ANMELDENTeilen
ตอนที่ 3
Veröffentlichungsdatum:
05.03.2026 20:30:35“เสี่ยวหลัน” เธอพูดเสียงต่ำจริงจัง “ช่วยข้าหน่อย…คืนนี้ ข้าไม่อยากขึ้นเตียงกับฝ่าบาท”
นางกำนัลทำหน้าตกใจประหนึ่งฟ้ามีสองดวง “ท่านเสียนเฟย! ท่านพูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกันเพคะ!? ถ้าฝ่าบาททรงทราบว่า...”
“ก็เลยต้องทำให้ฝ่าบาท ‘ไม่ทันรู้’ ไงล่ะ!” จีน่าโพล่ง
“ช่วยกันคิดสิ จะทำยังไงให้ดูเหมือนข้าป่วย…ป่วยมาก…จนแตะไม่ได้เลยสักนิด”
เสี่ยวหลันอ้าปากค้าง นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “…หรือไม่แน่ว่าท่านอาจ…ถูกผีสิงจริง ๆ ก็ได้นะเพคะ ท่านเสียนเฟยไม่เคยพูดแบบนี้เลย”
“ผีสิงบ้านเธอสิ!” จีน่าหลุดปาก ก่อนรีบเปลี่ยนคำ “เอ่อ…หมายถึง วิญญาณเปลี่ยนนิสัยต่างหาก! เอาล่ะ ๆ เรามาวางแผนกันเถอะ!”
ตลอดบ่ายวันนั้น ตำหนักเสียนเฟยจึงกลายเป็นที่ทดลองการ ‘แกล้งป่วย’ ของจีน่า
เธอให้เสี่ยวหลันเอาแป้งข้าวมาทาหน้าตัวเองให้ซีด กัดปากจนแดงเหมือนคนเป็นไข้ เอาผ้าเย็นประคบหน้า แถมยังนอนไขว้เขวบนเตียงแล้วซ้อมไอ
“แค่ก ๆ ๆ ๆ”
เสี่ยวหลันมองแล้วน้ำตาเล็ดด้วยความสงสาร “ฝ่าบาททรงโปรดท่านมาก ท่านจะปฏิเสธพระองค์จริง ๆ หรือเพคะ…”
“ไม่ใช่ปฏิเสธตลอดไปสักหน่อย!” จีน่าเผลอพูดตามความคิดในหัว “แค่…คืนนี้…ข้าไม่ไหวจริง ๆ…”
ทั้งเพราะตกใจ ทั้งเพราะหัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดเมื่อนึกถึงร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมาใกล้ ทั้งเพราะ…ภาพสัมผัสจากเมื่อตอนสายยังชัดเจนอยู่
มือใหญ่ของเขาที่ลูบผ่านไหล่ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดข้างหู สายตาคมกริบที่มองเธออย่างจะกลืนกินไม่เหลือแม้แต่กระดูก แค่คิด…ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
เออ…ก็หล่อจริง ดิบจริง ร้อนแรงจริง
แต่จะให้เธอกระโดดขึ้นเตียงแบบคนเดิมที่เคยทำ…เธอทำไม่ลง!
จนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า เสียงดนตรีเบา ๆ จากนอกตำหนักก็เริ่มจางหาย เหลือแค่เสียงจิ้งหรีดแว่วมา เทียนในห้องถูกจุดจนสว่างไปทั้งพื้นที่ บรรยากาศทุกอย่างบ่งบอกว่า…
นี่คือช่วงเวลาโปรดของฮ่องเต้
จีน่านอนนิ่งใต้ผ้าห่ม แสร้งทำตัวเหมือนคนจะตาย หน้าซีดด้วยแป้ง ขอบตาคล้ำเพราะทั้งวันไม่เป็นอันกินอันนอนด้วยความกังวล เสี่ยวหลันนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง มือกำชายเสื้อแน่น
จนกระทั่ง…เสียงขันทีหน้าตำหนักร้องขึ้น
“ฝ่าบาทเสด็จจจจจ!”
ผ้าม่านหน้าประตูถูกเลิกขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน แต่แฝงแรงกดดันจนเสี่ยวหลันก้มหน้าจนหน้าผากแทบติดพื้น
“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ!”
