로그인คืนนั้น เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ไปแล้วกว่าครึ่งชั่วโมง...
สายฝนโปรยปรายลงมาด้านนอกคฤหาสน์ สร้างบรรยากาศเย็นยะเยือกและเงียบสงัด น้ำเหนือที่เพิ่งสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกคอแห้ง ตัดสินใจลุกจากเตียงเดินออกจากห้องพักไปยังโซนห้องครัวเพื่อรินน้ำดื่ม ทว่าขณะที่กำลังเดินผ่านโถงทางเดิน แสงไฟสีส้มสลัวที่ลอดออกมาจากมุมห้องนั่งเล่นก็ดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้ ร่างโปร่งชะโงกหน้าไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็น ‘คุณกรณ์’ ที่ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานกระจกตัวเดิม ท่านประธานอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงขายาว ทว่าสีหน้ากลับเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า แสงสว่างจากหน้าจอแล็ปท็อปสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน แก้วกาแฟที่วางอยู่ข้างมือว่างเปล่าไปนานแล้ว น้ำเหนือยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลำพังสถานะพี่เลี้ยงอย่างเขา ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเวลาส่วนตัวของเจ้านาย แต่พอเห็นท่าทางปวดหัวของอีกฝ่าย ความห่วงใยก็มีอานุภาพเหนือกว่าความกลัว ชายหนุ่มหมุนตัวเดินเข้าครัวไปต้มน้ำร้อนอย่างเงียบเชียบ สิบนาทีต่อมา แก้วมัคเซรามิกสีขาวที่มีควันกรุ่นก็ถูกวางลงบนโต๊ะกระจกอย่างแผ่วเบา กรณ์สะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาคมที่แดงก่ำจากการจ้องหน้าจอเป็นเวลานานตวัดขึ้นมองผู้บุกรุกยามวิกาล “ผมเห็นคุณกรณ์ดูปวดหัว เลยชงชาคาโมมายล์มาให้ครับ มันช่วยให้ผ่อนคลายและหลับสบายกว่ากินกาแฟตอนดึกๆ นะครับ” น้ำเหนืออธิบายเสียงเบา สองมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างเจียมตัว กรณ์ถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง “ฉันไม่ได้สั่งให้เธอมาบริการตอนตีหนึ่งนะน้ำเหนือ ไปนอนซะ” “ผมกำลังจะไปครับ แค่เห็นคุณกรณ์นั่งขมวดคิ้วมาพักใหญ่แล้ว... มีปัญหาเรื่องงานหรือเปล่าครับ” ความปากไวทำให้น้ำเหนือเผลอถามออกไป พอรู้ตัวก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก “เอ่อ ขอโทษครับ ผมไม่ควรก้าวก่าย” “ตัวเลขงบประมาณไตรมาสที่สามมันไม่แมตช์กัน” จู่ๆ กรณ์ก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาชี้มือไปที่หน้าจอแล็ปท็อป “ฝ่ายบัญชีส่งไฟล์สรุปมาให้ไอ้ธนา แล้วมันก็ส่งต่อมาให้ฉันเช็กอีกที แต่พอลองดึงข้อมูลมาทำกราฟ ค่าทุกอย่างมันรวนไปหมด ฉันนั่งหาจุดผิดมาเป็นชั่วโมงแล้วยังหาไม่เจอว่าเซลล์ไหนมันซ่อนสูตรบ้าๆ เอาไว้” น้ำเหนือเหลือบมองหน้าจอที่มีตารางเอ็กเซลเรียงรายกันนับพันแถว ตัวเลขยุบยับจนตาลาย เขาขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด “เอ่อ... ขออนุญาตนะครับคุณกรณ์” ชายหนุ่มชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าจอใกล้ๆ กวาดสายตามองสูตรที่ปรากฏอยู่บนแถบฟังก์ชันด้านบนเพียงครู่เดียว ก่อนจะชี้ปลายนิ้วลงไปที่มุมจอ “คุณกรณ์ลองคลิกตรงเซลล์ H14 ดูสิครับ” กรณ์ขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมเลื่อนเมาส์ไปคลิกตามที่อีกฝ่ายบอก “สูตร VLOOKUP มันดึงค่ามาผิดเพราะช่วงเซลล์อ้างอิงตรงนี้มันไม่ได้ถูกล็อกค่าสัมบูรณ์เอาไว้ครับ พอคุณกรณ์ลากสูตรลงมา ข้อมูลมันเลยเคลื่อนไปกินบรรทัดอื่น แล้วก็ตรงคอลัมน์ K มีการผสานเซลล์ (Merge Cells) เอาไว้ กราฟมันเลยอ่านค่ารวนครับ” น้ำเหนืออธิบายฉอดๆ อย่างคล่องแคล่ว คนฟังถึงกับนิ่งอึ้งไป กรณ์หันมามองเสี้ยวหน้าของพี่เลี้ยงเด็กด้วยแววตาประหลาดใจ “เธอรู้เรื่องพวกนี้ลึกขนาดนี้เลยเหรอ” “ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ผมรับจ้างทำบัญชีรายรับรายจ่ายให้ร้านอาหารหลายที่น่ะครับ เจอปัญหาสูตรพังแบบนี้บ่อยจนชินแล้ว... ถ้าคุณกรณ์ไม่รังเกียจ ให้ผมช่วยแก้ให้ไหมครับ น่าจะไม่เกินสิบห้านาที” กรณ์ลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะขยับเก้าอี้ถอยหลังเพื่อเปิดทางให้อีกฝ่าย “ลองดูสิ”นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส







