로그인แสงแดดอุ่นยามสายของวันหยุดสุดสัปดาห์สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องครัว คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเงียบสงบในวันธรรมดา วันนี้กลับมีชีวิตชีวามากขึ้นเมื่อไม่ต้องมีใครเร่งรีบออกไปทำงาน ‘น้ำเหนือ’ ยืนคนซุปมักกะโรนีอยู่ในหม้อเคลือบใบเล็ก กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตลบอบอวล ทว่าจิตใจของคนทำกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างเพียงแค่คืบเมื่อคืนนี้ยังคงฉายชัดในความทรงจำ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินปลายจมูก กลิ่นน้ำหอมผสมกาแฟ และสายตาคมกริบที่ทอดมองมาตอนที่เอ่ยคำว่าขอบใจ... ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนสองแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ น้ำเหนือต้องรีบสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน มือเรียวรีบยกขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ “เป็นอะไรไปคุณเหนือ ยืนส่ายหัวตบหน้าตัวเองอยู่ได้ หรือว่าโดนไอร้อนจากเตาจนหน้ามืดคะ” ป้าใจที่กำลังหั่นผลไม้อยู่หันมาถามด้วยความเป็นห่วง “ปะ... เปล่าครับป้าใจ ผมแค่รู้สึกง่วงๆ นิดหน่อยน่ะครับ” ชายหนุ่มส่งยิ้มแหย รีบหันกลับไปสนใจหม้อซุปต่อ “เมื่อคืนนอนดึกสิเรา ป้าตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนตีหนึ่งยังเห็นไฟห้องนั่งเล่นเปิดอยู่เลย” “อ๋อ พอดีคุณกรณ์เขางานยุ่งนิดหน่อยน่ะครับ ผมเลยอยู่ช่วยดูเอกสารให้” “คุณกรณ์นี่ก็จริงๆ เลย วันหยุดก็ยังจะหอบงานมาทำ” ป้าใจบ่นอุบอิบตามประสาคนเก่าคนแก่ที่เลี้ยงเจ้านายมาตั้งแต่เด็ก ยังไม่ทันที่น้ำเหนือจะเอ่ยรับคำ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ก้าวเข้ามาในบริเวณครัว ร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งถูกพูดถึงปรากฏตัวขึ้นในชุดลำลองที่น้ำเหนือไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เสื้อยืดสีขาวเนื้อดีสวมทับด้วยคาร์ดิแกนสีเทาเข้มรับกับกางเกงสแล็กทรงสบายๆ ผมที่มักจะถูกเซ็ตเรียบแปล้ด้วยเจล วันนี้กลับถูกปล่อยตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ทำให้ ‘ท่านประธานจอมเนี้ยบ’ ดูเด็กลงและเข้าถึงง่ายขึ้นอย่างประหลาด น้ำเหนือชะงักไปครู่หนึ่ง ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกเต้นผิดจังหวะ ชายหนุ่มรีบก้มหน้าหลบสายตา ทำทีเป็นคนซุปในหม้อต่อไปทั้งที่มันเดือดจนสุกดีแล้ว “ป้าใจครับ มีกาแฟดำไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ขณะเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหารตัวเล็กในครัว “มีค่ะคุณกรณ์ รอสักครู่นะคะ” “เมื่อคืน... ชาคาโมมายล์นั่นก็ไม่เลวนะ” ประโยคที่ลอยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบทำเอามือที่กำลังจับทัพพีของน้ำเหนือชะงักกึก ร่างโปร่งค่อยๆ หันกลับไปมอง ก็พบว่านัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกำลังทอดมองมาที่ตนเองอยู่ก่อนแล้ว แววตาของกรณ์ไม่ได้แข็งกร้าวหรือดุดันเหมือนวันแรก แต่มันมีความเรียบนิ่งที่แฝงไปด้วยความผ่อนคลาย “ถ้าคุณกรณ์ชอบ คืนไหนที่ต้องอยู่ดึกๆ อีก ผมจะชงไปให้อีกนะครับ” น้ำเหนือตอบเสียงแผ่ว ริมฝีปากบางเผลอคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว กรณ์ไม่ได้ตอบรับเป็นคำพูด เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ รับแก้วกาแฟจากป้าใจแล้วลุกเดินออกไป ทิ้งให้น้ำเหนือยืนเม้มปากซ่อนรอยยิ้มของตัวเองไว้อย่างสุดความสามารถ แค่คำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ ทำไมถึงมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขาได้มากมายขนาดนี้ก็ไม่รู้ ช่วงสายของวัน คุณพิมพ์แต่งตัวสวยสง่าเตรียมตัวออกไปทำธุระข้างนอก หญิงสาวอุ้มลูกชายตัวน้อยมาหอมแก้มฟอดใหญ่ที่หน้าประตูบ้าน “วันนี้หม่ามี้ไปทำสปาแล้วก็แวะคุยงานกับเพื่อน คงกลับมาตอนบ่ายแก่ๆ อิ่มอยู่บ้านกับคุณลุงแล้วก็พี่เหนือ ต้องเป็นเด็กดี ห้ามดื้อห้ามซนเข้าใจไหมครับ” “ฮะหม่ามี้! อิ่มจะเป็นเด็กดี” เด็กน้อยรับคำแข็งขัน คุณพิมพ์หันไปหาน้องชายที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ไม่ไกล “ตากรณ์ วันนี้แกพักผ่อนบ้างนะ เลิกจ้องหน้าจอไอแพดสักวัน แล้วพาหลานออกไปวิ่งเล่นรับแดดบ้าง” “ผมไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะพี่พิมพ์” กรณ์ถอนหายใจนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส

![What is a divorce? [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