จีน่าหลับตาปี๋ ใจเต้นแรงเหมือนจะกระเด็นออกมานอกอก ฝ่าบาทกลับมาแล้ว…
เสียงรองเท้าหนังนุ่มเหยียบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะนิ่ง ๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างเตียง
เงาดำของชายร่างสูงทาบลงมาเหนือม่านเตียง
“ออกไป” เพียงคำเดียวจากเสียงทุ้มต่ำ เสี่ยวหลันก็สะดุ้งเฮือก
“เพคะ!” นางถอยออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ประตูถูกปิดลง เหลือแค่ความเงียบ…และเสียงหัวใจของจีน่าที่เต้นดัง ตุบ ตุบ ตุบ อยู่ใต้ผ้าห่ม
เตียงยวบลงเล็กน้อย เธอรู้ว่าเขานั่งลงข้าง ๆ แล้ว ลมหายใจอุ่นของเขาใกล้เข้ามา…
“อิงอวี้”
จีน่าหายใจแผ่ว ทำเสียงแหบ “หืม…”
“วันนี้เจ้าแปลกไป”
ปลายนิ้วอุ่นลากเบา ๆ จากหน้าผากลงมาถึงปลายคาง สัมผัสนั้นทำให้เธอแทบเผลอลืมตา
“อุณหภูมิไม่สูง” เขาบ่นพึมพำ “ชีพจรปกติ”
เอ้า…ฮ่องเต้เวอร์ชันนี้จับชีพจรเป็นด้วยเหรอ!?
“แต่เสี่ยวหลันบอกว่าเจ้าป่วย…” เสียงเขาทุ้มต่ำลง “…หรือเจ้ากำลังหนีข้า?”
จีน่าตัวแข็งทื่อ โอ๊ยตาย! เธอลืมคิดไปว่าคนยุคนี้ไม่ได้ดูแต่หน้า ยังจับชีพจรได้อีก!
“มะ…มิได้หนีเพคะ” เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามแบบโบราณ “เพียงแต่…ร่างกายข้าอ่อนเพลีย…กลัวจะรับพระเมตตาฝ่าบาทไม่ไหว”
คำว่า “พระเมตตา” นั้นเธอกัดฟันพูดออกไปเอง เพราะรู้อยู่เต็มอกว่ามันแปลว่าอะไรในคืนนี้
ฮ่องเต้หัวเราะในลำคอเบา ๆ “หืม…เจ้ากลัวว่าตัวเองจะ ‘รับไม่ไหว’…หรือกลัวว่า ‘ข้า’ จะไม่ไหวกันแน่?”
จีน่ากัดริมฝีปาก พึมพำในใจ ทั้งสองอย่างนั่นแหละค่ะท่าน…
“ฝ่าบาทเพคะ…” เธอรวบรวมความกล้า “วันนี้ข้าอยาก…พักจริง ๆ”
เงียบ…
ความเงียบที่ทำให้เธออยากขุดหลุมหนีตัวเอง
สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องเธอแม้ผ่านม่านเตียง ใช้เวลาเพียงครู่เดียว ก่อนเสียงเรียบแต่กดต่ำจะเอ่ยออกมา
“เจ้ากล้าปฏิเสธเรา?”
ดี…สวยแล้วมึงจีน่า
ลมหายใจของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย หนักขึ้น อุ่นขึ้น ความกดดันในอากาศก็หนาขึ้นตาม
เตียงยุบลงอีกครั้งเมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น มือใหญ่ยกม่านเตียงขึ้นเพียงนิด ดวงตาคมดุจอินทรีมองลอดเข้ามาหา จีน่าเผลอถอยหลังหนี แต่หลังติดหมอนอยู่แล้ว
“ลืมตา” เขาสั่งเสียงเบา
เธอไม่กล้า…แต่เปลือกตาก็สั่นระริก ก่อนค่อย ๆ เปิดขึ้น ทันทีที่ดวงตาของเธอประสานกับเขา โลกเหมือนหยุดหมุนชั่วขณะ หลงจวิ้นในระยะประชิด หล่อจนทุกอย่างรอบตัวเบลอไปหมด ดวงตาคมเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักที่ยามยิ้มดูอันตรายเกินคำว่า ‘หล่อ’
และตอนนี้…เขาไม่ยิ้ม
สายตาเขาเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง ทั้งแรงปรารถนา ทั้งการสำรวจ ทั้งความสงสัยว่าทำไม ‘อิงอวี้’ คนนี้ถึงกล้าพูดคำปฏิเสธ
Aktuellstes Kapitel
สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ ตอนที่ 15
