로그인แม้น้ำเสียงจะฟังดูราบเรียบติดจะดุ แต่น้ำเหนือกลับสังเกตเห็นประกายความอ่อนโยนที่พาดผ่านนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้น ฝ่ามือใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามยามเซ็นเอกสารนับร้อยล้าน กลับลูบกลุ่มผมนุ่มของหลานชายอย่างเบามือ
‘ที่แท้ก็มุมใจดีเหมือนกันนี่นา’ น้ำเหนือลอบคิดในใจ แต่ก็ต้องรีบหลุบตาลงมองพื้นแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆ สายตาคมกริบนั้นตวัดฉับมาทางเขาราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกแอบมอง "มายืนทำไมตรงนั้น หน้าที่เธอคือดูแลหลานฉันตอนกินข้าวไม่ใช่รึไง หรือต้องให้ฉันป้อนเอง" เสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยตำหนิ ทำเอาน้ำเหนือสะดุ้ง รีบสาวเท้าเข้ามายืนประจำที่ข้างเก้าอี้เด็กทันที "ขะ... ขอโทษครับ" ชายหนุ่มก้มหน้างุด รีบจัดการตักข้าวต้มปลาใส่ถ้วยเล็กให้เด็กน้อย คุณพิมพ์ส่ายหัวอย่างระอาในความปากร้ายของน้องชาย "ตากรณ์ เลิกดุน้องได้แล้ว พี่บอกแล้วไงว่าเพิ่งวันแรก... เออ เหนือจ๊ะ เดี๋ยววันนี้พี่ต้องเข้าบริษัทไปประชุมบอร์ดแต่เช้า ฝากอิ่มด้วยนะ แล้วตอนบ่ายๆ อิ่มหลับ เหนือช่วยดูแฟ้มเอกสารปกสีน้ำเงินบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นให้พี่ทีนะ สรุปยอดคร่าวๆ ให้หน่อย" "ได้ครับคุณพิมพ์ ไม่ต้องห่วงนะครับ" น้ำเหนือรับคำแข็งขัน "ส่วนแกตากรณ์ วันนี้วันเสาร์แท้ๆ นัดคุยงานกับลูกค้าที่คลับเหรอ" คุณพิมพ์หันไปถามน้องชาย "ครับ เดี๋ยวไอ้ธนาจะเข้ามารับเอกสารที่นี่ก่อน แล้วค่อยออกไปพร้อมกัน" กรณ์ตอบเรียบๆ ก่อนจะปล่อยให้น้องอิ่มปีนกลับไปนั่งเก้าอี้ของตัวเอง หลังมื้ออาหารเช้า คุณพิมพ์ออกไปทำงาน บรรยากาศในบ้านจึงตกอยู่ในความเงียบงัน น้ำเหนือพาน้องอิ่มมานั่งเล่นตัวต่อเลโก้บนพรมขนนุ่มในห้องนั่งเล่นกว้างขวาง โดยมีโต๊ะทำงานกระจกตั้งอยู่ไม่ไกล ซึ่งร่างสูงของท่านประธานกำลังนั่งไขว่ห้างพิมพ์งานบนแล็ปท็อปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด น้ำเหนือพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด เขาไม่อยากส่งเสียงดังรบกวนสมาธิคนตัวโต จึงได้แต่กระซิบกระซาบเล่นกับน้องอิ่มเบาๆ "พี่เหนือฮะ อิ่มต่อปราสาทเสร็จแย้ว!" เด็กน้อยชูผลงานเลโก้ที่ต่อกันจนสูงลิบให้ดู "เก่งจังเลยครับ แต่ตรงนี้มันยังแหว่งอยู่นะ เอาสีแดงมาเติมดีไหม" น้ำเหนือยิ้มหวาน หยิบตัวต่อสีแดงส่งให้ แต่เด็กน้อยวัยสี่ขวบกลับมีความคิดที่ต่างออกไป น้องอิ่มลุกพรวดขึ้น ยกลานเลโก้ในมือวิ่งตึกๆ ตรงไปยังโต๊ะทำงานของคนเป็นลุง "น้องอิ่ม! อย่าไปรบกวนคุณลุงครับ!" น้ำเหนือเบิกตากว้าง รีบผุดลุกขึ้นวิ่งตามไปคว้าตัวเด็กน้อย แต่ไม่ทันเสียแล้ว "คุณลุงฮะ! ดูปราสาทของอิ่มสิ พี่เหนือช่วยต่อด้วยนะ!" มือป้อมๆ วางผลงานลงบนโต๊ะกระจกเฉียดกองเอกสารสำคัญไปเพียงนิดเดียว น้ำเหนือใจหายวาบ หน้าซีดเผือด รีบก้าวเข้าไปคว้าร่างเด็กน้อยมาบังไว้ด้านหลัง "ขอโทษครับคุณกรณ์ ผมห้ามน้องไม่ทัน ผมจะพาน้องอิ่มไปเล่นที่อื่นเดี๋ยวนี้ครับ" กรณ์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์ นัยน์ตาดุดันเงยขึ้นมองร่างโปร่งที่ยืนตัวสั่นน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองหลานชายที่ชะโงกหน้าออกมาจากแผ่นหลังของพี่เลี้ยง ความเงียบโรยตัวลงมาจนน่าอึดอัด น้ำเหนือหลับตาปี๋ เตรียมรับคำด่าทอ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย "ปราสาทนี่... สร้างเบี้ยวไปหน่อยนะอิ่ม ฐานไม่แน่นเดี๋ยวมันก็พังลงมาหรอก" เสียงทุ้มไม่ได้ตะคอก กลับแฝงความหยอกล้อบางเบา น้ำเหนือค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้เขาถึงกับนิ่งอึ้ง ท่านประธานมาดขรึมผู้แสนเย็นชา บัดนี้กำลังระบายยิ้มบางๆ บนมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูหล่อเหลาและมีเสน่ห์จนแทบละสายตาไม่ได้ กรณ์เอื้อมมือไปหยิบเลโก้ชิ้นหนึ่งมาต่อเสริมที่ฐานปราสาทให้หลานชายนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส







