ตอนที่ 6

ตอนที่ 6

เธอถอนหายใจเบา ๆ

“…แล้วกับคนรับใช้ล่ะ” เธอถาม “ข้าปฏิบัติกับพวกเจ้า…แบบไหน?”

สองคนนั้นหยุดนิ่งไปอีกครั้ง เสี่ยวหลันมองเธอผ่านกระจก แววตาลังเล

“ท่าน…ก็…ใจดีเพคะ”

จีน่าหรี่ตา “พูดความจริง”

เสี่ยวหลันเงียบไป แล้วค่อย ๆ เอ่ยเสียงเบา “ท่าน…ไม่เคยลงโทษพวกหม่อมฉันด้วยการเฆี่ยนตีเพคะ แต่บางครั้งอารมณ์ร้อน…ชอบปาของ…เช่น ถ้วยชา หมอน…หรือไม่ก็…หยิกแขนบ้างเวลาหม่อมฉันทำอะไรผิดมาก ๆ เพคะ”

เสี่ยวไป๋ยกแขนเสื้อขึ้นนิด ๆ โชว์รอยจาง ๆ บริเวณท่อนแขน

“ท่านเสียนเฟยเคยขว้างพัดใส่หัวหม่อมฉัน…เพราะหม่อมฉันเอาขนมที่ท่านไม่ชอบมาถวายพ่ะย่ะค่ะ แต่หลังจากนั้น…ท่านก็ให้เบี้ยขนมเพิ่มชดเชยให้หม่อมฉัน”

จีน่าฟังแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

สรุปคือ…ร่างเดิมปากจัด หัวร้อน แต่ลึก ๆ ก็ไม่ถึงขั้นโหดสุดขั้ว

ยังมีความรับผิดชอบและรู้ตัวหลังทำเกินไป ไม่รู้ทำไม อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกสงสาร อิงอวี้ตัวจริง ขึ้นมาเฉย ๆ คงต้องใช้ชีวิตอย่างระแวงคนทั้งวัง ต้องทำตัวแข็งกร้าวไว้เป็นเกราะกำบัง ต้องเต้นไปตามเกมวังหลังที่เต็มไปด้วยการแทงข้างหลังตลอดเวลา

แล้วจู่ ๆ ตอนนี้เธอ...คนอีกโลกหนึ่ง....กลับมาอยู่ในร่างนี้แทน

“ท่านเสียนเฟย…” เสียงเสี่ยวหลันดังขัดความคิด “ยกพระหัตถ์ขึ้นหน่อยเพคะ หม่อมฉันจะรัดสายคาดให้”

จีน่ายกแขนขึ้นตามสั่ง ปล่อยให้เสี่ยวหลันช่วยแต่งตัว ชุดเช้าแบบสบาย ๆ แต่ก็ยังดูดีสมฐานะสนมโปรด เย็บจากผ้าแพรสีอ่อน ปักลายเมฆและกลีบดอกไม้ละเอียดอ่อน

เสี่ยวหลันมัดผมเธอขึ้นครึ่งศีรษะ ติดปิ่นเล็ก ๆ สีเงิน ใบหน้าที่ได้เห็นในกระจกตอนนี้...ยังคงสวยสะดุดตาในแบบของอิงอวี้

แต่แววตาในกระจก…เปลี่ยนไปแล้ว

ไม่ใช่แววตาของหญิงที่พร้อมจะลุยฉะใส่ทุกคน แต่เป็นแววตาของคนที่กำลังคิดหนักว่าจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ยังไงดี

“เสร็จแล้วเพคะ” เสี่ยวหลันถอยออกหนึ่งก้าว “วันนี้ท่านเสียนเฟยนุ่มนวลเป็นพิเศษเลยเพคะ…”

“นุ่มนวล?” จีน่าขมวดคิ้ว

“ปกติ…” เสี่ยวไป๋หลุดพูด แต่รีบยกมือปิดปากตัวเอง “คือ…ปกติท่านเสียนเฟยจะบ่นเสียงดังเวลาต้องตื่นเช้า…แล้วก็มักจะปัดมือหม่อมฉันออกเวลาหม่อมฉันเข้ามาใกล้พ่ะย่ะค่ะ”

เสี่ยวหลันรีบกระแอมกลบเกลื่อน “วันนี้ท่านดูอารมณ์ดี แถมยัง…ถามไถ่พวกหม่อมฉันด้วย…แปลกไปนิดเพคะ”

จีน่ารู้สึกเหมือนโดนจ้องจับผิดอยู่เงียบ ๆ

ใช่สิ…อยู่ดี ๆ คนที่เคยดุ ป่วน เถื่อน กลายเป็นนุ่มลง ใจดีขึ้น มันจะไม่แปลกได้ยังไง

เธอฝืนยิ้มบาง ๆ “ก็…เมื่อคืนข้า…รอดจากการถูกเขกหัวโดยฝ่าบาทมาได้นี่นะ”

เธอเผลอพูดตามความรู้สึกจริง...แต่สำหรับคนในวังคำนี้แปลออกอีกอย่าง เสี่ยวหลันหน้าแดงแจ๋ เสี่ยวไป๋มองพื้นแล้วไหล่สั่นนิด ๆ ราวกับกลั้นหัวเราะอย่างแรง

