로그인"โหหห คุณลุงเก่งจัง!" น้องอิ่มปรบมือแปะๆ ก่อนจะหันไปดึงชายเสื้อของน้ำเหนือยิกๆ "พี่เหนือมาดูสิ คุณลุงต่อให้มันไม่ล้มแย้ว"
ด้วยแรงดึงของเด็กน้อย ทำให้น้ำเหนือที่ยังคงยืนอึ้งเซถลาเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น มือป้อมๆ ของน้องอิ่มคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพี่เลี้ยง แล้วออกแรงดึงอีกข้างไปคว้ามือใหญ่ของลุง "คุณลุงกับพี่เหนือ มาช่วยอิ่มต่อปราสาทให้ใหญ่ๆ เลยนะ! มานั่งตรงนี้ฮะ!" กามเทพตัวจิ๋วออกคำสั่งเบ็ดเสร็จ ดึงรั้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต้องจำยอมเดินตามมานั่งขัดสมาธิบนพรมผืนเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาหดแคบลงจนเหลือเพียงไม่ถึงคืบ น้ำเหนือเกร็งไปทั้งร่าง เขานั่งเก็บปลายเท้าเรียบร้อย พยายามขยับตัวออกห่าง แต่พื้นที่รอบๆ กลับเต็มไปด้วยตัวต่อเลโก้ที่กระจัดกระจาย "เอาสีเหลืองต่อตรงนี้สิ" กรณ์เอ่ยขึ้นเรียบๆ สายตาจดจ่ออยู่กับตัวต่อในมือหลานชาย "ชะ... ชิ้นนี้ใช่ไหมครับ" น้ำเหนือรีบหยิบตัวต่อสีเหลืองที่อยู่ใกล้ตัวเองส่งให้ แต่เพราะความลนลาน มือเรียวสั่นน้อยๆ จึงพลาดไปสัมผัสเข้ากับหลังมือแกร่งของกรณ์อย่างจัง ผิวเนื้อที่สัมผัสกันแม้เพียงเสี้ยววินาที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปลาบจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ น้ำเหนือสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ "ขอ... ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" ชายหนุ่มก้มหน้างุดจนคางชิดอก ซ่อนแก้มที่เริ่มซับสีเลือด กรณ์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมหลุบมองหลังมือตัวเองที่เพิ่งถูกสัมผัส ก่อนจะตวัดขึ้นมองคนข้างกายที่เอาแต่ก้มหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กผสมกับสบู่เหลวโชยมาจากตัวของพี่เลี้ยงคนใหม่ มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนจมูกเหมือนพวกผู้หญิงที่เขาเคยควง แต่มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกสะอาดและผ่อนคลายอย่างประหลาด ประธานหนุ่มพินิจมองเสี้ยวหน้าหวาน ผิวขาวละเอียดเนียนใสราวกับไม่เคยตากแดด แพขนตายาวที่กำลังสั่นระริกด้วยความประหม่า... หมอนี่ดูบอบบาง และไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไร แต่ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกรำคาญใจแปลกๆ รำคาญที่สายตาของเขามักจะเผลอไปหยุดอยู่ที่อีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว "ไม่ต้องทำหน้าเหมือนฉันจะกินหัวเธอขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้บ้าอำนาจถึงขั้นจะไล่คนออกเพราะโดนตัวหรอกนะ" กรณ์แกล้งพูดเสียงดุ แต่กลับไม่ได้ขยับตัวออกห่าง น้ำเหนือเม้มปากแน่น ค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมอง "ผมแค่... กลัวคุณกรณ์จะรังเกียจ" "ถ้ารังเกียจ ฉันลุกหนีไปนานแล้ว" กรณ์สวนกลับทันควัน ประโยคนั้นหลุดปากออกไปเร็วกว่าความคิด ทำเอาทั้งคนพูดและคนฟังต่างก็ชะงักไปพร้อมกัน ตึกตัก... ตึกตัก... ก้อนเนื้อในอกซ้ายของน้ำเหนือเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล นัยน์ตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมกริบที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ภายใน ความเงียบโรยตัวลงมาโอบล้อมพวกเขาสองคนชั่วขณะ ราวกับว่าเสียงเจื้อยแจ้วของน้องอิ่มที่กำลังต่อเลโก้เลือนหายไปจากโสตประสาท "เอ่อ..." น้ำเหนือเป็นฝ่ายทนความอึดอัดไม่ไหว รีบเบือนหน้าหนีแล้วแกล้งหยิบตัวต่อชิ้นอื่นขึ้นมา "น้องอิ่มครับ พี่ว่าเราเอาสีฟ้ามาทำหลังคาดีไหม" กรณ์กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เขามองคนหน้าแดงที่พยายามทำเป็นสนใจหลานชาย แล้วส่ายหัวเบาๆ "คุณกรณ์ครับ เอกสารที่คุณกรณ์ให้ผมเตรียมเรียบร้อยแล้วครับ" เสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้น้ำเหนือสะดุ้งและรีบขยับตัวถอยห่างออกมาทันที ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเทาอ่อนเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาคือ ‘ธนา’ เลขาคนสนิทและเพื่อนพ้องที่ไว้ใจได้ที่สุดของกรณ์ "มาสายไปห้านาทีนะไอ้ธนา" กรณ์ปรับสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งเยือกเย็นดุจเดิม เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ "รถติดนิดหน่อยครับท่านประธาน" ธนายิ้มแหย