로그인น้ำเหนือไม่รอช้า เขายกเก้าอี้สตูลตัวเล็กมานั่งข้างๆ ท่านประธาน มือเรียวคว้าเมาส์และวางปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ด เสียงคลิกเมาส์และรัวแป้นพิมพ์ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ สีหน้าของน้ำเหนือยามทำงานนั้นจริงจังและเปี่ยมไปด้วยสมาธิ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัวเวลาเจอจุดที่ต้องคำนวณใหม่
ทว่าในขณะที่น้ำเหนือกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอ คนที่นั่งกอดอกอยู่ข้างๆ กลับไม่ได้มองตัวเลขบนแล็ปท็อปเลยแม้แต่น้อย ระยะห่างระหว่างเก้าอี้สองตัวใกล้กันเพียงแค่ฝ่ามือกั้น กลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมกลิ่นครีมอาบน้ำลอยมากระทบจมูกของท่านประธานหนุ่มอีกครั้ง มันหอมละมุนจนกรณ์เผลอสูดลมหายใจเข้าลึกขึ้น สายตาคมกริบเลื่อนจากหน้าจอมาหยุดอยู่ที่โครงหน้าด้านข้างของคนตัวเล็กกว่า แพขนตายาวงอน ผิวแก้มใสเนียนละเอียด และลำคอขาวผ่องที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดออกมา จังหวะนั้นเอง น้ำเหนือที่เพิ่งแก้สูตรเสร็จก็ละสายตาจากหน้าจอ หันขวับมาหาเจ้านายเพื่อจะรายงานผล ทำให้ปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านแก้มสากของกรณ์ไปเพียงไม่ถึงเซนติเมตร! “เฮือก!” น้ำเหนือสะดุ้งโหยง รีบเอนตัวหลบจนหลังชนขอบโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ฝ่ามือชื้นเหงื่อขึ้นมาฉับพลันเมื่อตระหนักได้ว่าใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน ใกล้เสียจนเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมกลิ่นกาแฟจางๆ ของประธานหนุ่ม กรณ์เองก็ชะงักไปเช่นกัน ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกเต้นผิดจังหวะไปชั่วเสี้ยววินาที ทว่าด้วยความที่เป็นคนเก็บอาการเก่ง ร่างสูงจึงทำเพียงแค่กระแอมในลำคอเบาๆ แล้วเบือนหน้ากลับไปมองที่หน้าจอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “สะ... เสร็จแล้วครับ” น้ำเหนือพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ก้อนเนื้อในอกจะเต้นรัวจนแทบระเบิด “ผมปลดล็อกเซลล์ แล้วก็ผูกสูตรให้ใหม่หมดแล้ว กราฟสรุปยอดไตรมาสก็อัปเดตตรงตามฐานข้อมูลแล้วครับ” กรณ์เลื่อนเมาส์ตรวจสอบผลงานด้วยตัวเอง ความหงุดหงิดที่สะสมมาเป็นชั่วโมงปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง ตัวเลขทุกอย่างกลับมาถูกต้องสมบูรณ์แบบ แผนภูมิวงกลมแสดงผลชัดเจนไร้ที่ติ เขาหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนประสานมือบีบเข้าหากันแน่นอยู่ข้างโต๊ะ “ทำได้ดีมาก” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยชมอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก นัยน์ตาคมอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงต้องนั่งงมกับไอ้ตารางบ้าๆ นี่ไปยันสว่างแน่ ขอบใจนะน้ำเหนือ” คำว่า ‘ขอบใจ’ ที่หลุดออกจากปากของผู้ชายที่แสนจะเย่อหยิ่ง ทำเอาน้ำเหนือรู้สึกราวกับมีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่ในใจ รอยยิ้มหวานถูกจุดขึ้นบนริมฝีปากอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภูมิใจและความสุขที่ได้ช่วยเหลือคนที่เขากำลังแอบรู้สึกดีด้วย “ยินดีครับคุณกรณ์... งั้นผมขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ ชาคาโมมายล์นั่น ดื่มตอนกำลังอุ่นๆ จะดีที่สุดนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ” น้ำเหนือค้อมหัวให้เจ้านาย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องพักของตนเองด้วยหัวใจที่พองโต ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงกับหมอนพลางนึกถึงระยะห่างที่ใกล้ชิดกันเมื่อครู่ เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ผู้ชายที่ชื่อกรณ์ ไม่ได้มีแค่ความเย็นชาและเผด็จการ แต่เบื้องหลังหน้ากากนั้น คือผู้ชายที่ทำงานหนักเพื่อแบกรับครอบครัวเอาไว้... และความรู้สึกชื่นชมที่เขามีให้เจ้านายคนนี้ กำลังค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอันตรายต่อหัวใจอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องนั่งเล่นที่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง กรณ์มองตามแผ่นหลังบางจนลับสายตา ก่อนจะละสายตามามองแก้วเซรามิกสีขาวบนโต๊ะ ร่างสูงยกแก้วชาคาโมมายล์ขึ้นจิบ รสชาติหวานอ่อนๆ และกลิ่นหอมของมันช่วยปัดเป่าความตึงเครียดออกไปได้อย่างน่าประหลาดใจ... ทว่าความอบอุ่นที่ไหลซึมลงสู่กระเพาะ กลับไม่เทียบเท่าความอบอุ่นสายเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในมุมหนึ่งของก้อนเนื้อตรงอกซ้ายเลยแม้แต่น้อยนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส
![What is a divorce? [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