เธอคิดถึงคืนที่อิงอวี้คลุ้มคลั่งในฝัน ถึงคำพูดของเหม่ยซินที่ว่า “มัดเขาไว้ด้วยไฟของเจ้า” ถึงการที่ร่างนี้กลายเป็นเป้าหมายของความต้องการ ทั้งที่หัวใจลึก ๆ อาจจะไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นเลย“แล้ว…ตอนนี้ล่ะเพคะ” เธอรวบรวมเสียงถาม “ตอนนี้ในกายข้า…ยังมีสิ่งนั้นอยู่หรือไม่”อวี่เหวินหมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาวางนิ้วกลับลงบนข้อมือเธออีกครั้ง หลับตา ตรวจชีพจรอย่างละเอียด แล้วจึงพูดช้า ๆ“ทุกวันนี้…ไฟนั้นยังมีอยู่ แต่…” เขาลืมตาขึ้น มองเธออย่างจริงจัง “มันเบาลงมาก คล้ายถูก ‘อะไรบางอย่าง’ ขวางไว้”คำว่า “อะไรบางอย่าง” ทำให้จีน่าหัวใจเต้นแรง“อะไร…แบบไหนเพคะ” น้ำเสียงเธอเบากว่าปกติ“เหมือนมีผืนผ้าเปียกคลุมเตาถ่าน” เขาเปรียบเปรย “เตายังมีไฟอยู่ แต่เปลวไม่พุ่งออกมาเหมือนเดิม ยังมีความอุ่น…แต่ไม่ลุกโชนจนไหม้ทุกอย่าง”เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้เลือดในกายจีน่าไหลย้อนกลับ“ในทางแพทย์ล้วน ๆ หม่อมฉันอาจบอกว่า…ร่างกายท่านกำลังฝืนกลับมาสู่สมดุลหลังถูกยารบกวนมานาน” เขาว่า “แต่ในทางพลังลี้ลับ…”ดวงตาเขาล้ำลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “มันคล้ายกับ…มี ‘วิญญาณใหม่’ เข้ามายืนขวางหน้ากองไฟนั้นเอาไว้”หัวใจจีน่าเหมื
สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ ตอนที่ 14
เช้าวันถัดมา หลังคืนที่ความฝันแปลกประหลาดทำให้หัวใจปวดหนึบทั้งคืน จีน่าตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ปวดเมื่อยหลัง และหนักอกด้วยความจริงที่เพิ่งได้เห็นในความทรงจำของอิงอวี้ร่างเดิมเธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือแตะหน้าอกตัวเองเบา ๆ ยังรู้สึกถึงเสียงสะอื้นในฝัน ยังเห็นภาพตัวเองหรืออีกคนหนึ่ง…นั่งอยู่ในอ่างน้ำ พึมพำคำว่า “สกปรก” ซ้ำ ๆ ราวกับสาปตัวเอง“อิงอวี้…” เธอพึมพำกับตัวเอง “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าโดนไฟเผาแบบนั้นอีกแล้ว”ยังไม่ทันได้ดิ่งลงไปในความคิดนานนัก เสียงเคาะเบา ๆ ก็ดังที่ประตูห้องใน“ก๊อก ๆ”“ท่านเสียนเฟยเพคะ…” เสียงเสี่ยวหลันดังอย่างระมัดระวัง “มีหมอหลวงมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”หมอหลวง? ตอนนี้?หัวใจจีน่าสะดุ้งนิด ๆ หรือเมื่อคืน…เธอร้องโอดครวญ “เอ็นหลังฉัน” ดังไปหน่อยจนคนทั้งวังรู้!?“หมอหลวง…มาทำไมหรือ?” จีน่าถามออกไปเสี่ยวหลันเลื่อนประตูเข้ามาเล็กน้อย โผล่ใบหน้ากลม ๆ เข้ามา“หมอหลวงอวี่เหวินหมิงเพคะ” น้ำเสียงเธอแฝงความเกรงใจและเคารพ “ทรงเป็นหมอหลวงผู้ดูแลฝ่าบาทและเหล่าสนมในวังใน…วันนี้บอกว่าอยากมาตรวจชีพจรให้ท่านเสียนเฟยเพคะ”จีน่าขมวดคิ้วอวี่เหวินหมิง…ชื่อคุ้น ๆใช่เลย ในไฟล์พล็อต เขา
สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ ตอนที่ 13
ภาพในฝันกลับมาเป็นภาพบนเตียงอีกรอบ ร่างของอิงอวี้ไขว่คว้าหาไออุ่น ไม่ใช่ด้วยหัวใจที่เบิกบาน แต่ด้วยความจำยอมปนสิ้นหวังจีน่ารู้สึกจุกในอก จนต้องยกมือกดอกตัวเอง...ทั้งในฝัน และในร่างจริง……เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมลมหายใจที่กระชั้น แสงเทียนในห้องมอดไปแล้ว เหลือเพียงแสงจันทร์ซีด ๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ห้องเงียบ เหมือนทั้งโลกหลับใหลฮ่องเต้หลงจวิ้นยังคงนอนอยู่ข้างหลัง แขนแข็งแรงของเขาพาดรัดเอวเธออย่างหลวม ๆ ลมหายใจสม่ำเสมออุ่น ๆ แผ่วรดต้นคอแต่หัวใจของจีน่า…ไม่สงบอีกต่อไป เธอค่อย ๆ เลื่อนมือจับแขนที่โอบอยู่ แล้วขยับตัวเล็กน้อยให้หันไปด้านข้าง มองใบหน้าด้านข้างของเขาในความมืด“เขา…ไม่รู้เลยสินะ” เธอพึมพำในใจ “ว่าก่อนข้าจะมาอยู่ในร่างนี้…อิงอวี้ต้องผ่านอะไรบ้าง”น้ำตาเอ่อขึ้นมาเฉย ๆ ไม่ใช่เพราะเจ็บกาย แต่เป็นเพราะภาพอิงอวี้ในอ่างน้ำ ที่นั่งมองเงาตัวเองแล้วพูดคำว่า “สกปรก” เบา ๆจีน่าคิดมาตลอดว่า อิงอวี้คือสนมที่เลือกทางนี้เอง อยากเป็นสนมโปรด อยากยั่วผู้ชาย อยากป่วนวังหลัง แต่ความทรงจำที่หลุดเข้ามาคืนนี้…บอกอีกเรื่องหนึ่งอิงอวี้ไม่ได้ ‘เริ่มต้น’ จากความเลวร้ายเธอเริ่มจากความธรรมดาของหญิง
สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ ตอนที่ 12
คืนเดียวกันนั้น หลังจากที่ทุกอย่างบนเตียงมังกรค่อย ๆ สงบลง เสียงลมหายใจของฮ่องเต้หลงจวิ้นเริ่มสม่ำเสมอขึ้นราวคนหลับ ส่วนจีน่า…ดวงตายังลืมโพลงมองเพดานผ้าม่านอย่างเหม่อลอยกล้ามเนื้อทั้งตัวเหมือนถูกใช้งานจนล้า แผ่นหลังที่เธอบ่นว่า “เอ็นหลังฉัน” ตอนต้นคืน ตอนนี้กลายเป็นความปวดหน่วง ๆ เฉพาะจุด แต่แปลก...หัวใจกลับไม่ได้รู้สึกแย่ทั้งหมดอย่างที่คิดเพราะในความดิบเถื่อนของเขา วันนี้มีอะไรบางอย่างที่อ่อนลง มากกว่าคืนก่อน ๆเธอขยับตัวเล็กน้อยให้สบายขึ้น ลมหายใจอุ่นของฮ่องเต้ที่เป่ารดต้นคอจากด้านหลัง เป็นเหมือนผ้าห่มอีกผืนที่ทำให้คนเราหลงลืมความกังวลไปทีละนิดไม่รู้ตัวเลยว่า…มนต์สะกดของความเหนื่อย และไออุ่นของคนข้างหลัง กำลังพาเธอจมดิ่งสู่ห้วงฝันอีกใบ ฝันที่ไม่ใช่ของเธอ แต่เป็นของ ‘อิงอวี้คนเดิม’……ในฝันนั้น โลกมืดสนิท มืดจนไม่มีแม้แต่เงา แต่ท่ามกลางความมืด มีเสียงหอบหายใจถี่ ๆ ดังขึ้น หนักและร้อนราวกับคนกำลังไข้สูง จีน่าหมุนตัวหาต้นเสียง แล้วก็เห็น ‘ตัวเอง’หญิงสาวในชุดนอนผ้าไหมบางเฉียบสีเดียวกับที่เธอสวมอยู่ในตอนนี้ ผมยาวสลวยปรกลงมาข้างแก้ม ผิวขาวผ่องแดงระเรื่อ เหงื่อเกาะเป็นเม็ดเล็ก ๆ ทั่วซ
สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ ตอนที่ 11
จีน่ารู้สึก ทั้งร้อน ทั้งเขิน ทั้งปวดหลังปะปนกันไปหมด ความดุเดือดของเขาไม่หายไป แต่กลับมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้น...ความระมัดระวัง และความ ‘สังเกต’ เธอมากขึ้นหลายครั้งที่เธอหลุดคำแปลก ๆ ออกมา เช่น“เดี๋ยว ๆ… ช้า ๆ ก่อนค่ะท่าน!”“โอ้ย พระเจ้า… ลึกเกิน!”“ไม่โอเคแล้ว… ขอพักหายใจแป๊บนึง!”ทุกครั้งเขาจะชะลอจังหวะลงทันที หรี่ตาลงมองหน้าเธอแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากแล้ว… กลับมาแรงกว่าเดิมนี่ใช่อิงอวี้ที่เขารู้จัก หรือใครแอบสิงอยู่กันแน่คืนที่ควรมีแต่เสียงหอบหายใจและเสียงเตียงลั่น กลับมีเสียงโอดครวญตลก ๆ ปนอยู่ด้วย ชั้นหนึ่งของความร้อนแรงจึงถูกเคลือบด้วยความฮาแบบไม่ตั้งใจจนในที่สุด คลื่นใหญ่ของทั้งสองก็พุ่งถึงจุดสูงสุดพร้อมกันหลงจวิ้นกดร่างเธอแนบแน่นกับตัวเอง กระแทกเข้าไปครั้งสุดท้ายลึกสุดใจ แล้วปล่อยทุกอย่างไว้ข้างในเธออย่างเต็มเปี่ยมจีน่าร้องชื่อเขาดังลั่น สั่นระริกไปทั้งตัว น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัวทั้งสองนอนทับซ้อนกันอยู่นาน หอบหายใจหนักแน่น ผ้าห่มหลุดลงพื้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผิวเนื้อแนบชิดกันจนแทบเป็นหนึ่งเดียวหลงจวิ้นค่อย ๆ ถอนตัวออก ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่
สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ ตอนที่ 10
ม่านเตียงผ้าไหมถูกดึงปิดสนิท แยกโลกภายนอกออกจากโลกเล็ก ๆ บนเตียงมังกรอย่างเด็ดขาด ภายในมีเพียงแสงเทียนสลัว ๆ จากเชิงเทียนสองสามเล่ม เงาไหวของเปลวไฟวาดลวดลายบนผ้าม่านรอบเตียงคล้ายเปลวไฟที่กำลังเลียช้า ๆ ไปทั่วจีน่านอนนิ่งตัวเกร็งอยู่กลางเตียง มือกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีด หัวใจเต้นรัวชนิดที่เธอมั่นใจว่า ถ้าใครเอาหูมาแนบอกตอนนี้คงได้ยินชัดยิ่งกว่ากลองรบหลงจวิ้นนั่งอยู่ตรงปลายเตียง มองร่างบางที่พยายามห่อตัวเองกับผ้าห่มอย่างนึกขัน“เจ้าคิดว่าผ้าผืนบาง ๆ นี่จะกันข้าได้จริงหรือ อิงอวี้” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้สันหลังเธอสั่นวาบ“ก็…กันสายตาได้เพคะ” เธอหลุดตอบไปตามความคิด “อย่างน้อยข้าก็ไม่เขิน…จนเกินไป”ดวงตาคมเข้มเลิกคิ้วนิดเดียว“เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยเขินขนาดนี้” เขาพึมพำ “เมื่อก่อน…เจ้าเป็นฝ่ายดึงผ้าห่มออกจากตัวเองเสียด้วยซ้ำ”โอเค…เกินไปนะ ‘อิงอวี้คนเดิม’จีน่ากัดริมฝีปากแน่น ขอแสดงความเสียใจกับตัวเองอีกหนึ่งรอบ ที่ต้องมารับกรรมแทนร่างนี้หลงจวิ้นค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ มือใหญ่ยกผ้าห่มขึ้นเบา ๆ แล้วสอดตัวเข้าไปใต้ผืนผ้านั้นอย่างง่ายดาย กลิ่นกายอุ่น ๆ แบบผู้ชายชัดเจนโอบล้อมทันที จนเธอแทบล
Das könnte dir auch gefallen
แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.0M Aufrufeข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง28.6K Aufrufeลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง133.5K Aufrufeหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ245.3K Aufrufeอ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.3K Aufrufeนิยายเรื่องนี้ข้ามีสามีถึง 7 คน
วาซาบิโมชิ นักเขียนสายหนึบ2.0K Aufrufeจิ่วหรง
Story by Aasia (อาเซีย)4.3K Aufrufeข้ามเวลามาสู้ชีวิต
l3oonm@7.4K Aufrufe
