บทที่ 5

เนี่ยหลิงเดินมาถึงห้องโถงที่มีทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ท่านแม่ มาแล้ว มาเร็วๆขอรับ ทุกคนรอท่านแม่อยู่ ”

“จ้าๆแม่มาแล้ว ขอโทษทุกคนด้วยเจ้าค่ะที่ข้ามาช้า ”

“ไม่เป็นไรหรอก น้องหญิง ทานข้าวกันเถอะ วันนี้น้องหญิงทำอะไร หน้าตาน่าทานมาก”

“ ไก่ตุ๋นเห็ดสนเจ้าค่ะ ส่วนอันนี้ต้มยำปลา และปลาเผาเจ้าค่ะ ส่วนอันนี้น้ำจิ้มปลาเผา ส่วนของลูกๆ แม่ทำให้ไม่ใส่พริก ทานกันเถอะเจ้าค่ะ”

“โอ๊ะ ต้มยำปลานี่อร่อยมาก ไม่มีกลิ่นคาวปลาเลยแม้แต่น้อย ปลาเผานี่ก็อร่อยมาก เนื้อปลาหวานมาก กินคู่กับน้ำจิ้มยิ่งอร่อย”

“ข้าเห็นด้วยกับท่านพ่อขอรับ" น้องรองและน้องสามเอ่ยออกมา ส่วนน้องเล็ก ชอบไก่ตุ๋นเห็ด กับปลาเผาเหมือนท่านแม่ ส่วนลูกๆทั้ง สาม เหมือนจะชอบทุกอย่าง ส่วน สามีของนาง ไม่พูดไม่จา ก้มหน้าก้มตา กินเหมือนกลัวจะมีใครแย่ง

“ท่านแม่ อร่อยมากขอรับ ข้าชอบทุกอย่างเลย ใช่ไหม น้องรอง น้องเล็ก”

“ใช่ขอรับพี่ใหญ่”

“เอาล่ะถ้าลูกๆชอบแม่จะทำให้กินทุกวันเลย ดีไหมจ๊ะ”

“ดีขอรับ ต่อไปนี้บ้านเราจะมีเนื้อกินแล้วใช่ไหมขอรับท่านแม่” ลูกๆถามออกมา ด้วยความคาดหวัง คนเป็นปู่ เป็นย่า เป็น อาได้แต่ ทอดถอนใจ หวังว่าต่อไปนี้ จะดีขึ้น

“ใช่จ้ะลูกรัก ”

“ ท่านพี่เจ้าคะพรุ่งนี้ ซื้อข้าว มาเยอะหน่อยนะเจ้าคะ น้ำ ตาล และเครื่องเทศ ด้วยข้า อยากได้เมล็ดผัก ด้วยเจ้าค่ะ ท่านพี่ช่วยซื้อ ถั่วเขียว ถั่วเหลืองมาด้วยนะเจ้า คะ น้องกลัวว่า ถ้ารอซื้อตอนฤดูหนาว ข้าวและธัญพืช จะมีราคาแพง ข้าอยากให้ท่านพี่ซื้อวัวเทียมเกวียน ด้วยเจ้าค่ะ”

“ ได้น้องหญิงพี่จะจัดการให้ น้องหญิงต้องการอะไรอีกหรือไม่ ท่านพ่อและท่านแม่ มีสิ่งที่ต้องการหรือไม่ขอรับ" “ไม่มีหรอกอาหลาง เจ้ากับน้องระวังตัวด้วยล่ะ ” “ขอรับท่านพ่อ น้องเล็ก ต้องการอะไรหรือไม่” ข้าต้องการชุดเข็มกับด้ายเจ้าค่ะพี่ใหญ่"

“ ได้พี่จะซื้อมาให้เจ้า”

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว ผู้หญิง เก็บล้าง ถ้วยชาม เนี่ยหลิง พาลูกไปล้างหน้าบ้วนปาก เตรียมเข้านอน ส่วนท่านพ่อ กับลูกชายทั้งสาม นั่งพูดคุยเพื่อย่อยอาหาร “พ่ออยากซ่อมแซมบ้านเจ้าเห็นว่าอย่างไรอาหลาง ”

“ข้าเห็นด้วยขอรับ ถ้ามีเงินเพียงพอ ข้าก็อยากซ่อมแซมบ้าน ข้ากลัวว่า หลังคาจะรับน้ำหนักไม่ไหว ตอนหิมะตก และไม่รู้ว่าปีนี้ จะตกหนักมากน้อยเพียงไหน”

“ เฮ้อ พ่อหวังว่าปีนี้จะบ้านเราจะ ผ่านพ้นหน้าหนาวไปได้ ถ้าเกิด อาหลิงไม่ได้เห็ดหลินจือมา พ่อคิดไม่ออกเลยว่าพวกเราจะ มีชีวิตเช่นไร ในฤดูหนาวนี้ ไหนจะหลานๆ ยังเล็กอีก แม่ของเจ้าก็สุขภาพไม่ดี พ่อเอง ก็ไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน แม้พิษในร่างกายจะหมดแล้ว แต่ก็ไม่เหมือนเช่นดังเก่าก่อน น้องชาย น้องสาวของเจ้า ยังไม่มีใครได้ออกเรือน พ่อเองก็หนักใจ พ่อรู้สึกเป็นพ่อที่ไร้ ความสามารถจริงๆ พ่อขอโทษพวกเจ้าทุกคน”

“ท่านพ่ออย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย ต่อไปนี้ครอบครัวของเราจะต้องดีขึ้น เพียงแค่เราขยันมากขึ้นหน่อย น้องหญิงบอกว่า ในป่า ในภูเขาล้วนมีสมบัติให้เก็บเกี่ยวข้าก็เชื่อเช่นนั้น เพียงแต่ที่ผ่านมา พวกเรายังไม่คุ้นชินกับการหาของป่าเหมือนพวกชาวบ้านที่นี่ก็เท่านั้น ตลอด สองปีมานี้ ถึงได้ ลำบาก แต่ตอนนี้ ข้าจะพยายามให้มากขอรับ ” “ พวกข้าสองคนด้วยขอรับท่านพ่อ"

“นี่ดึกแล้ว ไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ ต้องเข้าเมืองสายรุ้งอีก” หลังจากทุกคนแยกย้าย กันไปพักผ่อน หยางหลงเดินเข้าห้องนอนไป แม่และลูกๆได้หลับไปแล้ว หยางหลงล้มตัวลงนอน ข้างลูกชายตนโต และหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า