CHPATER 01

กัปตันอยู่นี่เอง” เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง เด็กหนุ่มมอปลายหน้าตาดีวิ่งลัดสนามหญ้ามาอย่างกระหืดกระหอบหลังจากตามหาอีกฝ่ายรอบศูนย์ บ้างก็คนว่ากัปตันวออกกำลังกายอยู่ในโรงยิม บ้างก็บอกว่ากัปตันอยู่สระว่ายน้ำ บ้างก็บอกว่าทิ้งบอมบ์อยู่ในห้องน้ำ เขาตามหาทุกที่ก็ไม่เจอ กระทั่งเขาเดินผ่านสนามฟุตบอลแล้วพบคนที่ตามหากำลังวิดพื้นด้วยมือข้างเดียวอยู่ข้างสนาม

เจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้ายันกายลุกขึ้นนั่งหลังถูกคนตรงหน้าขัดจังหวะการออกกำลังกายยามเช้า

เขาชื่อ บูม ชลธี กัปตันทีมฟุตบอลสโมสร Rising Sky United หมายเลข 10 กลางอกคือเลขนำโชคของเขา

“มีอะไรต้น” กัปตันเอ่ยถามอย่างใจเย็น ยืดแขนยาวไปจนสุด มือแตะปลายรองเท้าเพื่อยืดหยุ่นร่างกาย

“คือมีคนมาหากัปตันครับ”

“ใคร?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามกลับ ช่วงนี้เขาอยู่ระหว่างเก็บตัวฝึกซ้อม บรรดาญาติพี่น้องคนสนิทต่างรู้ว่าเขาไม่สามารถเจอใครได้ ยกเว้นมีเหตุจำเป็นจริง ๆ

“เออ….ผมก็ลืมถามชื่อจากป้า รับเรื่องมาอีกต่อหนึ่ง พอดีป้าใช้ให้วิ่งมาบอกกัปตันว่ามีสาวมาหา ตอนนี้เธอนั่งรออยู่ที่ศูนย์อาหารครับ”

ป้าของต้น หรือ ป้าตา เป็นแม่ครัวฝีมือดีประจำสโมสร ทำงานที่นี่มาหลายปี นักกีฬาฝากท้องกับป้าตามาหลายสิบรุ่น ส่วนเด็กตรงหน้าเป็นหลานชายของป้าตา เพิ่งอายุ 17 ปี ป้าตาฝากหลานชายให้มาทำงานพิเศษเป็นเด็ก ดูแลสนามหญ้าหารายได้พิเศษช่วงปิดเทอม

“สาวที่ไหน” บูมพึมพำถามออกไป หากจะนับกันจริง ๆ ผู้หญิงที่เคยมาหาเขาที่สโมสรก็มีแต่ บลู น้องสาวของเขา

นานทีปีหนน้องจะแวะมาหาเขาที่นี่สักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นบลูไม่เคยมาหาเขาโดยไม่บอกล่วงหน้ามาก่อน เขาคิดว่าน่าสาวคนนั้นไม่ใช่บลูแน่ ๆ

ถ้าหากคนที่มาหาไม่ใช่บลู เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนไหนจะมาหาเขา ช่วงนี้เขาฝึกซ้อมหนัก ไม่มีเวลาออกไปยุ่งก้บผู้หญิงคนไหนเลย คงไม่เกิดกรณีเหมือนไอ้ปาร์คแน่ๆ อาทิตย์ก่อนมีผู้หญิงสองคนมาหาถึงหน้าสโมสรบอกว่าจะขอเคลียร์ว่าพวกเธอคนไหนมาก่อนหรือมาทีหลัง

“ไม่รู้เหมือนกันครับ ป้าบอกมาแค่นี้” ต้นยิ้มแห้ง หัวเราะในลำคอ ยกมือเกาท้ายทอยอย่างเก้อ ๆ เด็กหนุ่มเพิ่งตื่นมาแต่งตัวจะออกมาทำงาน ป้าก็มาเคาะประตูเรียกใช้เขาให้วิ่งมาส่งข่าว เด็กหนุ่มก็ไม่เห็นหน้าผู้หญิงที่มาหากัปตันเหมือนกัน

“อ้อๆ ป้าบอกว่าสาวกัปตันสวยมาก”

กัปตันหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยกแขนสองข้างเหยียดกล้ามเนื้อ กระโดดสองสามทีเพื่อสะบัดเศษหญ้าที่ติดตามแผ่นหลังออก ดวงตาคมหลุบมองเช็กสมาร์ทวอชบนข้อมือ อีก 10 นาทีถึงเวลาที่เขาต้องฝึกซ้อมตามโปรแกรม

ดูเหมือนเขาคงต้องเปลี่ยนจากวิดพื้นเป็นวิ่งเร็วแทน อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงที่ป้าตาบอกว่าสวยมาก เป็นใคร

บูมวิ่งเหยาะ ๆ อย่างไม่รีบร้อน ระยะทางจากสนามบอลมาถึงศูนย์ ใช้เวลาแค่ไม่ห้านาทีเท่านั้น

เวลานี้เป็นช่วงบ่ายสามโมง ศูนย์อาหารจึงเงียบเชียบไร้ผู้คนพลุกพล่าน จะคึกคักอีกทีก็ช่วงห้าโมงถึงหกโมงเย็น ก่อนจะปิดบริการช่วงหนึ่งทุ่ม ถ้าหากจะหาอะไรกินหลังจากนั้น

ก็ไม่มีให้แดกแล้ว

คำติดปากของปาร์คที่มักจะพูดบ่อย ๆ

หลังหนึ่งทุ่มคนที่ยังท้องว่างก็ต้องออกไปหาของกินข้างนอกสโมสรแทน หลัก ๆ ก็จะไหลรวมกันไปที่ร้านข้าวต้ม ไม่ก็ร้านหมูจุ่ม

กัปตันนหนุ่มเท้าสะเอว กวาดสายตามองหาผู้หญิงสวยทันที ทว่าชายหนุ่มมองหาจนทั่วแล้วแต่ยังไม่พบใครเลย

“ไม่เห็นเจอใครหรือกลับไปแล้ว” กัปตันหนุ่มพึมพำ เมื่อกวาดสายตาดูจนมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ เขาก็คิดว่าจะกลับไปที่สนามฝึกซ้อมต่อ

ทันใดนั้นเองมือของใครบางคนสะกิดตรงหัวไหล่เขาเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มหันไปมองก็พบผู้หญิงตัวเล็กเท่าไหล่ยืนรออยู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างนิด ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนหวานทักทายกัน

“นึกว่าจะมาเสียเที่ยวซะแล้ว” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มโล่งใจ

สวยจริง ๆ

บูมนิ่งเงียบ ลอบมองสำรวจใบหน้าสวยอย่างใช้ความคิด เธอดูคุ้นตาอยู่ไม่น้อย ทว่าเขายังนึกไม่ออกว่า เธอเป็นใคร? ชื่ออะไร?

“พี่จำจูนได้ไหม” คนตัวเล็กชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขากำลังสับสนงุนงงตอนเจอหน้ากัน บางทีเขาอาจจะจำเธอไม่ได้แล้ว แต่หน้าตาสวย ๆ อย่างเธอ เขาจะจำไม่ได้เลยหรือ

“จูน”

จูนไหนวะ? บูมขมวดคิ้วใช้ความคิด ในบรรดาเพื่อนน้องสาว ไม่มีคนชื่อจูนแน่ ๆ

“พี่จำจูนไม่ได้เหรอ” เธอถามเสียงอ่อน ริมฝีเล็กคว่ำลงอย่างน่าเอ็นดู

“ขอโทษนะ พี่จำคนไม่ค่อยเก่ง” บูมยอมรับตามตรง ดีกว่าแถว่าตัวเองรู้จัก เกิดจำผิดคนขึ้นมาจะซวยเอา

“จูน ขอนแก่น”

“หืม” บูมครางรับในลำคอ เธอระบุจังหวัดมาเลยด้วย ทำเหมือนกับว่าเขารู้จักผู้หญิงชื่อ จูน หลายคนยังไงอย่างนั้น

“พี่ยังจำไม่ได้อีกเหรอ” เธออุตส่าห์บอกพิกัดจังหวัดบ้านเกิดตัวเอง เพื่อย้ำเตือนว่าเราเคยเจอกันที่นั่น หรือว่าเขาจะมีผู้หญิงเยอะจนจำไม่ได้

“จำได้” บูมแย้มยิ้มออกมาเบา ๆ คราแรกเขาจำเธอไม่ได้จริง ๆ ก็ตอนนั้นเธอยังผมสั้นประบ่า ฟอกสีผมเป็นสีทอง ทว่าตอนนี้ผมเธอยาวถึงกลางหลัง ผมสีดำสนิท แค่ปรับทรงผมก็สามารถปรับบุคลิก หน้าตาจนเกือบจะจำไม่ได้

“จำได้จริง ๆ ใช่ไหม” เธอถามย้ำเพื่อความมั่นใจ สืบเท้าเข้ามาใกล้ให้มองหน้ากันชัด ๆ ก่อนจะถอยกลับไปครึ่งก้าวเพราะรู้สึกว่ามันชัดเจนเกินไป ความหล่อของเขากระแทกตาเธอแทบบอด

“จำได้จริง ๆ เราเจอกันที่ขอนแก่นใช่ไหม พี่เจอจูนที่งานเลี้ยงสัมมนาในโรงแรม”

“อื้ม จูนก็กลัวว่าพี่จะจำผิดเป็นคนอื่น” ชื่อ จูน ก็ไม่ได้จัดอยู่ในระดับชื่อยูนีค ผู้หญิงชื่อ จูน ซ้ำกันเยอะแยะ เผื่อเขาจะจำเธอเป็นใครคนอื่น ก็เลยบอกไปตั้งแต่แรกว่ามาจาก ขอนแก่น

“ว่าแต่เรามาทำอะไรที่กรุงเทพ” บูมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เขามีเวลาคุยกับเธออีกแค่สามนาที จากนั้นเขาต้องรีบกลับไปฝึกกับทีมต่อ ไม่อย่างนั้นโค้ชคงสั่งลงโทษทั้งทีม ไอ้พวกนั้นเตรียมรูดทรัพย์ให้เขาต้องเลี้ยงเหล้าแน่ ๆ

“จูนสอบติดมหาลัยที่นี่น่ะ”

“อ้อ” บูมระบายยิ้มอ่อน เธอคงไม่ได้มาหาเขาเพื่อจะบอกแค่ว่าตัวเองสอบติดมหาลัยแน่ ๆ แต่อย่างน้อยเขาก็ควรเอ่ยแสดงความยินดีของเธอ “ยินดีด้วยนะ”

“พี่เคยบอกว่า…ถ้าหากจูนมีโอกาสได้มากรุงเทพก็ให้ติดต่อมาหาพี่ได้”

ตอนนั้นเขาบอกกับเธอแบบนั้นจริง ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก ปกติชีวิตของเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้วนกลับมาเจอ ‘คู่นอน’ สักเท่าไร

คนตรงหน้าคือผู้หญิงที่เขามีวันไนต์แสตนด์ในค่ำคืนหนึ่ง ระหว่างที่เขาสัมมนาที่จังหวัดขอนแก่น

“แบบนี้นี่เอง แต่เราเก่งนะ มาสโมสรถูกด้วย” สโมสรจัดเป็นสถานที่กึ่งภายใน เข้าออกต้องแลกบัตรเหมือนศูนย์ราชการ แถมยังต้องลงทะเบียนอีกต่างหาก ทางเข้ามาก็อยู่ลึกมาก แถมด้านในยังมีหลายตึก เพราะมีศูนย์ฝึกกีฬาชนิดอื่นรวมอยู่ด้วย เขาไม่คิดว่าเด็กที่เพิ่งมากรุงเทพครั้งแรกจะหาทางมาสโมสรถูก

“ก็มาตามแมพแหละ เข้ามาข้างในก็เกือบหลงเหมือนกัน โชคดีเจอคุณป้าแม่ครัว แกเลยให้มารอพี่ที่นี่แล้วส่งคนไปตามพี่มาเจอกัน ขอโทษนะคะที่มาโดยไม่บอกพี่ก่อน”

“อ้อ…แล้วพักอยู่ที่ไหนเหรอ” บูมชวนคุยเรื่อยเปื่อย กลัวว่าเธอจะรู้สึกว่าเขาไม่ยินดีจะเจอกัน เขายอมรับว่ารู้สึกแปลกใจมากกว่ายินดีด้วยซ้ำ ถามว่าดีใจที่ได้เจอกันไหมก็ดีนะ เธอเป็นคนน่ารักดี แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าอยากเจอกันอีกครั้ง

เขาชอบวันไนต์แสตนด์ เพราะเขาไม่จำเป็นต้องผูกมัดกับใคร หรือต้อง พัวพันกับผู้หญิงคนไหน มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว ทำภารกิจเสร็จก็แยกย้าย แต่ในกรณีที่คู่นอนโผล่มาหาเขาถึงที่นี่

เธอเป็นคนแรกเลย

“คือว่าจูนมีปัญหาเรื่องที่พักนิดหน่อย ตอนแรกจูนลงทะเบียนที่พักในมหาลัย แต่พอมาถึงเจ้าหน้าที่บอกว่าชื่อของจูนตกหล่น ตอนนี้จูนก็เลยต้องหาที่พักใหม่” จูนเอ่ยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เธอคิดว่าตัวเองเตรียมทุกอย่างมาอย่างดี ไม่คิดว่าจะมีงานเข้าเลยสักนิด แต่เธอจะจมจ่อกับปัญหาแบบเศร้า ๆ ก็คงช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้เธอจำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาตัวรอด หาที่ซุกหัวนอนให้ได้เสียก่อน

“หืม แบบนี้ก็แย่เลยสิ” เขาพอจะคาดเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้แล้วว่ามาหาเขาด้วยเหตุผลอะไร

“พี่เป็นคนเดียวในกรุงเทพที่จูนรู้จัก”

เสียงนาฬิกาสมาร์ทวอชบนข้อมือดังขึ้นเตือนพอดี เขาต้องรีบกลับไปที่สนามฝึกซ้อมแล้ว แต่เขาจะทิ้งเธอไว้ตรงนี้ก็กะไรอยู่

“จูนอยากให้พี่ช่วยอะไรไหม” ชายหนุ่มเอ่ยตัดบทดราม่าของเธอแล้วให้ความช่วยเหลือทันที

คนตัวเล็กนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมแป๋วช้อนมองคนตัวสูงราวกับลูกแมวตัวน้อยหลงทาง ต้องการหาคนใจดีช่วยรับเลี้ยง

“พี่จะว่าอะไรไหม ถ้าจูนจะขอมาอยู่กับพี่สักพักได้ไหม”

ฝากกดติดตาม + กดหัวใจ คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า