ก่อนจะเหลือบไปเห็นน้ำเหนือที่นั่งอยู่บนพรม "อ้าว นี่คงเป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ที่คุณพิมพ์บอกใช่ไหมครับ สวัสดีครับ ผมธนานะ" "สะ... สวัสดีครับคุณธนา ผมน้ำเหนือครับ" น้ำเหนือลุกขึ้นยืนไหว้ทักทายอย่างมีมารยาท ธนายิ้มรับอย่างเป็นมิตร ผิดกับเจ้านายที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างๆ "ฝากน้องอิ่มด้วยนะครับคุณเหนือ คุณพิมพ์ชมให้ผมฟังใหญ่เลยว่าคุณเหนือเก่ง... โอ๊ย!" ยังไม่ทันพูดจบ ประธานหนุ่มก็เอาแฟ้มในมือเคาะหัวเลขาคนสนิทเบาๆ "เลิกพล่ามแล้วไปรอที่รถ ฉันมีคุยงานสำคัญ" กรณ์สั่งเสียงเฉียบ "ครับๆ บอส" ธนาลูบหัวตัวเองป้อยๆ ก่อนจะหันไปโค้งหัวให้น้ำเหนือแล้วเดินนำออกไป กรณ์หันกลับมามองหลานชาย "ลุงไปทำงานก่อนนะอิ่ม เป็นเด็กดี อย่าซนกับพี่เขาล่ะ เข้าใจไหม" "ฮะคุณลุง อิ่มจะเป็นเด็กดี!" เด็กน้อยรับคำเสียงใส ร่างสูงหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วก็ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองร่างโปร่งที่ยืนประสานมืออยู่ด้านหลังหลานชาย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดุดันเท่าเมื่อเช้า แต่ก็ยังคงความเผด็จการเอาไว้ครบถ้วน "ดูแลหลานฉันให้ดี แล้วก็... แฟ้มบนโต๊ะนั่นน่ะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็จดเอาไว้ ฉันกลับมาค่อยถาม ไม่ต้องเดาสุ่มทำเองให้มันผิดล่ะ" พูดจบก็ก้าวขาเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้น้ำเหนือยืนกะพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังกว้างจนลับสายตา ช่วงบ่ายคล้อย หลังจากจัดการป้อนข้าวและกล่อมกามเทพตัวจิ๋วเข้านอนกลางวันเรียบร้อยแล้ว คฤหาสน์ทั้งหลังก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง น้ำเหนือเดินย่องออกมาจากห้องนอนเด็ก จัดการชงกาแฟให้ตัวเองหนึ่งแก้วแล้วเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่น แฟ้มปกสีน้ำเงินหลายแฟ้มวางซ้อนกันอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มเปิดมันออก เริ่มต้นไล่ดูตัวเลขและรายการเบิกจ่ายของฝ่ายบริหารตามที่คุณพิมพ์สั่งงานไว้ ประสบการณ์จากการเคยเป็นผู้ช่วยธุรการทำให้เขาจับจุดได้ไม่ยาก มือเรียวหยิบปากกาขีดเขียนและพิมพ์ตัวเลขลงในแท็บเล็ตของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในขณะที่สายตากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ กลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้จางๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่บริเวณโต๊ะทำงานตัวนี้ก็ทำให้สมาธิของเขาสะดุดลงอีกครั้ง น้ำเหนือเผลอวางปากกาในมือลง ทอดสายตามองไปยังเก้าอี้หนังบุนวมตัวใหญ่ที่เมื่อเช้ามีร่างของประธานหนุ่มนั่งอยู่ ภาพใบหน้าคมคายตอนที่ก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชาย ภาพหลังมือแกร่งที่สัมผัสกันโดยบังเอิญ และประโยคที่ว่า ‘ถ้ารังเกียจ ฉันลุกหนีไปนานแล้ว’ ยังคงฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง "บ้าจริง... เลิกคิดถึงเขาได้แล้วไอ้เหนือ" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ยกมือขึ้นตบหน้าเบาๆ เพื่อเรียกสติ "เขาเป็นถึงท่านประธาน ส่วนเราเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก จะไปใจเต้นกับเขาทำไม เจียมตัวหน่อยสิ" น้ำเหนือส่ายหัวแรงๆ ไล่ก้อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจทิ้งไป เขาบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าความเมตตาเพียงเล็กน้อยที่อีกฝ่ายแสดงออกให้เห็น ก็เป็นแค่ความเอ็นดูที่เขามีต่อหลานชายเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรลึกซึ้งไปกว่านั้นเลย ร่างโปร่งยืดหลังตรง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันกลับมาจดจ่อกับกองเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง เขาต้องพิสูจน์ตัวเองให้ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าเขาทำงานได้ และมีค่าพอที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ โดยไม่รู้เลยว่า... ความพยายามที่จะสร้างกำแพงกั้นหัวใจของเขานั้น มันช่างบอบบางและพร้อมจะพังทลายลงในไม่ช้า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับประธานกรณ์ในวันต่อๆ ไปนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส


![What is a divorce? [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