“ทะ...ท่านเสียนเฟย…” เสี่ยวหลันกระซิบ “พูดเช่นนั้น เดี๋ยวคนอื่นได้ยินเข้า…จะเข้าใจผิดกันใหญ่นะเพคะ…”

“เข้าใจผิดอะไร?” จีน่าขมวดคิ้ว

เสี่ยวหลันยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม “ก็…เอ่อ…รอดจากฝ่าบาท…เมื่อคืน…”

เธอมองไปทางเตียงอย่างมีความหมาย จีน่าเพิ่งเก็ท หน้าเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย!” เธอโวยในใจ แต่ปากไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ได้แต่ไอเบา ๆ กลบความเขิน

หลังแต่งองค์ทรงเครื่องเรียบร้อย จีน่านั่งมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง แสงยามเช้าตกกระทบใบหน้าในเงาสะท้อน ทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวลลงกว่าที่คิด ผมลอนสวยที่เสี่ยวหลันมัดอย่างเรียบร้อย ชุดแพรสีอ่อนปักลายเมฆ และใบหน้าที่เธอ…ไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไร แต่ก็ไม่ได้เกลียดมัน

เสี่ยวหลันยืนข้างหลัง ยิ้มบาง ๆ อย่างโล่งใจ “วันนี้ท่านเสียนเฟย…ดูอารมณ์ดีขึ้นมากเลยเพคะ”

จีน่ากะพริบตา “…อารมณ์ดีอย่างนั้นหรือ”

“เพคะ” เสี่ยวหลันหัวเราะเบา ๆ “ปกติถ้าหม่อมฉันปลุกตอนเช้า มักจะโดนท่านเอ็ดก่อนหนึ่งคำเสมอ”

เสี่ยวไป๋ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ชะงักนิดหนึ่งแล้วกล่าวเสริม “ท่านดูใจเย็นขึ้นพ่ะย่ะค่ะ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่…เอ่อ…”

“เหมือนเมื่อก่อนที่อะไร” จีน่าถามเบา ๆ แบบไม่กดดัน

ขันทีหนุ่มลังเล แต่ตอบอย่างสุภาพ “เมื่อก่อนท่าน…รีบปกป้องตนเองตลอดพ่ะย่ะค่ะ คงเพราะอยู่ในวังหลัง ต้องระวังทุกอย่าง…แต่วันนี้…ท่านดูสบายใจขึ้นเหมือนปล่อยลมหายใจได้มากกว่าเดิม”

จีน่านิ่งไปเล็กน้อยกับประโยคนั้น มันไม่ใช่การวิจารณ์ แต่เป็นการยืนยันว่า...ก่อนหน้านี้อิงอวี้ตัวจริงคงอยู่แบบลำบากและโดดเดี่ยวมากแค่ไหน

เธอเว้าวอนกับตัวเองในใจ

‘ถ้าร่างนี้ต้องเจ็บมามากแล้ว…ตอนนี้ก็ได้เวลาที่เราจะดูแลมันหน่อยล่ะนะ’

เธอยิ้มจาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มท้าทาย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ค่อย ๆ เปิดใจยอมรับเส้นทางใหม่ของตัวเอง

“เอาล่ะ” จีน่าหันมาบอกทั้งสองคน “วันนี้ข้าจะพยายาม…สงบลงกว่านี้อีกนิด”

เสี่ยวหลันรีบพยักหน้า “เพคะ! แต่ท่านจะเป็นแบบไหน หม่อมฉันก็อยู่ข้างท่านเสมอนะเพคะ”

เสี่ยวไป๋ก็ก้มหัวตาม “หม่อมฉันด้วยพ่ะย่ะค่ะ หากท่านต้องการสิ่งใด แค่สั่งมา หม่อมฉันจะจัดให้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

จีน่ามองทั้งสองคนแล้วหัวใจอุ่นขึ้นนิดหนึ่ง ในโลกใหม่นี้…อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ตัวคนเดียว

เธอสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ปล่อยออกเบา ๆ พร้อมกับย้ำกับตัวเองว่า เธอไม่จำเป็นต้องแข็งกร้าวแบบอิงอวี้คนเดิม แต่จะไม่ยอมอ่อนแอจนให้ใครเหยียบเหมือนกัน

เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลายผ้าแพรพลิ้วตามการเคลื่อนไหว แววตาที่มองสะท้อนในกระจกนั้น…สงบขึ้น แต่ลึกกว่าเดิม

เสี่ยวหลันเผลอพึมพำออกมา “ท่านดู…ดีขึ้นจริง ๆ เพคะ”

จีน่ายิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่นุ่มแต่มีความมั่นใจซ่อนอยู่

เช้าวันนั้น ตำหนักเสียนเฟยจึงเต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกประหลาด คนรับใช้ทั้งสองสังเกตได้ชัดว่าเจ้านายดู ‘นุ่มลง’ จริง พูดดีขึ้น ถามไถ่มากขึ้น ไม่ปาของใส่ใคร แต่ในแววตา…กลับมีประกายบางอย่างเพิ่มขึ้น...ประกายของคนที่พร้อมจะสู้กลับ หากมีใครคิดมองมาที่เธอด้วยสายตาดูแคลน

และนั่น…คือจุดเริ่มต้นของวัน ที่ทั้งวังหลังจะได้รู้ว่า

“สนมเถื่อน” ตนนี้…ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว