ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาในตำหนัก ผสมกับกลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ ที่ยังคงหลงเหลือจากเมื่อคืน ทำให้บรรยากาศในห้องนอนดูฟุ้ง ๆ อุ่น ๆ จนคนบนเตียงไม่อยากลืมตา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน จีน่าคงนอนกลิ้งต่ออย่างไม่สนโลก แต่ตอนนี้...

โลกที่เธออยู่ คือวังหลัง สถานะที่เธอมี คือ สนมของฮ่องเต้ และผู้ชายเมื่อคืน…คือฮ่องเต้หลงจวิ้น พระเอกดิบเถื่อนที่เธอเคยอ่านแต่ในนิยาย

คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจก็เต้น ตึก ตัก ขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล

ภาพร่างสูงใหญ่ที่โน้มลงมาใกล้ จนลมหายใจแทบจะปะทะกันตรงริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบเตือนว่า หนีได้คืนนี้…ไม่ได้แปลว่าหนีได้ทุกคืน และจูบหนักแน่นบนแก้มที่ยังร้อนวาบเหมือนเพิ่งจะเกิดไม่กี่ลมหายใจ

…ทั้งหมดนั้นยังชัดเจนเหมือนเมื่อครู่

“โอ๊ยยย…” จีน่าคว่ำหน้าเอาหมอนกดหัวตัวเอง พลางบ่นอู้อี้ “ใครก็ได้เอากลับไปตายที่รถไฟฟ้าเถอะ กูรับมิตินี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ…”

ก่อนที่เธอจะได้ม้วนตัวกลิ้งบนเตียงต่อ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น

“ก๊อก ๆ ๆ”

ตามด้วยเสียงเรียบเสมอต้นเสมอปลายของขันทีที่คุ้น ๆ หู

“ท่านเสียนเฟย…ถึงเวลาเสวยเช้าและเตรียมองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

จีน่าค่อย ๆ โผล่หัวขึ้นมาจากหมอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงทั้งที่เมื่อคืนแทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากภาวนาในใจให้ตัวเองรอด

ประตูเลื่อนถูกเปิดออก เสี่ยวหลันเดินเข้ามาก่อนเป็นคนแรก ตามด้วยเงาร่างโปร่งในชุดขันทีสีหม่นที่เดินตามมาอย่างจงใจย่อตัวให้เล็กที่สุด

เสี่ยวหลันชะงักไปหนึ่งจังหวะเมื่อเห็นเจ้านายยังนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียง แววตาโล่งใจแวบหนึ่งเหมือนยืนยันได้ว่าท่านเสียนเฟยยังมีชีวิตอยู่ปลอดภัยหลังคืนที่ฮ่องเต้เสด็จมา

ส่วนขันทีคนนั้น พอเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ก็รีบก้มซบแทบพื้นแล้วพูดเสียงแผ่ว

“ขอถวายพระพรท่านเสียนเฟย หม่อมฉันเสี่ยวไป๋พ่ะย่ะค่ะ”

อ้อ…นี่เอง เสี่ยวไป๋ ขันทีสายเมาท์ตามพล็อตในไฟล์ ตัวจริงดูเกร็ง ๆ มากกว่าที่คิดแฮะ

จีน่าปรับผ้านวมให้ปิดเนื้อหนังที่โผล่ออกมามากเกินไป แล้วแกล้งกระแอมเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“อืม…อรุณ…อะไรดีล่ะ…อรุณสวัสดิ์?” เธอหลุดคำพูดสมัยใหม่ออกมาก่อนจะรีบกลืนลงคอ “เอ่อ…เช้านี้อากาศดีนะ”

เสี่ยวหลันกับเสี่ยวไป๋เหลือบมองหน้ากันเล็กน้อยเหมือนได้ยินอะไรแปลกหู แต่เพียงชั่ววินาทีเดียว เสี่ยวหลันก็รีบเดินเข้ามาทำหน้าที่เหมือนทุกวัน

