงหน้ารับริมฝีปากหนาที่ยื่นมาใกล้จนเกือบประกบแนบชิดกัน ทว่าเขากลับชะงักนิ่งไปด้วยความรู้บางอย่าง ใบหน้าของใครบางคนลอยเข้ามาในความคิดของเขา จึงทำเพียงจุ๊บที่แก้มของหญิงสาวเบาๆ เธอมองหน้าเขาด้วยความแคลงใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากเพียงยิ้มให้แล้วก้าวลงจากรถไปเท่านั้น