“หม่อมฉันเตรียมน้ำอุ่นสำหรับล้างพระพักตร์ไว้แล้วเพคะ” เสี่ยวหลันพูด พลางค่อย ๆ ช่วยประคองให้เธอลุกขึ้นจากเตียง

พอลุกเต็มตัว จีน่าก็เพิ่งตระหนักว่า...ชุดนอนของเธอยังหลวมและบางเหมือนเดิม ไหล่ข้างหนึ่งยังเปลือยออกมามากเกินกว่าจะเรียกว่าเรียบร้อย

เสี่ยวหลันเห็นเข้า ก็รีบคว้าผ้าคลุมสีพาสเทลมาโอบให้ “ระวังสิเพคะท่านเสียนเฟย หากมีคนอื่นมาเห็น…จะโดนนินทาได้นะเพคะ”

“อ่า…ขอบใจ” จีน่าตอบเสียงเบา

เธอปล่อยให้เสี่ยวหลันช่วยพยุงไปนั่งหน้ากระจกกลมบานใหญ่ที่วางอยู่เหนือโต๊ะไม้แกะสลัก แสงแดดอ่อน ๆ สาดกระทบเงาในกระจก เห็นผู้หญิงคนเดิม ผิวขาวจัด ดวงตาหวานสวย ริมฝีปากแดงระเรื่อ แต่ใต้ตาเริ่มมีร่องรอยความล้า

เสี่ยวหลันเริ่มหวีผมให้อย่างเบามือ เสี่ยวไป๋ยืนด้านข้าง ถือผ้าเช็ดมือและขันน้ำล้างหน้าอย่างสงบเรียบร้อย ทั้งสองคน…เงียบกริบจนบรรยากาศเริ่มอึดอัด

จีน่ากระแอมอีกครั้ง “เอ่อ…เมื่อคืน ข้า…หลับดี” เธอพูดทั้งที่เมื่อคืนใจจะวายอยู่หลายรอบ “พวกเจ้าล่ะ…เป็นอย่างไรบ้าง?”

เสี่ยวหลันชะงักมือ หวีที่กำลังลูบผ่านเส้นผมหยุดอยู่กลางศีรษะ

เสี่ยวไป๋มองกระจก แล้วรีบหลบตาก้มหน้า

“หม่อมฉัน…สบายดีเพคะ” เสี่ยวหลันตอบ แต่ยังฟังดูเกร็ง ๆ “ฝ่าบาทเสด็จมาทรงพระเมตตาเมื่อคืน…ตำหนักเราถือว่าสงบเรียบร้อยเพคะ”

คำว่า “พระเมตตา” ทำให้คนฟังรู้สึกหน้าเริ่มร้อนอีกครั้ง ภาพที่เขานั่งอยู่บนเตียง โน้มตัวลงใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน…ผุดขึ้นมาในหัวทันที

จีน่าสะบัดความคิดออก แล้วตัดสินใจถามตรง ๆ “เสี่ยวหลัน ข้า…อยากรู้เรื่อง ‘อิงอวี้’ หน่อย”

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นแทบพร้อมกัน เสี่ยวหลันมองผ่านกระจกสบตากับจีน่าอย่างไม่แน่ใจ

“หมายถึง…ตัวท่านเองเพคะ?”

“ก็มันเป็นชื่อของข้าในที่นี่ไม่ใช่หรือ” จีน่าพยายามรักษาฟอร์ม “ก่อนหน้านี้ ข้า…เป็นคนแบบไหนกันแน่?”

เสี่ยวไป๋หลุดเสียง “เอ๊ะ” ออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเหมือนเดิม

เสี่ยวหลันมองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบเบา ๆ เหมือนกลัวว่าผนังห้องจะมีหู

“เอ่อ…หม่อมฉันไม่กล้าพูดมากเพคะ แต่…ในวังหลัง ทุกคนรู้จักท่านเสียนเฟยในนาม…” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง แล้วพูดออกมาช้า ๆ “ ‘สนมเถื่อนประจำวังหลัง’ เพคะ”

จีน่าแทบสำลักน้ำลายตัวเอง “หา!?”

เธอหันขวับจนผมแทบจะสลัดหวีหลุดจากมือเสี่ยวหลัน “ว่าไงนะ? สนม…อะไรนะ!?”

เสี่ยวหลันสะดุ้ง รีบก้มหน้าจนแทบจะจุ่มเข้ากับแผงอกตัวเอง

“ขะ...ขอโทษเพคะ! หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดไม่เพราะ…แต่ว่า…คนในวังหลังชอบเรียกกันแบบนั้นจริง ๆ เพคะ”

เสี่ยวไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบพยักหน้าเห็นด้วยเบา ๆ

“ก็…เพราะนิสัยของท่านเสียนเฟย…ก่อนหน้านี้…ออกจะดุ…ตรง…และ…เอ่อ…ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนนิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเอ่ยเสริมเสียงแผ่ว

จีน่าอ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาทองในตู้

“เดือดร้อน…แบบไหน?” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เสี่ยวหลันกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเล่าแบบกลั้นยิ้มกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“ก็…ท่านเสียนเฟยไม่ค่อยเกรงใจใครเพคะ เวลามีสนมคนอื่นลองมาแอบแขวะหรือพูดจาเสียดสี…ท่านก็จะ…”

“จะ…?” จีน่าลุ้น

“จะตอบกลับไปตรง ๆ ทันทีเพคะ” เสี่ยวหลันบอก “แบบตรงมาก…จนบ่อยครั้งอีกฝ่ายน้ำตาคลอ หรือไม่ก็เป็นลมไปเลยเพคะ”

เสี่ยวไป๋รีบเสริม “ครั้งหนึ่ง โหวเฟยจากตำหนักตะวันออกเคยบอกว่าท่านเสียนเฟย ‘คงจับฝ่าบาทไว้ได้เพราะท่านร้อนแรงกว่าคนอื่น’ …ท่านก็เลยตอบไปต่อหน้าคนทั้งศาลาว่า ‘อย่างน้อยข้าก็เคยได้ขึ้นเตียง แต่คนบางคนได้แต่ขึ้นเสียง’ …จากนั้น…โหวเฟยก็เป็นลมพ่ะย่ะค่ะ”

จีน่านิ่งค้างไปสามวินาที ก่อนหลุด “พรวด!” ทั้งน้ำลายทั้งอากาศออกมาพร้อมกัน

“กู...เอ่อ ข้าเคยพูดแบบนั้นจริง ๆ ?!?”

ภาพในหัวเธอเริ่มปะติดปะต่อ สนมเถื่อนผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากจัด ดิบ ดุ ไม่แคร์สายตาใคร และไม่ยอมให้ใครมาเหยียบหัวง่าย ๆ

“…แล้วคนอื่นในวัง เขารู้สึกยังไงกับข้า?” เธอถามอย่างแผ่วเบา

เสี่ยวหลันนิ่งคิด ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “ก็…เกรงใจ…และกลัวท่านเพคะ”

“เกรงใจ…กับ…” จีน่าพึมพำ

“และอิจฉา…มาก ๆ ด้วยเพคะ” เสี่ยวหลันรีบพูดต่อ “เพราะฝ่าบาทโปรดท่านเสียนเฟยที่สุดในวังหลัง ไม่มีตำหนักไหนได้รับพระเมตตาถี่เท่าเราเลยเพคะ”

เสี่ยวไป๋แอบกระแอม แล้วพูดเสริมอย่างตรงไปตรงมา “ที่ว่าทรงโปรด…คือเสด็จมาที่ตำหนักนี้เป็นหลักทุกคืนพ่ะย่ะค่ะ สนมอื่นบางคน…อาจได้พระพักตร์เดือนละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้นเอง”

จีน่าก้มหน้ามองมือของตัวเองบนตัก สนมเถื่อน…ที่ทั้งวังกลัว และเป็นตัวโปรดที่ทุกคนอิจฉา

แบบนี้เหรอ…ตัวตนเดิมของอิงอวี้